Wie de laatste maanden langs de expressweg tussen Brugge en Zeebrugge passeerde heeft ongetwijfeld al de nieuwe brug opgemerkt.
Sinds dit weekend is de nieuwe fietsersbrug officieel geopend en meteen werd deze al geïntegreerd in het fietsnetwerk.
Wie komt vanuit nr 62 (St-Pieters) naar 61 rijdt wordt nu net voor de Sint-Pietersplas omgeleid naar rechts ipv links om dan zo over de nieuwe brug de expressweg te dwarsen.
Net voorbij de nieuwe brug is het hierdoor nu ook mogelijk om rechtstreeks naar Zuienkerke (knooppunt 18) te rijden.
Een kaartje met de nieuwe situatie wordt later nog toegevoegd.
dinsdag 25 november 2008
vrijdag 21 november 2008
Groeien met de seizoenen.
Beste natuurvriend.
Groeien met de seizoenen... Het staat te lezen op elke bladnerf.
En ofschoon we er ( misschien ) stilaan genoeg van hebben, ze dwarrelen nog aardig in het rond.
Wat staat er dan te lezen..., vroeg je je af?
Een hele levensgeschiedenis als je 't mij vraagt, niet gespaard van weer en wind en zéker zijn ze niet te benijden als je er nu nog aan de takken ziet bengelen, tot hun laatste krachten zijn gedoofd.
Bij een herfstwandeling kan je het vast ook niet laten om door de bladeren te rennen, het ritselend geluid brengt je misschien heel even terug bij het kind die je was...
Wàs...Samen met je klas verzamelde je toen blaadjes, dennenappels, beukennootjes,...
Groeiend in seizoenen komen herinneringen weer tot leven, waarin we ons gedragen weten, hoe onvoorspelbaar de toekomst voor ons lag.
Met de ogen van een kind durven kijken opnieuw, dat elke inspanning de moeite loont...
De bomen in hun kale bast lijken langzaam in te slapen.
Maar in hun subtiele rust vergaren ze krachten, opdat de gure winter geen greep zal krijgen op de jonge twijgen volgend jaar.
Een scheppende kracht in een teer winterkleed gewikkeld, als het ware, voor wie gelooft dat elke moeite vroeg of laat zijn uitwerking vindt.
Het is als groeien met de seizoenen, groeien door weer en wind.
Met fijne herfstgroeten,
:0) Veerle Loriaux
Groeien met de seizoenen... Het staat te lezen op elke bladnerf.
En ofschoon we er ( misschien ) stilaan genoeg van hebben, ze dwarrelen nog aardig in het rond.
Wat staat er dan te lezen..., vroeg je je af?
Een hele levensgeschiedenis als je 't mij vraagt, niet gespaard van weer en wind en zéker zijn ze niet te benijden als je er nu nog aan de takken ziet bengelen, tot hun laatste krachten zijn gedoofd.
Bij een herfstwandeling kan je het vast ook niet laten om door de bladeren te rennen, het ritselend geluid brengt je misschien heel even terug bij het kind die je was...
Wàs...Samen met je klas verzamelde je toen blaadjes, dennenappels, beukennootjes,...
Groeiend in seizoenen komen herinneringen weer tot leven, waarin we ons gedragen weten, hoe onvoorspelbaar de toekomst voor ons lag.
Met de ogen van een kind durven kijken opnieuw, dat elke inspanning de moeite loont...
De bomen in hun kale bast lijken langzaam in te slapen.
Maar in hun subtiele rust vergaren ze krachten, opdat de gure winter geen greep zal krijgen op de jonge twijgen volgend jaar.
Een scheppende kracht in een teer winterkleed gewikkeld, als het ware, voor wie gelooft dat elke moeite vroeg of laat zijn uitwerking vindt.
Het is als groeien met de seizoenen, groeien door weer en wind.
Met fijne herfstgroeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 2 november 2008
Monument ' Le Combat de Marialoop '
Beste natuurvriend,
Mijn wens was om het monument 'Le Combat' te Marialoop/ Meulebeke eens van dichtbij te kunnen zien.
Naar het schijnt is dit een kunstwerk dat volledig in het teken staat van W.O.I en van alle gesneuvelde soldaten en Meulebekenaars.
