Beste natuurvriend,
(Met een dag vertraging volgt hier de publicatie van onze zaterdagse trip).
Oostende: cultuurstad van Vlaanderen, ook wel 'Koningin der Badsteden', geëvolueerd tot 'Stad aan Zee' en waarmee Westtoer voor ons een dankbare bijdrage heeft uitgewerkt, nl. de erfgoedwandeling (4,4km), heeft een recreant, als elkeen die zich een beetje verbonden weet met cultuur, folklore en geschiedenis wat te bieden.
Deze gewezen geuzenstad floreerde onder de 1ste Belgische koningen en groeide tijdens de belle-Époque uit tot één van Europa's meest kosmopolitische en mondaine kuuroorden.
Oostende, vandaag, heeft in de voorbije jaren heel wat inspanningen gedaan op alle vlak: cultuur, architectuur, toegankelijkheid (ook voor de zwakke weggebruikers en mensen met een beperking), netheid, mobiliteit, gastronomie,... Deze stad heeft een ware metamorfose ondergaan, naar men ziet...
Maar..., zo leek het niet toen we het station verlieten. Zoals gewoonlijk en vooraleer we de stad intrekken, gaan we eerst een koffie halen in de Terminus, vlakbij het station. We stonden echter voor een verlaten pand, met opschrift: ' Dit buffet is gesloten vanaf 1 jan. 2010. Wij danken u voor het vertrouwen dat u in onze zaak hebt gesteld. ..." Enzovoort enzoverder...
Het info-kantoor, rechts van de inkomhal van het station, is eveneens verdwenen, en straks misschien ook (wie weet) de loketten???
Alleen assistentie voor mensen met beperkte mobiliteit blijft gegarandeerd.
Een puik werk is wel de nieuw aangelegde stelplaats voor lijnbussen, gelegen vlak voor het K.T.A.
We stappen recht op de (neogotische) St.-Petrus- en Pauluskerk af, die nu deels in de steigers staat, en nemen een kijkje op de renovatiewerken.
Bouwstijlen bekijken doe ik graag. Bij de bouw van talloze hotels en villa's werd indertijd kost noch moeite gespaard. Een uit het oog springende Casino Kuursaal en het postgebouw zijn het resultaat van naoorlogse, vooruitstrevende en moderne architectuur.
Dat de tijd, als wij mensen, vergankelijk is, maak je op uit de huizen, vb. de Christinastraat 37(1928), waar nu een juwelierszaak in ondergebracht is. Ook het huis ernaast (38) - nu taverne De Klokke.
Een tweede keer zo'n erfgoedwandeling maken, is een verrijking. Het liefst keer ik in de tijd terug, dan op mijn tijd vooruit te lopen, omdat... En ja, ook omdat een mens wat ouder wordt, milder gestemd, en herinneringen gaat vasthouden. Weet u zich nog de 1ste schooldag te herinneren? Misschien de eerste stuntelige schrijf/- lees/-rekenoefeningen? Ik leerde schrijven met een pen, die we in een pennenstok schoven. De Juf kwam regelmatig langs om het inktpotje bij te vullen, dat zich bevond in de rechter bovenhoek van onze bank. Menslief, wat gaat de tijd vlug...
Haastig stap ik een boekenwinkel binnen. Wat lees ik toch op de voorpagina van een buitenlandse krant: " De meeste jongeren kijken met grote voorzichtigheid in de toekomst."
Dan gaat de tijd vandaag misschien wel ietsje te vlug..?
De herinrichting van de Albert I- promenade is zo goed als afgerond. Langsdaar keren we terug, volgen de Venetiaanse gaanderijen en stappen door naar het Casino Kuursaal. En passant staan we stil bij een aantal laat 19de eeuwse dijkvilla's, die ons herinneren aan de promenades uit de belle-Époque periode, o.a.: villa Francine (n° 88), alsook villa Maritza (n° 76).
Op de zeedijk worden we aangenaam verrast door een Brassband event, georganiseerd door Toerisme Oostende. Zij brengt voor ons (voor een tweede editie) Brassband Outdoor. Brassbands, een ensemble van koperblazers en percusionisten staan er garant voor een prachtige sound, traditie en competitie. België is de laatste jaren uitgegroeid tot één van de toplanden in de brassbandwereld.
