Beste natuurvriend,
Parochieveld laat zijn verleden herleven langs de gemeentebossen. Ze kwamen -na de Franse revolutie- in handen van de gemeente, en roepen bij heel wat oude Ruiseledenaren mooie herinneringen op over een onbezonnen tijd: na schooltijd of tijdens de vakantie kwam de jeugd hier zwemmen...
Maar laten we op de zaken niet vooruitlopen ( misschien zeg ik beter: achteruit), en ons naar de startplaats begeven. We verzamelen aan de St.-Caroluskerk (Doomkerke) en zoeken de huisnummers 42-44 op. Daar tussenin loopt een smalle macadamweg, die ons uitgeleide doet naar bos en groen.
" -Privaat terrein- "
We weten wat dat betekent en houden ons aan de gedragsregels.
Het pad ligt bezaaid met eikels, paddestoelen in alle vormen en kleuren, drassige stroken, en die sterk doordringende geur van turf... Het zonlicht priemt door de bomen en doet ons heel veel goed.
De Krommekeerstraat dwarsen we, waarna we het natuurreservaat 'de Vorte Bossen' aandoen.
De bossen worden deels voor het publiek opengesteld, deels enkel via geleide wandelingen. Dat wordt meteen duidelijk bij het lezen van de bordjes, die aangebracht werden door Natuurpunt.
Het natuurreservaat (50ha) ligt op de grens van de Vlaamse Zandrug. Noordwaarts treft men een typisch landschap uit het vroegere Bulskampveld, terwijl zuidwaarts heel intensief aan landbouw wordt gedaan.
Intussen wordt de bodem duidelijk natter, en een stukje worden we omgeleid naar een droger gedeelte.
We ruilen de Vorte Bossen voor de gemeentebossen Parochieveld. Aan de ingang, links van het wandelsluisje, staat een bord met interne reglementen voor de bezoeker. Een 16-tal artikels waar de recreant ogenschijnlijk niks aan heeft, maar bij nader inzien is het misschien wenselijk er even aandacht aan te schenken... Door het bos loopt een weg, die we oversteken. Het 2de deel van het bos klimmen we op naar de grens met Oost-Vlaanderen. Bij het plaatselijk dialect, dat door de 2 provincies loopt, krijg ik wat heimwee naar mijn geboortegrond...
Aan het einde van het bos steken we voorzichtig de drukke (!) Maria-Aalterstraat over en stappen rechtdoor een aardeweg tussen het (18de-eeuwse) veldkapelletje en het kerkhof in. Het kerkhof ligt er verlaten bij en dat vind ik (persoonlijk) jammer. Het behoort tot de Gemeenschapsinstelling voor Bijzondere jeugdbijstand en diende tot 1971 als begraafplaats voor kostgangers en personeelsleden. Ik ga niet gauw naar graven kijken, maar deed toch de moeite. Op de oudste grafzerk las ik het volgend opschrift:
Guillaine Poll.
Premier directeur des Écoles de Reforme de Ruyslede et de Bernem.
Né à Maestricht, le 25 août 1813.
Décédé à Ruyslede, le 20 octobre 1867.
Toegegeven, ik heb een dergelijk grafzerk nog nooit eerder gezien.
We verlaten de geschiedenis, steken de Vagevuurstraat over, houden rechts aan en buigen af naar de Predikherenstraat. Aan het kiezelpad met verbodsbord 'Militair domein/ Verboden toegang' slaan we af. De soldaten zijn opgestapt. Gallowayrunderen trekken nu de wacht op. We kijken uit op het natuurreservaat Gulkeputten, en terwijl stappen we onder een zendmast door. We houden het pad links aan en komen terug op de Predikherenstraat, die we dwarsen.
Even verderop ruilen we de rustige Lammersdam voor de Veldkapellestraat, die ons naar het open Disveld brengt, of 'de Heilige Geesttafel van Ruiselede', dat vroeger aanleunde bij Bulskampveld.
Stilaan komt de St.-Caroluskerk in zicht, maar we genieten nog even van enkele keurig opgezette huisjes, oude hoeves en een mooi onderhouden veldkapelletje, waarna we in alle rust terugkeren naar de kerk van Doomkerke.
Met Doomkerkse groeten,
:0) Veerle Loriaux
Posts tonen met het label wandelroute Brugse Ommeland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wandelroute Brugse Ommeland. Alle posts tonen
zondag 12 september 2010
zaterdag 17 juli 2010
Ryckevelde wandelroute (6,5km)
Beste natuurvriend,
We zien reikhalzend uit naar een wandeling, liefst in het bos.
"Paps, heb je voor ons iets in petto?"
Paps zocht en vond: het Ryckevelde wandelpad, ontsponnen uit de schraalste zandgronden in de Brugse rand, goed voor 6,5 km. Landelijke aardewegen, een oude spoorwegbedding, gesloten bosbestanden met heiderelicten en open veldgebieden...
J'irai encore autour de mes rêves...
We spreken af aan het kasteel van Ryckevelde en laten de wagen achter in de Holleweg, die recht naar het kasteel leidt.
" De natuur houdt in zijn bewind een klein manifest voor wie haar bemint." Zo moet ik hebben gedacht toen ik het bos in ging, zo vol vanbinnen voel ik mij en dat komt door haar.
We stappen om een militair domein heen. Dit domein bewaart waardevolle relicten van heide, schrale graslanden, vooral in het Wit Zand en in het natuurreservaat de Schobbejakshoogte. Meer info: www.anb@vlaanderen.be
We krijgen een fraai uitzicht op een bomenrijk weidelandschap en houden even halt bij de zitbank onderweg.
Het valt toch op hoeveel maïs er wordt geteeld? Let wel: maïs is een uitstekende luchtfilter. Maar zo-veel? Mag ik hieruit besluiten dat we met z'n allen nog teveel vlees consumeren? Of zijn afgeleide producten? De honger naar comfort, kwaliteitsvolle voeding, vooruitgang en ontwikkeling zet zich in stijgende lijn verder. Maar zal zij uiteindelijk ook de veldslag winnen op onze welvaartziekte nr.1: kanker?...
We bereiken St.-Kruis en stappen schuin rechts de straat Ten Torre in, een authentieke kasseiweg, zoals er nog veel te vinden zijn in Beverhoutsveld.
De krekels (de Pavarotti's van het veld) houden hun sermoen. Naar het schijnt àls je ze hoort, dan zijn het de mannetjes, die hun trucs bovenhalen om een mooi vrouwtje aan de haak te slaan. Spijtig genoeg weten ze niet dat ze hiermee de vogels en andere krekelsmullers aan het werk zetten...