Op verschillende plaatsen in Meulebeke, Marialoop, 't Veld en de Paanders staan prints langs de weg opgesteld, die de sfeer van ' Le Combat ' weergeven, beelden uit het verleden, beelden uit de actualiteit,...Meulebeke keert terug in de geschiedenis.
Terwijl met Allerzielen onze dierbare overledenen worden herdacht, is 11 november gewijd aan hen die het leven lieten in oorlogstijden.
Moeilijk te vatten hoe geweld uitbreidt.., terwijl we juist zo afkerig staan tegenover geweld, trekt de oorlog mij -op gevoelige wijze- telkens weer de aandacht.
De Weverijroute (41km) zendt ons langs Ingelmunster richting jaagpad, naar Ooigem, om via Meulebeke en Pittem naar het Provinciedomein 't Veld in Ardooie terug te fietsen richting Kachtem en Emelgem.
'Le Combat' is een werk van dhr. Frans Vercoutere. De impossante urne is een koperen afgietsel, met binnenin een zuil waarop de namen zijn verwerkt van alle gesneuvelde soldaten en Meulebekenaars uit W.O.I. Bovenop het monument staat een klein huisje, gemaakt van papaverknoppen, als symbool van de gesneuvelden.
Tot 11 november kan je - om en bij Marialoop- een tentoonstelling bijwonen, eveneens de route: " Hedendaagse kunstenaars en (front) schilders uit W.O.I op de Marialoopkouter".
Deze route (5km) kan men te voet, per fiets of met de wagen doen, op enkele mooie locaties op en nabij de Marialoopkouter..
Voor alle info kan je terecht op www.meulebeke.be/ le combat
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
Mijn wens was om het monument 'Le Combat' te Marialoop/ Meulebeke eens van dichtbij te kunnen zien.
Naar het schijnt is dit een kunstwerk dat volledig in het teken staat van W.O.I en van alle gesneuvelde soldaten en Meulebekenaars.
Op verschillende plaatsen in Meulebeke, Marialoop, 't Veld en de Paanders staan prints langs de weg opgesteld, die de sfeer van ' Le Combat ' weergeven, beelden uit het verleden, beelden uit de actualiteit,...Meulebeke keert terug in de geschiedenis.
Terwijl met Allerzielen onze dierbare overledenen worden herdacht, is 11 november gewijd aan hen die het leven lieten in oorlogstijden.
Moeilijk te vatten hoe geweld uitbreidt.., terwijl we juist zo afkerig staan tegenover geweld, trekt de oorlog mij -op gevoelige wijze- telkens weer de aandacht.
De Weverijroute (41km) zendt ons langs Ingelmunster richting jaagpad, naar Ooigem, om via Meulebeke en Pittem naar het Provinciedomein 't Veld in Ardooie terug te fietsen richting Kachtem en Emelgem.
'Le Combat' is een werk van dhr. Frans Vercoutere. De impossante urne is een koperen afgietsel, met binnenin een zuil waarop de namen zijn verwerkt van alle gesneuvelde soldaten en Meulebekenaars uit W.O.I. Bovenop het monument staat een klein huisje, gemaakt van papaverknoppen, als symbool van de gesneuvelden.
Tot 11 november kan je - om en bij Marialoop- een tentoonstelling bijwonen, eveneens de route: " Hedendaagse kunstenaars en (front) schilders uit W.O.I op de Marialoopkouter".
Deze route (5km) kan men te voet, per fiets of met de wagen doen, op enkele mooie locaties op en nabij de Marialoopkouter..
Voor alle info kan je terecht op www.meulebeke.be/ le combat
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 1 november 2008
Sage rond kabouter Spillebeen...
Beste natuurvriend,
Paddestoelen bestaan voor 90% uit water. Vandaar groeien de meesten onder hen in de herfst en als het heel veel regent.
Ze voelen zich meestal niet thuis in dennenbossen maar veeleer in loofbossen, waar veel dood hout en vergane blaadjes te vinden zijn, waarmee ze zich voeden.
Wie dezer dagen in de bossen wandelt zal ongetwijfeld in verwondering staan bij de vruchten die wij als paddestoelen herkennen?
Een mythe vertelt ons hierover, dat - in de oertijd- de geestelijke leiders vliegenzwammen (*) aten, om in trance te raken.