Terwijl ik luisterde, genoot ik de vrijheid om te kijken naar al wat me passeert. Het is een mysterieuze bezigheid. Wist je trouwens dat we voor 80% communiceren via oogcontact...
Ik maak er dankbaar gebruik van, en kort nadien stuur ik mijn belevenissen de wereld in.
Met cultuurminnende groeten,
:0) Veerle Loriaux
Posts tonen met het label erfgoedwandeling Kust. Alle posts tonen
Posts tonen met het label erfgoedwandeling Kust. Alle posts tonen
zondag 19 september 2010
zondag 14 maart 2010
erfgoedwandelroute Blankenberge (3,7km)
Beste natuurvriend,
"De moed van een mens
weet je niet in gemakkelijke
maar in moeilijke tijden." Brugge, 2010.03.14
Dit vindt je op het muurtje, rondom de bushalte vlak voor het station van Brugge... Op mijn tochten, waarbij ik graaf in het verleden, word ik wel eens overmand door deze gedachte. Vandaag gaan we dan ook op wandel door de belle époque van Blankenberge.
De zeelucht maakt de longen open, de zintuigen grijpen zich gretig vast aan de opsmuk van de binnenstad, terwijl de hersenen trachten te begrijpen hoé en op wélke manier een bescheiden vissersdorpje in de loop van de 19de eeuw kon uitgroeien tot een mondaine badplaats.
De luxueuse villa's, gebouwd in eclectische of neo- Vlaamse renaissancestijl, getuigen van deze tijd. Bakstenen, natuurstenen, en geglazuurde geveltegels vormden de belangrijkste bouwmaterialen. Eén vermeldenswaardig voorbeeld hiervan is toch wel terug te vinden in de Weststraat 25-27, waar een prachtige in art-nouveaugetinte gevel dateert uit 1924. De bestemming van de winkel laat zich vermoeden door de tennisrackets, de schepnet en het emmertje... Bijna 7 m2 reclamepaneel werd erin verwerkt, goed voor driehonderd tegels!
De wijk rond de St.-Rochuskerk werd al snel volgebouwd met vakantiewoningen voor mensen uit de hoge burgerij. Maar daar zat de spoorlijn Brugge/Blankenberge (1863) toch ook wel voor iets tussen. De opening van het station bracht het kusttoerisme op de been.
Hoewel Blankenberge in de Middeleeuwen een florerende vissershaven kende, moest zij het tot in de 19de eeuw zonder haven stellen. In de haven meerden van toen af niet alleen vissersschepen aan, maar lagen regelmatig stoomvrachtschepen voor anker.
De mooiste weg om de zeedijk te bereiken gaat van de jachthaven langs het Leopoldpark.
Deze twee bezienswaardige plaatsen worden doorkruist door de 'paravent' (1908), een windscherm dat het verpozen en wandelen aan zee aangenamer moest maken. De gietijzeren constructie werd speels versierd met schelpmotieven.
De rijke badgasten konden zich indertijd aan een promenade op de zeedijk te goed doen. Hiervoor werd een strook van 2 km aangelegd. Om het hoogteverschil tussen de zeedijk en de binnenstad op te vangen, werden op drie plaatsen stenen trappen gebouwd. Je vindt er een op het einde van de Kerkstraat. Herinneringen aan het mondaine leven zijn langs de kustlijn nagenoeg volledig verdwenen. Zélfs het Casino-Kursaal heeft (nà 1930) een grondige face-lift gekregen, waardoor niets nog doet vermoeden aan een tijd vóór deze tijd.
Mocht iemand nog in het bezit zijn van oude prentkaarten..., ergens op zolder in een schoendoos of een reiskoffer, die mag me eens uitnodigen op de koffie. Foto's die aan vroeger doen denken blijven me intrigeren. Ze spreken niet enkel tot de verbeelding, ze complimenteren de evolutie, en maken het tot onderwerp van een erfgoedwandeling, dat vrij toegankelijk is voor jong en minder jong, een voetafdruk aan de Vlaamse kust meer dan waard !