De Zomerstraat-West, die we - veiligheidshalve!- links aanhouden, geeft (naargelang het bladerkleed van de bomen) een mooi uitzicht op het kasteel Ten Torre. Vandaag dus niet... We balanceren op de gemeentegrenzen Beernem/ Sijsele en trekken ons weer langzaam terug in het bos. We laten ons verleiden door de typische geuren, de typische vogelgeluiden, de typische gedachten bij dit schouwspel horen de stilte toe en vullen ons hart met een niet nader te omschrijven gelukzaligheid, waarmee ik graag een punt zet achter mijn verhaal als aan onze wandeltocht.
Tot ziens een keer!
:0) Veerle Loriaux
We zien reikhalzend uit naar een wandeling, liefst in het bos.
"Paps, heb je voor ons iets in petto?"
Paps zocht en vond: het Ryckevelde wandelpad, ontsponnen uit de schraalste zandgronden in de Brugse rand, goed voor 6,5 km. Landelijke aardewegen, een oude spoorwegbedding, gesloten bosbestanden met heiderelicten en open veldgebieden...
J'irai encore autour de mes rêves...
We spreken af aan het kasteel van Ryckevelde en laten de wagen achter in de Holleweg, die recht naar het kasteel leidt.
" De natuur houdt in zijn bewind een klein manifest voor wie haar bemint." Zo moet ik hebben gedacht toen ik het bos in ging, zo vol vanbinnen voel ik mij en dat komt door haar.
We stappen om een militair domein heen. Dit domein bewaart waardevolle relicten van heide, schrale graslanden, vooral in het Wit Zand en in het natuurreservaat de Schobbejakshoogte. Meer info: www.anb@vlaanderen.be
We krijgen een fraai uitzicht op een bomenrijk weidelandschap en houden even halt bij de zitbank onderweg.
Het valt toch op hoeveel maïs er wordt geteeld? Let wel: maïs is een uitstekende luchtfilter. Maar zo-veel? Mag ik hieruit besluiten dat we met z'n allen nog teveel vlees consumeren? Of zijn afgeleide producten? De honger naar comfort, kwaliteitsvolle voeding, vooruitgang en ontwikkeling zet zich in stijgende lijn verder. Maar zal zij uiteindelijk ook de veldslag winnen op onze welvaartziekte nr.1: kanker?...
We bereiken St.-Kruis en stappen schuin rechts de straat Ten Torre in, een authentieke kasseiweg, zoals er nog veel te vinden zijn in Beverhoutsveld.
De krekels (de Pavarotti's van het veld) houden hun sermoen. Naar het schijnt àls je ze hoort, dan zijn het de mannetjes, die hun trucs bovenhalen om een mooi vrouwtje aan de haak te slaan. Spijtig genoeg weten ze niet dat ze hiermee de vogels en andere krekelsmullers aan het werk zetten...
De Zomerstraat-West, die we - veiligheidshalve!- links aanhouden, geeft (naargelang het bladerkleed van de bomen) een mooi uitzicht op het kasteel Ten Torre. Vandaag dus niet... We balanceren op de gemeentegrenzen Beernem/ Sijsele en trekken ons weer langzaam terug in het bos. We laten ons verleiden door de typische geuren, de typische vogelgeluiden, de typische gedachten bij dit schouwspel horen de stilte toe en vullen ons hart met een niet nader te omschrijven gelukzaligheid, waarmee ik graag een punt zet achter mijn verhaal als aan onze wandeltocht.
Tot ziens een keer!
:0) Veerle Loriaux
zondag 6 juni 2010
Een boswandeling.
Beste natuurvriend,
Een boswandeling?
Boven ons dreigen grauwe wolken, maar ik laat me niet temmen, ik wil naar buiten!
Het enige geluid dat kan optornen tegen de stilte is afkomstig van merels en zanglijsters. Vooral na een fikse regenbui houden zij een lieflijk concert, onvermoeibaar, de ganse dag door en in de stad bij straatverlichting zelfs 's nachts!
Ondanks het eigendomskarakter dat het bordje 'PRIVAAT' draagt (aan het begin van de wandeling), blijft het vermoeden bestaan dat mensen hun stukje natuur met ons willen delen.
Als respecterende wandelaars houden we ons op het pad, houden het netjes en bewaren de stilte. We jagen geen wilde dieren op, waarmee we onderweg zullen kennis maken.
Ik stap graag het bos in na een regenbui. Dan ruikt het heerlijk naar groen én naar turf! Op sommige plaatsen is deze geur zo sterk aanwezig, dat het drukt op de ademhaling, zo ervaar ik wel eens.
Ik voel me zo blij als een kind als ik mijn laarzen mag aantrekken, en goed ingepakt in mijn regenfrak door slijkpaadjes mag stappen...
Het enige voordeel voor al wie zich slecht kan oriënteren: Je toch ziet er altijd weer anders uit. Ik spreek uit ervaring... Het natuurlijk karakter van het boerelandschap, verraste ons vandaag, toen we aan de praat geraakten met een bejaarde man. Hij zat op een bankje en maakt graag een klappenanske met al wie passeert... Hij kent de streek op zijn duim, leefde mee met de seizoenen, is natuurvriend in hart en nieren, en heeft de komst van de E403 (A17) in 1985 meegemaakt: dat stukje autosnelweg dat het domein Doeveren doormidden snijdt.
Hun verhalen gaan soms ver terug in de tijd, die ze in 't hart bewaren. Voor hen mag de tijd nog efkes stille staan, t'een deert gene mens, waar nog gesprook'n wordt over n'een spoelkom café, de keiremelk, de joarlikse kermesse up de perochie,...
Na een half uurtje kletsen zetten we onze tocht verder. Schotse hooglanders houden zich op de vlakte. Menslief, wat zie ik die beesten graag!
Jullie hebben misschien al een vermoeden waar we ons momenteel bevinden? Op 6km van Brugge, in domein Merkemveld, waar knooppunt 91 doorheen slingert.
Behoorlijk drassig.
Maar dat geeft niet.
Ik keer naar huis terug als een tevreden kind.
Met lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux
Een boswandeling?
Boven ons dreigen grauwe wolken, maar ik laat me niet temmen, ik wil naar buiten!
Het enige geluid dat kan optornen tegen de stilte is afkomstig van merels en zanglijsters. Vooral na een fikse regenbui houden zij een lieflijk concert, onvermoeibaar, de ganse dag door en in de stad bij straatverlichting zelfs 's nachts!
Ondanks het eigendomskarakter dat het bordje 'PRIVAAT' draagt (aan het begin van de wandeling), blijft het vermoeden bestaan dat mensen hun stukje natuur met ons willen delen.
Als respecterende wandelaars houden we ons op het pad, houden het netjes en bewaren de stilte. We jagen geen wilde dieren op, waarmee we onderweg zullen kennis maken.
Ik stap graag het bos in na een regenbui. Dan ruikt het heerlijk naar groen én naar turf! Op sommige plaatsen is deze geur zo sterk aanwezig, dat het drukt op de ademhaling, zo ervaar ik wel eens.