Op die manier trachtten ze in contact te komen met bovenaardse wezens.
Omdat allerlei vreemde dingen te zien zijn in zo'n roes, is hoogstwaarschijnlijk kabouter Spillebeen de revue ooit gepasseerd?
Nog altijd trekt hij rond in tal van sprookjes, en bij een rode paddestoel vol met witte stippen moest ik even aan hem denken...
(*) Probeer dit alstublieft niet uit. Vliegenzwammen zijn zeer giftig !
Met bosgroeten,
:0) Veerle Loriaux
Paddestoelen bestaan voor 90% uit water. Vandaar groeien de meesten onder hen in de herfst en als het heel veel regent.
Ze voelen zich meestal niet thuis in dennenbossen maar veeleer in loofbossen, waar veel dood hout en vergane blaadjes te vinden zijn, waarmee ze zich voeden.
Wie dezer dagen in de bossen wandelt zal ongetwijfeld in verwondering staan bij de vruchten die wij als paddestoelen herkennen?
Een mythe vertelt ons hierover, dat - in de oertijd- de geestelijke leiders vliegenzwammen (*) aten, om in trance te raken.
Op die manier trachtten ze in contact te komen met bovenaardse wezens.
Omdat allerlei vreemde dingen te zien zijn in zo'n roes, is hoogstwaarschijnlijk kabouter Spillebeen de revue ooit gepasseerd?
Nog altijd trekt hij rond in tal van sprookjes, en bij een rode paddestoel vol met witte stippen moest ik even aan hem denken...
(*) Probeer dit alstublieft niet uit. Vliegenzwammen zijn zeer giftig !
Met bosgroeten,
:0) Veerle Loriaux
donderdag 23 oktober 2008
Rare kronkels in de natuur...
Beste natuur vriend,
"Rare" kronkels in de natuur was misschien niet de juiste interpretatie voor wat rechtstreeks uit de natuur gehaald is, maar het geeft ons ( op directe of indirecte wijze) mee waar het in het leven op staat: " Zet door! "
In voor- en tegenspoed hanteert de natuur zijn eigen spelregels, vandaar dan misschien... " raar" ?
Wat voor mij zo boeiend is hieraan lijkt voor anderen wellicht zo vanzelfsprekend, dat wij het bij onszelf wat verloren zijn, nl.: instinctief te handelen...
Misschien is dit ook een moeilijk te plaatsen begrip in onze steeds complexer wordende samenleving en vaker verdrongen dan voorrang geboden ?
"Rare" kronkels zijn het niet, tenminste niet waar de natuur tracht te voorzien in overdracht van leven: beschermen... is het uitgangspunt.
Ik beken heel eerlijk, beste natuurvriend, te beseffen hoeveel we aan de natuur te danken hebben .
Denk maar eens hoe het voelt wanneer je ziek bent, koude rillingen krijgt, geen of juist véél behoefte hebt aan water, enzovoort. Nog een ander voorbeeld: de verhoogde concentratie pollen in de lucht, te wijten aan luchtvervuiling, waardoor bomen het alsmaar moeilijker krijgen om behoud en herstel te waarborgen. Raar ?...
Mirakels bestaan niet, alleen de motivatie om tijdens onze trektochten een natuur-lijk evenwicht te vinden, elke keer opnieuw en beter, alleen als wij er in geloven.
Met volle natuurgroeten,
:0) Veerle Loriaux
"Rare" kronkels in de natuur was misschien niet de juiste interpretatie voor wat rechtstreeks uit de natuur gehaald is, maar het geeft ons ( op directe of indirecte wijze) mee waar het in het leven op staat: " Zet door! "
In voor- en tegenspoed hanteert de natuur zijn eigen spelregels, vandaar dan misschien... " raar" ?
Wat voor mij zo boeiend is hieraan lijkt voor anderen wellicht zo vanzelfsprekend, dat wij het bij onszelf wat verloren zijn, nl.: instinctief te handelen...
Misschien is dit ook een moeilijk te plaatsen begrip in onze steeds complexer wordende samenleving en vaker verdrongen dan voorrang geboden ?
"Rare" kronkels zijn het niet, tenminste niet waar de natuur tracht te voorzien in overdracht van leven: beschermen... is het uitgangspunt.