Fijne groeten...van op de bel-étage van mijn droomhuis aan de waterkant,
:0) Veerle Loriaux
"De moed van een mens
weet je niet in gemakkelijke
maar in moeilijke tijden." Brugge, 2010.03.14
Dit vindt je op het muurtje, rondom de bushalte vlak voor het station van Brugge... Op mijn tochten, waarbij ik graaf in het verleden, word ik wel eens overmand door deze gedachte. Vandaag gaan we dan ook op wandel door de belle époque van Blankenberge.
De zeelucht maakt de longen open, de zintuigen grijpen zich gretig vast aan de opsmuk van de binnenstad, terwijl de hersenen trachten te begrijpen hoé en op wélke manier een bescheiden vissersdorpje in de loop van de 19de eeuw kon uitgroeien tot een mondaine badplaats.
De luxueuse villa's, gebouwd in eclectische of neo- Vlaamse renaissancestijl, getuigen van deze tijd. Bakstenen, natuurstenen, en geglazuurde geveltegels vormden de belangrijkste bouwmaterialen. Eén vermeldenswaardig voorbeeld hiervan is toch wel terug te vinden in de Weststraat 25-27, waar een prachtige in art-nouveaugetinte gevel dateert uit 1924. De bestemming van de winkel laat zich vermoeden door de tennisrackets, de schepnet en het emmertje... Bijna 7 m2 reclamepaneel werd erin verwerkt, goed voor driehonderd tegels!
De wijk rond de St.-Rochuskerk werd al snel volgebouwd met vakantiewoningen voor mensen uit de hoge burgerij. Maar daar zat de spoorlijn Brugge/Blankenberge (1863) toch ook wel voor iets tussen. De opening van het station bracht het kusttoerisme op de been.
Hoewel Blankenberge in de Middeleeuwen een florerende vissershaven kende, moest zij het tot in de 19de eeuw zonder haven stellen. In de haven meerden van toen af niet alleen vissersschepen aan, maar lagen regelmatig stoomvrachtschepen voor anker.
De mooiste weg om de zeedijk te bereiken gaat van de jachthaven langs het Leopoldpark.
Deze twee bezienswaardige plaatsen worden doorkruist door de 'paravent' (1908), een windscherm dat het verpozen en wandelen aan zee aangenamer moest maken. De gietijzeren constructie werd speels versierd met schelpmotieven.
De rijke badgasten konden zich indertijd aan een promenade op de zeedijk te goed doen. Hiervoor werd een strook van 2 km aangelegd. Om het hoogteverschil tussen de zeedijk en de binnenstad op te vangen, werden op drie plaatsen stenen trappen gebouwd. Je vindt er een op het einde van de Kerkstraat. Herinneringen aan het mondaine leven zijn langs de kustlijn nagenoeg volledig verdwenen. Zélfs het Casino-Kursaal heeft (nà 1930) een grondige face-lift gekregen, waardoor niets nog doet vermoeden aan een tijd vóór deze tijd.
Mocht iemand nog in het bezit zijn van oude prentkaarten..., ergens op zolder in een schoendoos of een reiskoffer, die mag me eens uitnodigen op de koffie. Foto's die aan vroeger doen denken blijven me intrigeren. Ze spreken niet enkel tot de verbeelding, ze complimenteren de evolutie, en maken het tot onderwerp van een erfgoedwandeling, dat vrij toegankelijk is voor jong en minder jong, een voetafdruk aan de Vlaamse kust meer dan waard !
Fijne groeten...van op de bel-étage van mijn droomhuis aan de waterkant,
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 27 februari 2010
erfgoedwandeling Sint-Idesbald (Koksijde-Oostduinkerke)
Beste natuurvriend,
De wagen achtergelaten aan de Strandlaan, besloten we eerst een bakje koffie te halen. In de straat is een heel gezellig eet- en koffiehuis: Dantes. Huiselijk knus, mooi ingericht en warm onthaalt! info vind je op www.koffiehuisdantes.be / mailen: info@koffiehuisdantes.be / GSM 0477. 49 23 76 / Strandlaan 270 - 8670 St.-Idesbald (Koksijde).