Ik voel me zo blij als een kind als ik mijn laarzen mag aantrekken, en goed ingepakt in mijn regenfrak door slijkpaadjes mag stappen...
Het enige voordeel voor al wie zich slecht kan oriënteren: Je toch ziet er altijd weer anders uit. Ik spreek uit ervaring... Het natuurlijk karakter van het boerelandschap, verraste ons vandaag, toen we aan de praat geraakten met een bejaarde man. Hij zat op een bankje en maakt graag een klappenanske met al wie passeert... Hij kent de streek op zijn duim, leefde mee met de seizoenen, is natuurvriend in hart en nieren, en heeft de komst van de E403 (A17) in 1985 meegemaakt: dat stukje autosnelweg dat het domein Doeveren doormidden snijdt.
Hun verhalen gaan soms ver terug in de tijd, die ze in 't hart bewaren. Voor hen mag de tijd nog efkes stille staan, t'een deert gene mens, waar nog gesprook'n wordt over n'een spoelkom café, de keiremelk, de joarlikse kermesse up de perochie,...
Na een half uurtje kletsen zetten we onze tocht verder. Schotse hooglanders houden zich op de vlakte. Menslief, wat zie ik die beesten graag!
Jullie hebben misschien al een vermoeden waar we ons momenteel bevinden? Op 6km van Brugge, in domein Merkemveld, waar knooppunt 91 doorheen slingert.
Behoorlijk drassig.
Maar dat geeft niet.
Ik keer naar huis terug als een tevreden kind.
Met lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 16 mei 2010
Doeveren wandelroute(5,7km)
Beste natuurvriend,
Na ons hazenslaapje deze middag trokken we richting Zedelgem, op zoek naar een bosrijke omgeving. Aan dit voormalig landgoed dankt de route haar naam. We gaan een kijkje nemen. Ga je mee?
Aan het einde van de Leliestraat, een zijstraat van de Ruddervoordestraat ligt een onverhard pad. We stappen meteen het bos in. Het bruggetje voert ons over de andere oever van de Kerkebeek. Je treft er een jonge aanplanting aan.
Als bomen konden praten, wat zouden ze ons dan niet te vertellen hebben: een boomkenner weet hoe oud ze wel zijn, aan takken en bladeren herkennen we hun naam, maar wat bomen doormaken gedurende zo'n lange tijd? Daar hebben wij het raden naar...
Hier is de zomereik meester van het bos. In de verte horen we nog net een trein passeren. Niet moeilijk, we zijn een kleine kilometer verwijderd van het station van Zedelgem.
Uit het bos neigt de weg naar rechts. Een veldkapelletje, gebouwd in 1919 en geschonken door de familie De Kerckove- d' Ousselghem, doet ons even halt houden.
We ruilen het Merkemveld voor Doeveren: een natuurgebied op de grens Loppem/Waardamme. De Populierendreef met zijn statige populieren, doet zijn naam alle eer aan. Links en rechts niets dan boerenland. Van het vroegere heidegebied is nog weinig te merken. Maar let op: je zou je nog kunnen vergissen! We klappen een hekken open en komen hier het natuurgebied in.Deze afrastering was noodzakelijk voor begrazingsbeheer: ter bevordering van een heel gevarieerde vegetatie waarin grasland, heide, struweel, en bos elkaar afwisselen en stimuleren. De grazers (schotse hooglanders) hebben ook open plekken in de vegetatie, om cultivering van zeldzame plantensoorten opnieuw de kans te geven.
Aan de Kruisvijverhof staat een houten bankje, een beschutting voor weer en wind. We kijken uit op een wijds landschap, zo dicht bij huis en wat 'n natuurpracht! Alleen jammer dat de E403 (Brugge- Kortrijk) het bosgebied doormidden sneed... Maar mensenhanden kunnen ook herstellen wat mogelijk is, en dat wordt zichtbaar voor het oog van al wie hier wandelt.
Daar stonden ze...vijf jonge hooglanders. Op zich wel schuwe dieren, met heel dik gekrulde vacht. Ik zou toch een veel te brave boerin zijn geweest, denk ik nog steeds...
Bij zware regenval kan het hier erg drassig zijn.Gelukkig houdt een knuppelpad je voeten droog.
Houdt wel het juiste pad aan, vooral op kruispunten, zoals bij de Kaasdamdreef.
Een paddenpoel, het Baesveldkasteel en weg van de bewoonde wereld belanden we in het Adampad. Manlief greep z'n Eva voorzichtig bij haar nekvel. You never know...
Het einde van onze tocht komt langzaam in zicht. Een klein aantal weekendhuisjes doen het goed temidden het groen. De Kastelen(fiets)route nemen we de laatste stappen met ons mee.
Nog even draai ik me om, om een laatste glimp van het bos op te vangen.
Merkemveldpad/ St.-Elooispad, je ziet me vast nog terug!
Bedankt voor je diepe stilte.
Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux
Na ons hazenslaapje deze middag trokken we richting Zedelgem, op zoek naar een bosrijke omgeving. Aan dit voormalig landgoed dankt de route haar naam. We gaan een kijkje nemen. Ga je mee?
Aan het einde van de Leliestraat, een zijstraat van de Ruddervoordestraat ligt een onverhard pad. We stappen meteen het bos in. Het bruggetje voert ons over de andere oever van de Kerkebeek. Je treft er een jonge aanplanting aan.
Als bomen konden praten, wat zouden ze ons dan niet te vertellen hebben: een boomkenner weet hoe oud ze wel zijn, aan takken en bladeren herkennen we hun naam, maar wat bomen doormaken gedurende zo'n lange tijd? Daar hebben wij het raden naar...
Hier is de zomereik meester van het bos. In de verte horen we nog net een trein passeren. Niet moeilijk, we zijn een kleine kilometer verwijderd van het station van Zedelgem.
Uit het bos neigt de weg naar rechts. Een veldkapelletje, gebouwd in 1919 en geschonken door de familie De Kerckove- d' Ousselghem, doet ons even halt houden.
We ruilen het Merkemveld voor Doeveren: een natuurgebied op de grens Loppem/Waardamme. De Populierendreef met zijn statige populieren, doet zijn naam alle eer aan. Links en rechts niets dan boerenland. Van het vroegere heidegebied is nog weinig te merken. Maar let op: je zou je nog kunnen vergissen! We klappen een hekken open en komen hier het natuurgebied in.Deze afrastering was noodzakelijk voor begrazingsbeheer: ter bevordering van een heel gevarieerde vegetatie waarin grasland, heide, struweel, en bos elkaar afwisselen en stimuleren. De grazers (schotse hooglanders) hebben ook open plekken in de vegetatie, om cultivering van zeldzame plantensoorten opnieuw de kans te geven.