Ik beken heel eerlijk, beste natuurvriend, te beseffen hoeveel we aan de natuur te danken hebben .
Denk maar eens hoe het voelt wanneer je ziek bent, koude rillingen krijgt, geen of juist véél behoefte hebt aan water, enzovoort. Nog een ander voorbeeld: de verhoogde concentratie pollen in de lucht, te wijten aan luchtvervuiling, waardoor bomen het alsmaar moeilijker krijgen om behoud en herstel te waarborgen. Raar ?...
Mirakels bestaan niet, alleen de motivatie om tijdens onze trektochten een natuur-lijk evenwicht te vinden, elke keer opnieuw en beter, alleen als wij er in geloven.
Met volle natuurgroeten,
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 11 oktober 2008
Laatste keer Bedevaartroute
Beste natuurvriend,
"meter" zijn van een tocht brengt een maalstroom van herinneringen voort, die me telkens terugvoeren naar mijn allereerste opdracht voor Westtoer:
- de controle van de Bedevaartroute -
Een niet mis te vatten woord van 'dank' sluit ik hierbij in..., ook voor alle blogmeters- en peters met wie het fijn samenwerken is, and last but not least:
het trouwe lezerspubliek, aan wie ik al mijn gepeins, fratsen, opmerkingen en belevenissen onderweg kwijt kan, dank om zoveel geduld !
Ik trek een laatste keer de Bedevaartroute door.
Daarna wacht mij een nieuwe opdracht. Wat het wordt mag voor mij nog een verrassing blijven, terwijl ik voortploeter op Westvlaamse bodem, met een snotneus en gestropte sjaal. Intussen kan ik thuis verder werken aan mijn herbarium: ideaal nu het herfst is !
Elk seizoen geeft zijn geheimen prijs voor wie echt op zoek wil gaan.
Bedankt om uw luister!
Met herfstgroeten,
:0) Veerle Loriaux
"meter" zijn van een tocht brengt een maalstroom van herinneringen voort, die me telkens terugvoeren naar mijn allereerste opdracht voor Westtoer:
- de controle van de Bedevaartroute -
Een niet mis te vatten woord van 'dank' sluit ik hierbij in..., ook voor alle blogmeters- en peters met wie het fijn samenwerken is, and last but not least:
het trouwe lezerspubliek, aan wie ik al mijn gepeins, fratsen, opmerkingen en belevenissen onderweg kwijt kan, dank om zoveel geduld !
Ik trek een laatste keer de Bedevaartroute door.
Daarna wacht mij een nieuwe opdracht. Wat het wordt mag voor mij nog een verrassing blijven, terwijl ik voortploeter op Westvlaamse bodem, met een snotneus en gestropte sjaal. Intussen kan ik thuis verder werken aan mijn herbarium: ideaal nu het herfst is !
Elk seizoen geeft zijn geheimen prijs voor wie echt op zoek wil gaan.
Bedankt om uw luister!
Met herfstgroeten,
:0) Veerle Loriaux
donderdag 9 oktober 2008
Met een merrie door de prairie...
Verleden zondag nog eventjes de Westhoek opgezocht voor de opening van de nieuwe provinciale ruiterroute in Oostvleteren. Na het officiële gedeelte stond mijn dochter al te popelen om op één van de 19 gespannen te klauteren die netjes geparkeerd stonden achter De Sceure. Zo'n enkelspan loopt wel sneller dan ik dacht en al vlug zaten we middenin de IJzerbroeken. Via een aantal nieuwe vrijliggende ruiterpaden, aangelegd door de VLM in het kader van de ruilverkavelingen Reninge en Woesten, bereikten we de nieuwe houten brug over de Poperingse Vaart. Mooie constructie trouwens en uit degelijk en duurzaam materiaal. Een half uurtje later begon de Haflinger achter ons wat moeite te krijgen. "Te zwaar gekweekt" merkte onze menner deskundig op. Gelukkig bleef het deze keer droog in de Westhoek, ik heb het nog anders meegemaakt... Al bij al een geslaagd tochtje en veel tevreden reacties achteraf van de aanwezige menners. Mennen zit duidelijk in de lift.
Abonneren op:
Posts (Atom)