Dat deed deugd!
Nu naar het infokantoor, gelegen aan het einde van deze straat, waar de erfgoedwandeling begint.
Sint-Idesbald (een deelgemeente van Koksijde-Oostduinkerke), is één van de kustplaatsen die door het toeristisch reliëf laat ontdekt werd. Tot 1900 hadden de duinen vrij spel, op enkele vissershuisjes na, een stukje ongerept natuurgebied.
Eigenlijk zou een mens de wandeling twee keren moeten maken: een keer om notities te nemen, en daarna een keer om alles tot je door te laten dringen en ten volle te kunnen genieten.
!!! Alle erfgoedwandelingen - uitgegeven door Westtoer- zijn bewegwijzerd met klinknagels, uitgezonderd aan de kust. Een kaart is - om die reden- heel nuttig.
Heel wat huizen dateren uit het interbellum, een tijd van grote bouwactiviteit in de meeste badplaatsen, en zijn opgetrokken naar de plannen van Charles Schaessens, een lokale architect. Maar ook Gabriël Gits, Albert Dumont, Albert Nazy en Albert Knein maakten hier naambekendheid.Deze laatst genoemde werd aangesteld voor de bouw van een kleine bescheiden bakstenen kapel: genaamd 'Keunekapel'. De functie van deze kapel hield op te bestaan in 1935. Vandaag doet zij dienst als cultureel centrum. Het aanpalend parkje herbergt enkele kunstwerken van plaatselijke kunstenaars. De lepelaar in brons trok mijn aandacht, maar ook het ontwerp van de tuin en de stilte die me deed wegdromen in de tijd...
Slechts een handvol voorbeelden van vissershuisjes hebben de tijd doorstaan. Mijn verwondering was groot toen ik er nog eentje vond, op de hoek van de Paul Delvauxlaan en de Schaessensstraat!
De vissershuisjes wonnen in de loop van de 20ste eeuw aan populariteit als vakantiehuisjes en ze mochten dan ook op de belangstelling rekenen van menig kunstenaar.
't Vlierhof (gelegen aan de Delvauxlaan n°42) kreeg zijn artistieke karakter sinds 1982, toen de Stichting Paul Delvaux het huis omvormde tot een museum, gewijd aan deze surealistische schilder.
Dat deze badplaats een bloeiende kunstminnende bedrijvigheid heeft gekend, ligt verweven in de architectuur, de kunstwerken hier en daar, en zelfs (!) in de straatnamen.
Op weg naar huis rijden we langs landelijke weggetjes en pittoreske huisjes. Ik haal mijn hart op en denk stil: Nog even... en ik spring weer op mijn fiets. De tijd begint te dringen en ik... moét eruit!
Hier kom ik terug, maar dan op twee wielen.
Met fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux
De wagen achtergelaten aan de Strandlaan, besloten we eerst een bakje koffie te halen. In de straat is een heel gezellig eet- en koffiehuis: Dantes. Huiselijk knus, mooi ingericht en warm onthaalt! info vind je op www.koffiehuisdantes.be / mailen: info@koffiehuisdantes.be / GSM 0477. 49 23 76 / Strandlaan 270 - 8670 St.-Idesbald (Koksijde).
Dat deed deugd!
Nu naar het infokantoor, gelegen aan het einde van deze straat, waar de erfgoedwandeling begint.
Sint-Idesbald (een deelgemeente van Koksijde-Oostduinkerke), is één van de kustplaatsen die door het toeristisch reliëf laat ontdekt werd. Tot 1900 hadden de duinen vrij spel, op enkele vissershuisjes na, een stukje ongerept natuurgebied.
Eigenlijk zou een mens de wandeling twee keren moeten maken: een keer om notities te nemen, en daarna een keer om alles tot je door te laten dringen en ten volle te kunnen genieten.
!!! Alle erfgoedwandelingen - uitgegeven door Westtoer- zijn bewegwijzerd met klinknagels, uitgezonderd aan de kust. Een kaart is - om die reden- heel nuttig.