Aan de Kruisvijverhof staat een houten bankje, een beschutting voor weer en wind. We kijken uit op een wijds landschap, zo dicht bij huis en wat 'n natuurpracht! Alleen jammer dat de E403 (Brugge- Kortrijk) het bosgebied doormidden sneed... Maar mensenhanden kunnen ook herstellen wat mogelijk is, en dat wordt zichtbaar voor het oog van al wie hier wandelt.
Daar stonden ze...vijf jonge hooglanders. Op zich wel schuwe dieren, met heel dik gekrulde vacht. Ik zou toch een veel te brave boerin zijn geweest, denk ik nog steeds...
Bij zware regenval kan het hier erg drassig zijn.Gelukkig houdt een knuppelpad je voeten droog.
Houdt wel het juiste pad aan, vooral op kruispunten, zoals bij de Kaasdamdreef.
Een paddenpoel, het Baesveldkasteel en weg van de bewoonde wereld belanden we in het Adampad. Manlief greep z'n Eva voorzichtig bij haar nekvel. You never know...
Het einde van onze tocht komt langzaam in zicht. Een klein aantal weekendhuisjes doen het goed temidden het groen. De Kastelen(fiets)route nemen we de laatste stappen met ons mee.
Nog even draai ik me om, om een laatste glimp van het bos op te vangen.
Merkemveldpad/ St.-Elooispad, je ziet me vast nog terug!
Bedankt voor je diepe stilte.
Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux
vrijdag 14 mei 2010
Moereveld wandelroute (7,6km)
Beste natuurvriend,
Vandaag neem ik je mee langs de landelijke omgeving ten westen van Torhout. We starten aan d'Oude Smelterij, waarin een kinderboerderij is ondergebracht. Deze wandeling vindt ook aansluiting op het fietsnetwerk van het Brugse Ommeland.
We staan op de Ieperse Heirweg. Deze middeleeuwse weg was de belangrijkste handelsweg van midden- West-Vlaanderen en verbond de jaarmarktsteden Ieper- Torhout.
Weg van de bewoonde wereld trekken we de velden in, en houden de Koebeek een hele eind aan. Rechts van ons staat een bomenrij van jonge beuken. Elk draagt een naam en een datum. Geboorteboompjes? Elke boom is er twee waard!
Enkele meanders verderop krijgt de Koebeek gezelschap van de Kleinere Bakvoordebeek. Haar naam wordt hier gewijzigd in de Spanjaardbeek. Het Bakvoordekapelletje, dat we op onze weg vinden, werd opgericht door dhr. en mevr.Constant Vanhoutte en Aline Geysen. Merkwaardig toch wat ik daarbinnen te lezen kreeg. Ik werd er heel stil van...
Hier loopt een traject dat het streekeigen groen moet bevorderen, de poel wordt natuurtechnisch ingericht, bomenrijen en hoogstamboomgaarden worden aangeplant. Op de taluds liggen de drogere akkergronden. Een bufferbekken t.h.v. Kortemark moet ervoor zorgen dat het waterpeil van dit overstromingsgebied op een respectabele hoogte blijft.
We verlaten de beekvallei, en komen uit op de Vijfhuishoekstraat. Iets verderop nemen we de eerste afslag links en komen opnieuw via een graspad langs akkervelden. We laten ons verrassen door koolwitjes, blazen wat stuifmeel van paardebloemen uiteen en staan stil te kijken naar het landschap terwijl ik denk bij mezelf:
Bedankt boer,
je staat voor ons een deel van je grond af. Andere mensen maakten voor ons dit wandelpad: een vrijheid moet je weten! Het brengt ons op plaatsen die we anders niet kunnen bereiken. Je voorziet ons van zoveel goeds, waarvoor we best wel dank-je-wel(!) mogen zeggen...
Aan het einde van de wandeling tracteren we onszelf op een glaasje. Er prijkt een affiche aan de muur:
Schaapscheerfeest (gratis)
woensdag 19 mei 2010 (van 14u tot 16u30)
Kinderboerderij d'Oude Smelterij
tel.: 050/ 21.67.03
http://www.kinderboerderijtorhout.be/
Lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux
Vandaag neem ik je mee langs de landelijke omgeving ten westen van Torhout. We starten aan d'Oude Smelterij, waarin een kinderboerderij is ondergebracht. Deze wandeling vindt ook aansluiting op het fietsnetwerk van het Brugse Ommeland.
We staan op de Ieperse Heirweg. Deze middeleeuwse weg was de belangrijkste handelsweg van midden- West-Vlaanderen en verbond de jaarmarktsteden Ieper- Torhout.
Weg van de bewoonde wereld trekken we de velden in, en houden de Koebeek een hele eind aan. Rechts van ons staat een bomenrij van jonge beuken. Elk draagt een naam en een datum. Geboorteboompjes? Elke boom is er twee waard!
Enkele meanders verderop krijgt de Koebeek gezelschap van de Kleinere Bakvoordebeek. Haar naam wordt hier gewijzigd in de Spanjaardbeek. Het Bakvoordekapelletje, dat we op onze weg vinden, werd opgericht door dhr. en mevr.Constant Vanhoutte en Aline Geysen. Merkwaardig toch wat ik daarbinnen te lezen kreeg. Ik werd er heel stil van...
Hier loopt een traject dat het streekeigen groen moet bevorderen, de poel wordt natuurtechnisch ingericht, bomenrijen en hoogstamboomgaarden worden aangeplant. Op de taluds liggen de drogere akkergronden. Een bufferbekken t.h.v. Kortemark moet ervoor zorgen dat het waterpeil van dit overstromingsgebied op een respectabele hoogte blijft.
We verlaten de beekvallei, en komen uit op de Vijfhuishoekstraat. Iets verderop nemen we de eerste afslag links en komen opnieuw via een graspad langs akkervelden. We laten ons verrassen door koolwitjes, blazen wat stuifmeel van paardebloemen uiteen en staan stil te kijken naar het landschap terwijl ik denk bij mezelf:
Bedankt boer,
je staat voor ons een deel van je grond af. Andere mensen maakten voor ons dit wandelpad: een vrijheid moet je weten! Het brengt ons op plaatsen die we anders niet kunnen bereiken. Je voorziet ons van zoveel goeds, waarvoor we best wel dank-je-wel(!) mogen zeggen...
Aan het einde van de wandeling tracteren we onszelf op een glaasje. Er prijkt een affiche aan de muur:
Schaapscheerfeest (gratis)
woensdag 19 mei 2010 (van 14u tot 16u30)
Kinderboerderij d'Oude Smelterij
tel.: 050/ 21.67.03
http://www.kinderboerderijtorhout.be/
Lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 1 mei 2010
Wildenburg wandelroute (6,7km)
Beste natuurvriend,
De mooiste wandel- en fietsroutes, gebundeld en omkaderd door sfeervol beeldmateriaal, vertelt je in een notendop wat je mag verwachten van zo'n tocht.
Maar de mooiste verhalen keren terug in de pen van elke ondernemende ziel.