Heel wat huizen dateren uit het interbellum, een tijd van grote bouwactiviteit in de meeste badplaatsen, en zijn opgetrokken naar de plannen van Charles Schaessens, een lokale architect. Maar ook Gabriël Gits, Albert Dumont, Albert Nazy en Albert Knein maakten hier naambekendheid.Deze laatst genoemde werd aangesteld voor de bouw van een kleine bescheiden bakstenen kapel: genaamd 'Keunekapel'. De functie van deze kapel hield op te bestaan in 1935. Vandaag doet zij dienst als cultureel centrum. Het aanpalend parkje herbergt enkele kunstwerken van plaatselijke kunstenaars. De lepelaar in brons trok mijn aandacht, maar ook het ontwerp van de tuin en de stilte die me deed wegdromen in de tijd...
Slechts een handvol voorbeelden van vissershuisjes hebben de tijd doorstaan. Mijn verwondering was groot toen ik er nog eentje vond, op de hoek van de Paul Delvauxlaan en de Schaessensstraat!
De vissershuisjes wonnen in de loop van de 20ste eeuw aan populariteit als vakantiehuisjes en ze mochten dan ook op de belangstelling rekenen van menig kunstenaar.
't Vlierhof (gelegen aan de Delvauxlaan n°42) kreeg zijn artistieke karakter sinds 1982, toen de Stichting Paul Delvaux het huis omvormde tot een museum, gewijd aan deze surealistische schilder.
Dat deze badplaats een bloeiende kunstminnende bedrijvigheid heeft gekend, ligt verweven in de architectuur, de kunstwerken hier en daar, en zelfs (!) in de straatnamen.
Op weg naar huis rijden we langs landelijke weggetjes en pittoreske huisjes. Ik haal mijn hart op en denk stil: Nog even... en ik spring weer op mijn fiets. De tijd begint te dringen en ik... moét eruit!
Hier kom ik terug, maar dan op twee wielen.
Met fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 3 mei 2009
erfgoedwandelroute Nieuwpoort-bad (2,9km)
Beste natuurvriend,
Zin in een beetje geschiedenis?
Ik neem je mee naar Nieuwpoort. De eerste officiële aanwezigheid van permanente bewoning kwam er in 1163. Geschiedkundigen zijn er nog niet uit of de Latijnse term 'Novus Portus' nu ' nieuwe poort' dan wel ' nieuwe haven' betekent.
Filip van den Elzas, graaf van Vlaanderen, creëerde in 1163 een nieuwe stad met rechte straten, wallen en versterkingen er omheen. Om zijn steun daadwerkelijk te maken gaf hij de nieuwe haven en stad een stichtingskeure.
! Het stadsarchief kan men zelf doorsnuisteren, maar daarvoor moet je wel in Brugge zijn. !
Nieuwpoort, zoals wij het vandaag kennen, is een familiale badstad, en op dit ogenblik uitgegroeid tot hét mekka voor zeilers aan onze Kust.
Deze erfgoedwandeling start aan Nieuwpoort-bad, t.h.v. het Hendricaplein aan de Dienst voor Toerisme: het hart van de badplaats.
Het luxetoerisme van vervlogen tijden laat zich meteen verraden door het Grand Hôtel des Bains (1869), een luxehotel waarvan de kamers een eigen badkamer hadden en uitgerust met electriciteit en telefoon.
Tijdens W.O. I volledig vernield, werd gestart met de wederopbouw in 1924 naar de plannen van de Brusselse architect A. Lagache: een bouwwerk in ecletische stijl opgetrokken en verfraaid met gebeeldhouwde elementen.
Door de economische crisis - die aan W.O. II voorafging- werden de overnachtingen sterk teruggedrongen en moest het hotel in 1957 zijn deuren sluiten. Later werd het verkocht en opgedeeld in vakantieappartementen.