Een bakkersgast die bakker wil worden krijgt zijn leerpan mee, de ingrediënten worden gepresenteerd, de schort aangebonden, en het deeg gekneedt. Maar het brood moet je zelf proeven...
Vandaag wordt het Wildenburg, een heel bosrijk landschap in de omgeving van de Wingense wijk Wildenburg. Ooit was het hier een desolaat heidegebied, met tientallen moerassige vijvers: het Bulnas Campa, het 'veld der stieren' , of het huidige Bulskampveld.
Je kan schoonheid op vele wijzen verklaren en uitdrukken, veraf of dichtbij gelegen, cultureel, spiritueel, kunstminnend of muzikaal bevlogen zijn...Waar een mens ook gevoelig voor is, ik voel me sterk aangesproken door bossen. Dan moet zo'n mens naar Wildenburg, daar staan zoveel bomen bijeen dat ik nauwelijks woorden vindt om mijn diepe bewondering uit te spreken...
Deze wandeltocht begint bij het St.-Joriskerkje langs de verbindingsweg Wingene- Beernem. Met de rug naar het kerkje stap je naar rechts en wat verderop steek je de (!) drukke Beernemsteenweg over, en stap je de private veldweg in.
Het kabbelend blauwhuisbeekje leidt ons over een brugje. De kleine stuwdam regelt de ontwatering van het gebied.
De wandeling brengt ons van de 'beschaafde wereld' weg..., ook de hond (die we voor het gezelschap meekregen) genoot honderduit en trok zich weinig aan van boskapellen, het jonge vee langs de rand van het veld, of... 't moest een wild konijntje zijn: Daar ging zijn middagmaal, dju!!!
Landbouwgrond was er genoeg, en met de aangroeiende bevolking werd heidegrond landbouwgrond. Toen de regering in 1780 de 'economische expansie' van het gebied koppelde aan aanzienlijke belastingsvoordelen, zette zich een waar landschappelijke metamorfose in.
De evolutie - evenwel- kent rijke en bittere tijden. Begin 19de eeuw bracht zij jeugdcriminaliteit voort. Hervormingsscholen (zoals ook hier...) boden jonge mensen beroepsopleidingen aan, die tevens inspeelden op het nijpend tekort aan maritiem geschoold personeel. Het kende een danig succes, dat er een school voor kleuter- en lager onderwijs bijkwam. Het schooltje sloot in 1975 zijn deuren voorgoed. Vandaag wordt het privaat bewoond.
Rododendrons, maar ook veel gewone dennebomen en Corsicaanse dennen, samen met de lork, zijn hier de hoge gasten in de Vagevuurbossen. Ze hielden voor ons de meeste regendruppels tegen. 's Zomers houden ze je graag in de lommerte en uit het felle zonlicht.
Houden van..., is een belofte die je graag aan de bomen vertelt.
Ik heb het alvast gedaan... in stijl.
Liefs,
:0) Veerle Loriaux
De mooiste wandel- en fietsroutes, gebundeld en omkaderd door sfeervol beeldmateriaal, vertelt je in een notendop wat je mag verwachten van zo'n tocht.
Maar de mooiste verhalen keren terug in de pen van elke ondernemende ziel.
Een bakkersgast die bakker wil worden krijgt zijn leerpan mee, de ingrediënten worden gepresenteerd, de schort aangebonden, en het deeg gekneedt. Maar het brood moet je zelf proeven...
Vandaag wordt het Wildenburg, een heel bosrijk landschap in de omgeving van de Wingense wijk Wildenburg. Ooit was het hier een desolaat heidegebied, met tientallen moerassige vijvers: het Bulnas Campa, het 'veld der stieren' , of het huidige Bulskampveld.
Je kan schoonheid op vele wijzen verklaren en uitdrukken, veraf of dichtbij gelegen, cultureel, spiritueel, kunstminnend of muzikaal bevlogen zijn...Waar een mens ook gevoelig voor is, ik voel me sterk aangesproken door bossen. Dan moet zo'n mens naar Wildenburg, daar staan zoveel bomen bijeen dat ik nauwelijks woorden vindt om mijn diepe bewondering uit te spreken...
Deze wandeltocht begint bij het St.-Joriskerkje langs de verbindingsweg Wingene- Beernem. Met de rug naar het kerkje stap je naar rechts en wat verderop steek je de (!) drukke Beernemsteenweg over, en stap je de private veldweg in.
Het kabbelend blauwhuisbeekje leidt ons over een brugje. De kleine stuwdam regelt de ontwatering van het gebied.
De wandeling brengt ons van de 'beschaafde wereld' weg..., ook de hond (die we voor het gezelschap meekregen) genoot honderduit en trok zich weinig aan van boskapellen, het jonge vee langs de rand van het veld, of... 't moest een wild konijntje zijn: Daar ging zijn middagmaal, dju!!!
Landbouwgrond was er genoeg, en met de aangroeiende bevolking werd heidegrond landbouwgrond. Toen de regering in 1780 de 'economische expansie' van het gebied koppelde aan aanzienlijke belastingsvoordelen, zette zich een waar landschappelijke metamorfose in.
De evolutie - evenwel- kent rijke en bittere tijden. Begin 19de eeuw bracht zij jeugdcriminaliteit voort. Hervormingsscholen (zoals ook hier...) boden jonge mensen beroepsopleidingen aan, die tevens inspeelden op het nijpend tekort aan maritiem geschoold personeel. Het kende een danig succes, dat er een school voor kleuter- en lager onderwijs bijkwam. Het schooltje sloot in 1975 zijn deuren voorgoed. Vandaag wordt het privaat bewoond.
Rododendrons, maar ook veel gewone dennebomen en Corsicaanse dennen, samen met de lork, zijn hier de hoge gasten in de Vagevuurbossen. Ze hielden voor ons de meeste regendruppels tegen. 's Zomers houden ze je graag in de lommerte en uit het felle zonlicht.
Houden van..., is een belofte die je graag aan de bomen vertelt.
Ik heb het alvast gedaan... in stijl.
Liefs,
:0) Veerle Loriaux
zondag 11 april 2010
Oedelembergwandelroute (11,5km/7km)
Beste natuurvriend,
Het beloofde land ligt aan je voeten, het vlakke land, het glooiend land, het land van melk en honing, het Brugs Ommeland.
Het landelijk groen, ten noorden van Oedelem, waar de Bergbeek door de tijden heen het glooiend reliëf tekende en vorm gaf, wordt vandaag op de kaart gezet.
Vraag me niet waarom ik hier wou zijn: bos..., veld..., rust..., gras onder de voeten: dàt wil ik vandaag en ik denk het hier te zullen vinden...
Onze voettocht start bij de Dienst voor Toerisme/ Marktplein 1
Om de hoek komt de St.-Lambertuskerk te voorschijn en straks loop ik erlangs. Eerst even stilstaan bij het wel heel impossant Schepenhuys. Anno 1752 staat geschreven in de nok van de voorgevel. Het rijke verleden van de gemeente wordt hierbinnen met zorg bewaard, en met tentoonstellingen regelmatig aangepast en ter inzage gesteld van het brede publiek.