Baron Benjamin Crombez maakte naam en faam in de badplaats. Hij kocht alle gronden van Nieuwpoort-bad aan. Hij wou en zou een 'aristocratische' badplaats neerpoten. Toch stuitte zijn werkwijze op kritiek en ook het feit dat Nieuwpoort Zeebaden in die tijd tot Oostduinkerke behoorde was een rem op de ontwikkeling van het toerisme. Vandaag merken we daar hoegenaamd niets meer van!
Voor zichzelf liet Benjamin Crombez een riante zomerresidentie met wintertuin aan de Zeedijk
bouwen. De vzw Kindervreugde kocht de villa in 1948 aan. Het complex wordt tijdens de zomermaanden opengesteld voor democratische kindervakanties. Vandaag logeren in het gebouw ( omgedoopt tot 'de Barkentijn' ) vakantiegangers van alle leeftijden.
Een van de laatste getuigen uit het interbellum (= periode tussen 2 wereldoorlogen) vindt men in de Albert I-laan terug. De villa Falstaff (n° 195) is een hoekhuis in cottagestijl, naar de plannen van Gaston Lejeune: De ballustrades werden niét in hout maar in beton uitgevoerd.
De SIMLI-wijk ( villa-wijk) vraagt onze aandacht, waarbij we het laatste deel van onze wandeling bereiken.
De Brusselaar Joseph Van Neck, o.a. bekend als architect van de wereldtentoonstelling (1935) te Brussel, tekende het verkavelingsplan.
! Er werd gekozen voor een grillig stratenpatroon, met behoud van het duinenreliëf en de natuurlijke plantengroei !
De bouwplannen vertrouwde men toe aan de jonge architect Peter Callebout.
Op het kruispunt van de August Oleffelaan, met de Emile Verhaerenlaan en de Georges Eeckhoudlaan lieten Cesar Pylyser en Aline Sinaeve een kapel oprichten (1938) uit dank voor een geslaagde heelkundige ingreep.
We wandelen rustig uit het interbellum, zoeken de Albert I- laan op, waarna we afbuigen naar het Hendricaplein en nemen een waaier aan herinneringen en stille getuigenissen met ons mee naar huis.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 1 februari 2009
erfgoedwandeling Oostende
Beste natuurvriend,
Terwijl (op een na...) al mijn pennevriendjes nog volop in winterslaap zijn, word ik stilaan wakker uit een véél te koude winter om een wandelingetje te maken:
Oostende, here we come!
Het Marie-Joséplein nodigt ons uit voor een erfgoedwandeling van 4,4 km., bij windkracht 5 en een meedogenloze schrale oostenwind! Ergens heb ik gelezen: " 17/02- Klaar weer op Sint Sylvijn, 't zal nog twee maanden winter zijn!" ...
We trekken er ons niets van aan, duiken de historische binnenstad in (Adolf Buylstraat) en worden al meteen op de kleurige tegeltableaux van huisnummers 26-34 gewezen.
De Langestraat, huisn° 69, zomerresidentie van de koninklijke familie, waar elk jaar koning Leopold I met vakantie ging, is een blikvanger. Het is in dit ' Koninklijk Paleis' dat koningin Louise-Marie in 1850 overleed. Nu heeft het Oostends Historisch Museum zich hierin gevestigd.
In de Kapucijnenstraat treft men de kapucijnenkapel, waar vrome vissersvrouwen destijds een behouden vaart voor hun man kwamen afsmeken. Twee maquetten van visserssloepen en mooie barokke eiken altaren van de 17de eeuwse kerk herinneren ons hieraan, ook de patroonheilige, de H.Antonius van Padua, in de volksmond: "Sint Antoontje".
Het feest- en cultuurpaleis, dat men vindt op het Wapenplein, kwam er nadat het stadhuis volledig in de as werd gelegd (1940). Op het plein staat een kiosk waar 's zomers talrijke concerten worden gehouden om de badgasten te vermaken. Op het dakrand staan namen van bekende componisten verwerkt.
Vandaar naar de St.-Pieter- en Pauluskerk, een paar straten verderop, kijk je uit op de haven.
De jachthaven kende een grote econmische bloei in de late 18de eeuw. Vandaag worden de viskraampjes zeer gegeerd door dagjestoeristen.