Oude ambachten die de plaatselijke bevolking werk en zekerheid schonken, hebben de tijd niet doorstaan. De oude steenbakkerij en de zuivelfabriek leven verder in de herinnering van de arbeiders, en verder staat nog een hoge schoorsteen overeind en bewijst de dikke kleilaag zijn begerige bouwstof tot steen. Oedelem is een landbouwgemeente en laat zich langs de ontelbare hoeves in beeld brengen.
We verlaten het valleitje van de Poulagiebeek, en slaan -voorbij het kapelletje- links de dreef in. We laten ons meermaals verrassen door statige dreven met kaarsrechte populieren of door zijn oudere varianten (een kruising van) zwarte en Canadese populieren.
Op het einde van de Praatstraat sta je voor de keuze: een korte tocht (7km) gaat hier naar links. Voor de langere lus volg je ons en stap je naar rechts 11,5km de tocht rond.
Nu wil ik me even richten tot Bart, een van de medestichters van deze blog:
Beste Bart,
Op 09.09.08 zette je een plaatje op de blog. Vandaag ben ik langs dit pittoreske hoevetje voorbij gewandeld. Het ligt goed verdoken in een stille uitlopende tak van de 'Weg naar St.-Kruis' En ik dacht: Waarom ben ik hier niet eerder gepasseerd. Echt mooi!
Wanneer neem je ons nog eens mee door de provincie?...
De Weg naar St.-Kruis is ein-de-loos lang! Begrijpelijk wel, deze straat volgt het tracé van de oude landweg die Male met Oedelem verbond en is al terug te vinden op de kaart van Pieter Pourbus (16de eeuw). Deze wijk 'Maandagse' verwijst naar de middeleeuwse heerlijkheid 'het Maendagsche'. Ze bezat het recht op rechtspraak en had dan ook een galg die hier in de buurt opgesteld stond.
Als we de Parochieweg aandoen staan we bijna aan het einde van de tocht. Hoog in de bomen bouwt de raaf dapper zijn nest. Gezegd en geschreven zou zij een zeldzame gast geworden zijn in België, Frankrijk en Nederland? Naar mijn eigen bevindingen heeft zij haar herintroductie gemaakt de laatste jaren, hoog, onherbergzaam, knipogend naar de wereld onder zijn heerschappij en dat dappere gezelschap daar... zijn wij.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
Het beloofde land ligt aan je voeten, het vlakke land, het glooiend land, het land van melk en honing, het Brugs Ommeland.
Het landelijk groen, ten noorden van Oedelem, waar de Bergbeek door de tijden heen het glooiend reliëf tekende en vorm gaf, wordt vandaag op de kaart gezet.
Vraag me niet waarom ik hier wou zijn: bos..., veld..., rust..., gras onder de voeten: dàt wil ik vandaag en ik denk het hier te zullen vinden...
Onze voettocht start bij de Dienst voor Toerisme/ Marktplein 1
Om de hoek komt de St.-Lambertuskerk te voorschijn en straks loop ik erlangs. Eerst even stilstaan bij het wel heel impossant Schepenhuys. Anno 1752 staat geschreven in de nok van de voorgevel. Het rijke verleden van de gemeente wordt hierbinnen met zorg bewaard, en met tentoonstellingen regelmatig aangepast en ter inzage gesteld van het brede publiek.
Oude ambachten die de plaatselijke bevolking werk en zekerheid schonken, hebben de tijd niet doorstaan. De oude steenbakkerij en de zuivelfabriek leven verder in de herinnering van de arbeiders, en verder staat nog een hoge schoorsteen overeind en bewijst de dikke kleilaag zijn begerige bouwstof tot steen. Oedelem is een landbouwgemeente en laat zich langs de ontelbare hoeves in beeld brengen.
We verlaten het valleitje van de Poulagiebeek, en slaan -voorbij het kapelletje- links de dreef in. We laten ons meermaals verrassen door statige dreven met kaarsrechte populieren of door zijn oudere varianten (een kruising van) zwarte en Canadese populieren.
Op het einde van de Praatstraat sta je voor de keuze: een korte tocht (7km) gaat hier naar links. Voor de langere lus volg je ons en stap je naar rechts 11,5km de tocht rond.
Nu wil ik me even richten tot Bart, een van de medestichters van deze blog:
Beste Bart,
Op 09.09.08 zette je een plaatje op de blog. Vandaag ben ik langs dit pittoreske hoevetje voorbij gewandeld. Het ligt goed verdoken in een stille uitlopende tak van de 'Weg naar St.-Kruis' En ik dacht: Waarom ben ik hier niet eerder gepasseerd. Echt mooi!
Wanneer neem je ons nog eens mee door de provincie?...
De Weg naar St.-Kruis is ein-de-loos lang! Begrijpelijk wel, deze straat volgt het tracé van de oude landweg die Male met Oedelem verbond en is al terug te vinden op de kaart van Pieter Pourbus (16de eeuw). Deze wijk 'Maandagse' verwijst naar de middeleeuwse heerlijkheid 'het Maendagsche'. Ze bezat het recht op rechtspraak en had dan ook een galg die hier in de buurt opgesteld stond.
Als we de Parochieweg aandoen staan we bijna aan het einde van de tocht. Hoog in de bomen bouwt de raaf dapper zijn nest. Gezegd en geschreven zou zij een zeldzame gast geworden zijn in België, Frankrijk en Nederland? Naar mijn eigen bevindingen heeft zij haar herintroductie gemaakt de laatste jaren, hoog, onherbergzaam, knipogend naar de wereld onder zijn heerschappij en dat dappere gezelschap daar... zijn wij.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 28 maart 2010
Ardooieveld wandelroute (8,2km)
Beste natuurvriend,
Hoeveel... paaltjes...hebben al een bordje aangebonden gekregen, verwijzend naar een volgend knooppunt of naar een nieuwe fiets- of wandelroute...
Ardooie blijft niet achter en is een galante gastheer voor al wie hier komt en gaat. Eeuwenlang was deze uitloper van het uitgestrekte Bulskampveld een desolaat heidegebied. Vandaag laat ze zich opmerken door het kasteelpark, met zijn kaarsrechte dreven, en zijn fraaie vergezichten op een groenterijke omgeving. Het beschermde kasteel De Jonghe d'Ardoye, daterend van 1780, neoclassicistisch en fraai in de kleuren gezet, wordt onze centrale gast. Met 44ha bosgebied is dit het grootste bos in de verre omtrek.
Even voorbij de parking van het Provinciedomein stappen we de velden in, vlak genoeg om er een windmolen te plaatsen en het wasgoed te drogen te hangen. Met windkracht 4/5 kan dat best! Kijk daar, in de verte krijgen we een molen te zien: de beschermde Rysselendemolen (1780). Hij deelt zijn plaats met een groot diepvriesbedrijf. Meteen weet je nu het verhaal achter de velden prei, selder, groene- en rode kool en spinazie...
Aan de overkant van de Meulebeeksestraat zoeken we de Veldkaaistraat op en wandelen door een dreef van Japanse kersenbomen. Links en rechts van ons worden sierplanten geteeld.
Met de bocht naar rechts krijgen we de achterkant van het kasteel te zien, met een statige dreef van zomereik, in drie rijen bomen aan elke kant van de weg. Mooi. Imposant. Maar NIET toegankelijk voor het publiek...
Had ik daarnet toch wel een eend van haar nest gejaagd, die langs de grachtkant op haar eieren zat te broeden. Oeps! De grapjas uitgehangen en wat lawaai gemaakt. 'k Moet nog wennen aan de lente...
Verderop ontwaren we een oude tabakseest achter een groenscherm, gelegen aan de Bosstraat.
We verlaten de openbare weg en trekken links het Veldbos in. Hier en daar zijn nestkastjes aan de bomen gehangen voor de holenbroeders. In een vogelkijkhuisje begluren we wat bewoners op de vijver en genieten van dit stiltegebied. Even verderop steken we een schiereilandje op dat diep in de vijver steekt.
Dorst? Honger? We houden je niet langer op. Als je 't Zeetje volgt, kom je vanzelf aan bij een speeltuin met cafetaria "De Keunepeupe", vanaf Pasen ( en afhankelijk van de weersomstandigheden) geopend elke woensdag, zaterdag en zondag, telkens in de namiddag.
De Groen Domein Vissers kennen de weg alvast. Nu is 't aan jullie! Bij een natje en een droogje geniet je van een gezellig interieur en de gastvrijheid van het huispersoneel.
Onze wandeling loopt stilaan op zijn eind. Nog even houden we halt bij 't Veldkruis (1760), een geheel van een kruislieveheer, een Maria- en Sint-Janskapelletje. In opdracht van een Meulebeekse familie werd het hier gebouwd en algauw groeide het uit tot een volksbedevaartplaats, waar 'gediend' wordt tegen slecht genezende wonden.
We weten niet goed hoeveel geluk we hebben... Dankbaar laat ik hier mijn kleine wensen en intenties achter.
Met zonnige lentegroeten,
:0) Veerle Loriaux
Hoeveel... paaltjes...hebben al een bordje aangebonden gekregen, verwijzend naar een volgend knooppunt of naar een nieuwe fiets- of wandelroute...
Ardooie blijft niet achter en is een galante gastheer voor al wie hier komt en gaat. Eeuwenlang was deze uitloper van het uitgestrekte Bulskampveld een desolaat heidegebied. Vandaag laat ze zich opmerken door het kasteelpark, met zijn kaarsrechte dreven, en zijn fraaie vergezichten op een groenterijke omgeving. Het beschermde kasteel De Jonghe d'Ardoye, daterend van 1780, neoclassicistisch en fraai in de kleuren gezet, wordt onze centrale gast. Met 44ha bosgebied is dit het grootste bos in de verre omtrek.
Even voorbij de parking van het Provinciedomein stappen we de velden in, vlak genoeg om er een windmolen te plaatsen en het wasgoed te drogen te hangen. Met windkracht 4/5 kan dat best! Kijk daar, in de verte krijgen we een molen te zien: de beschermde Rysselendemolen (1780). Hij deelt zijn plaats met een groot diepvriesbedrijf. Meteen weet je nu het verhaal achter de velden prei, selder, groene- en rode kool en spinazie...
Aan de overkant van de Meulebeeksestraat zoeken we de Veldkaaistraat op en wandelen door een dreef van Japanse kersenbomen. Links en rechts van ons worden sierplanten geteeld.
Met de bocht naar rechts krijgen we de achterkant van het kasteel te zien, met een statige dreef van zomereik, in drie rijen bomen aan elke kant van de weg. Mooi. Imposant. Maar NIET toegankelijk voor het publiek...
Had ik daarnet toch wel een eend van haar nest gejaagd, die langs de grachtkant op haar eieren zat te broeden. Oeps! De grapjas uitgehangen en wat lawaai gemaakt. 'k Moet nog wennen aan de lente...
Verderop ontwaren we een oude tabakseest achter een groenscherm, gelegen aan de Bosstraat.
We verlaten de openbare weg en trekken links het Veldbos in. Hier en daar zijn nestkastjes aan de bomen gehangen voor de holenbroeders. In een vogelkijkhuisje begluren we wat bewoners op de vijver en genieten van dit stiltegebied. Even verderop steken we een schiereilandje op dat diep in de vijver steekt.
Dorst? Honger? We houden je niet langer op. Als je 't Zeetje volgt, kom je vanzelf aan bij een speeltuin met cafetaria "De Keunepeupe", vanaf Pasen ( en afhankelijk van de weersomstandigheden) geopend elke woensdag, zaterdag en zondag, telkens in de namiddag.
De Groen Domein Vissers kennen de weg alvast. Nu is 't aan jullie! Bij een natje en een droogje geniet je van een gezellig interieur en de gastvrijheid van het huispersoneel.
Onze wandeling loopt stilaan op zijn eind. Nog even houden we halt bij 't Veldkruis (1760), een geheel van een kruislieveheer, een Maria- en Sint-Janskapelletje. In opdracht van een Meulebeekse familie werd het hier gebouwd en algauw groeide het uit tot een volksbedevaartplaats, waar 'gediend' wordt tegen slecht genezende wonden.
We weten niet goed hoeveel geluk we hebben... Dankbaar laat ik hier mijn kleine wensen en intenties achter.
Met zonnige lentegroeten,
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 27 maart 2010
Heihoek wandelroute (8,5km)
Beste natuurvriend,
Een GPS is een vernuftig ding...als het snel moet gaan. Vandaag hebben we geen haast en wij zijn nog teveel de gedachte genegen: "Met de tong raak je de wereld rond." Waar mensen buiten staan stoppen we, en vragen beleefd de weg naar...de onthaalparking aan de Beverenstraat. Meteen ook is de idee geopend om wat te vragen over onze wandeling, en naar de mensen hier zeggen wordt het een "heel schone " wandeling.
Dat zijn zo van die kleinigheidjes en die een GPS je niet vertelt... :0)
Lichtervelde kreech zijnen naeme uyt redene van de lichten die men ter velde deede branden ter eere van den Godt Thor die in de naburichheyt zynen tempel had ter plaetse waar de stadt Thorout is opgericht.
Op 8maart 1996 werden de eerste aanplantingen van het domeinbos Huwynsbossen uitgevoerd door de kinderen van de basisscholen van Lichtervelde. Akkers en weiden, rustige veldwegeltjes met kruidenrijke bermen, mooie vergezichten en landelijke rust vormen hier onze belangrijkste troeven.