De Vindictivelaan, langs het O.L.Vrouwecollege ( oud-leerlingen: James Ensor / Leon Spilliaert) geeft uit op het Leopoldpark, waar we ons laten verleiden door waterpartijen, pittoreske bruggetjes en het bloemenuurwerk.
Even daarbuiten - en bijna aan het einde van onze wandeling- houden we even halt bij een synagoge (Filip Van Maestrichtplein), de neogotische St.-Jozefskerk, het koninklijk Atheneum, en het Kursaal waar het Casino - los van de exploitatie van Kursaal- is gevestigd als grootste casino van België.
Nog even stappen en we zijn terug bij AF.
Oostende,
een sterke structuur voor een al even sterk concept van voortdurende stadsvernieuwing, waarbij nagedacht word over inspirerende projecten die het de befaamde koningin der badsteden zijn naam gaf, is een levende stad aan zee...
Komende zomer doe ik de wandeling nog 's over, het is de moeite waard!
Met winterkoude groeten van mijn voeten,
:0) Veerle Loriaux
Terwijl (op een na...) al mijn pennevriendjes nog volop in winterslaap zijn, word ik stilaan wakker uit een véél te koude winter om een wandelingetje te maken:
Oostende, here we come!
Het Marie-Joséplein nodigt ons uit voor een erfgoedwandeling van 4,4 km., bij windkracht 5 en een meedogenloze schrale oostenwind! Ergens heb ik gelezen: " 17/02- Klaar weer op Sint Sylvijn, 't zal nog twee maanden winter zijn!" ...
We trekken er ons niets van aan, duiken de historische binnenstad in (Adolf Buylstraat) en worden al meteen op de kleurige tegeltableaux van huisnummers 26-34 gewezen.
De Langestraat, huisn° 69, zomerresidentie van de koninklijke familie, waar elk jaar koning Leopold I met vakantie ging, is een blikvanger. Het is in dit ' Koninklijk Paleis' dat koningin Louise-Marie in 1850 overleed. Nu heeft het Oostends Historisch Museum zich hierin gevestigd.
In de Kapucijnenstraat treft men de kapucijnenkapel, waar vrome vissersvrouwen destijds een behouden vaart voor hun man kwamen afsmeken. Twee maquetten van visserssloepen en mooie barokke eiken altaren van de 17de eeuwse kerk herinneren ons hieraan, ook de patroonheilige, de H.Antonius van Padua, in de volksmond: "Sint Antoontje".
Het feest- en cultuurpaleis, dat men vindt op het Wapenplein, kwam er nadat het stadhuis volledig in de as werd gelegd (1940). Op het plein staat een kiosk waar 's zomers talrijke concerten worden gehouden om de badgasten te vermaken. Op het dakrand staan namen van bekende componisten verwerkt.
Vandaar naar de St.-Pieter- en Pauluskerk, een paar straten verderop, kijk je uit op de haven.
De jachthaven kende een grote econmische bloei in de late 18de eeuw. Vandaag worden de viskraampjes zeer gegeerd door dagjestoeristen.
De Vindictivelaan, langs het O.L.Vrouwecollege ( oud-leerlingen: James Ensor / Leon Spilliaert) geeft uit op het Leopoldpark, waar we ons laten verleiden door waterpartijen, pittoreske bruggetjes en het bloemenuurwerk.
Even daarbuiten - en bijna aan het einde van onze wandeling- houden we even halt bij een synagoge (Filip Van Maestrichtplein), de neogotische St.-Jozefskerk, het koninklijk Atheneum, en het Kursaal waar het Casino - los van de exploitatie van Kursaal- is gevestigd als grootste casino van België.
Nog even stappen en we zijn terug bij AF.
Oostende,
een sterke structuur voor een al even sterk concept van voortdurende stadsvernieuwing, waarbij nagedacht word over inspirerende projecten die het de befaamde koningin der badsteden zijn naam gaf, is een levende stad aan zee...
Komende zomer doe ik de wandeling nog 's over, het is de moeite waard!
Met winterkoude groeten van mijn voeten,
:0) Veerle Loriaux
Abonneren op:
Posts (Atom)