We gaan van start aan de onthaalparking en stappen de Beverenstraat links in. Even verderop steken we de grensgemeente over via het spoor (traject De Panne- Brussel) en wandelen we verder op grondgebied Gits. De Engelshofstraat is een rustige woonwijk. De huizen zijn opgetrokken in eigentijdse landelijke stijl en geven een speciaal tintje aan de wijk. Waar de weg overgaat in de Klijtgatweg houden we even halt bij een wegkapelletje.
Naast d' Oude Meulenaershoeve krijgt u een fraai uitzicht op Gits/ Hooglede.
De TV antenne van de VRT te Egem(met een hoogte van 300m.) houdt ons voortdurend in het oog. In welke richting we ook gaan, de antenne blijft onze centrale aanwezige.
De Steenovenstraat bijna uitgewandeld, trekt 't Colonhof (n°78) onze aandacht. Deze gerestaureerde hoeve uit 1775 reikt aan de rand van de Huwynsbossen. De linkse schuur was toentertijd een boswachterswoning. Ze draagt het jaartal 1841.Het huidige veldkruis ( er rechtover) is een namaak van het versleten kruis en is geplaatst door landbouwer Danny Verduyn.
Tussen de velden stappen we in het spoor van de traktor. Een stralende zon verwarmt ons op de rug. Er wordt beweerd dat Lodewijk XIV, de Zonnekoning, een afstammeling zou zijn van de eerste Heer van Lichtervelde? Wel, dan was hij nu hier en ons héél welgezind!
Met wat geluk zou je aan het einde van het goed Ter Meersweg wel eens een kieviet, een patrijs, een torenvalk, of een leeuwerik zien. Zegt men... Wat wij zagen waren zwarte kraaien en witte meeuwen...
We draaien de kortrijkstraat in langs zuivelhoeve De Bossneppe. Uit eerder gemaakte fietstochten weet ik dat roomijs dé specialiteit is van het huis! Die moet je hier zeker eens komen proeven! Voor meer info: Kortrijkstraat 16- 8810 Lichtervelde. T 051/ 72.23.65 Email: kurt.dely@pandora.be
We zoeken de Gentstraat op en genieten van een jong bos, dat over enkele jaren ruim 30ha groot zal zijn. Er is zelfs mogelijkheid tot picknikken, àls je geen vuilnis achterlaat!!!
Wie langs de Puppietjes (een kunstwerk van plaatijzer) is gepasseerd, is bijna aan het einde van de tocht. Hier kan je kiezen voor een inkorting. Anders stap je rechtdoor en wordt je getracteerd op de mooiste dreven van de route...
De ingekorte versie gaat naar links en voert je - langs een populierendreef- naar de openbare weg.
Einde van de tocht, langs oude hoeven, veldkapelletjes en kruislieveheren, op zoek naar de historische Houtwal.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
Een GPS is een vernuftig ding...als het snel moet gaan. Vandaag hebben we geen haast en wij zijn nog teveel de gedachte genegen: "Met de tong raak je de wereld rond." Waar mensen buiten staan stoppen we, en vragen beleefd de weg naar...de onthaalparking aan de Beverenstraat. Meteen ook is de idee geopend om wat te vragen over onze wandeling, en naar de mensen hier zeggen wordt het een "heel schone " wandeling.
Dat zijn zo van die kleinigheidjes en die een GPS je niet vertelt... :0)
Lichtervelde kreech zijnen naeme uyt redene van de lichten die men ter velde deede branden ter eere van den Godt Thor die in de naburichheyt zynen tempel had ter plaetse waar de stadt Thorout is opgericht.
Op 8maart 1996 werden de eerste aanplantingen van het domeinbos Huwynsbossen uitgevoerd door de kinderen van de basisscholen van Lichtervelde. Akkers en weiden, rustige veldwegeltjes met kruidenrijke bermen, mooie vergezichten en landelijke rust vormen hier onze belangrijkste troeven.
We gaan van start aan de onthaalparking en stappen de Beverenstraat links in. Even verderop steken we de grensgemeente over via het spoor (traject De Panne- Brussel) en wandelen we verder op grondgebied Gits. De Engelshofstraat is een rustige woonwijk. De huizen zijn opgetrokken in eigentijdse landelijke stijl en geven een speciaal tintje aan de wijk. Waar de weg overgaat in de Klijtgatweg houden we even halt bij een wegkapelletje.
Naast d' Oude Meulenaershoeve krijgt u een fraai uitzicht op Gits/ Hooglede.
De TV antenne van de VRT te Egem(met een hoogte van 300m.) houdt ons voortdurend in het oog. In welke richting we ook gaan, de antenne blijft onze centrale aanwezige.
De Steenovenstraat bijna uitgewandeld, trekt 't Colonhof (n°78) onze aandacht. Deze gerestaureerde hoeve uit 1775 reikt aan de rand van de Huwynsbossen. De linkse schuur was toentertijd een boswachterswoning. Ze draagt het jaartal 1841.Het huidige veldkruis ( er rechtover) is een namaak van het versleten kruis en is geplaatst door landbouwer Danny Verduyn.
Tussen de velden stappen we in het spoor van de traktor. Een stralende zon verwarmt ons op de rug. Er wordt beweerd dat Lodewijk XIV, de Zonnekoning, een afstammeling zou zijn van de eerste Heer van Lichtervelde? Wel, dan was hij nu hier en ons héél welgezind!
Met wat geluk zou je aan het einde van het goed Ter Meersweg wel eens een kieviet, een patrijs, een torenvalk, of een leeuwerik zien. Zegt men... Wat wij zagen waren zwarte kraaien en witte meeuwen...
We draaien de kortrijkstraat in langs zuivelhoeve De Bossneppe. Uit eerder gemaakte fietstochten weet ik dat roomijs dé specialiteit is van het huis! Die moet je hier zeker eens komen proeven! Voor meer info: Kortrijkstraat 16- 8810 Lichtervelde. T 051/ 72.23.65 Email: kurt.dely@pandora.be
We zoeken de Gentstraat op en genieten van een jong bos, dat over enkele jaren ruim 30ha groot zal zijn. Er is zelfs mogelijkheid tot picknikken, àls je geen vuilnis achterlaat!!!
Wie langs de Puppietjes (een kunstwerk van plaatijzer) is gepasseerd, is bijna aan het einde van de tocht. Hier kan je kiezen voor een inkorting. Anders stap je rechtdoor en wordt je getracteerd op de mooiste dreven van de route...
De ingekorte versie gaat naar links en voert je - langs een populierendreef- naar de openbare weg.
Einde van de tocht, langs oude hoeven, veldkapelletjes en kruislieveheren, op zoek naar de historische Houtwal.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 13 september 2009
Kampveldwandelroute (9,1km)
Beste natuurvriend,
De zomer heeft zijn tijd gehad en dreigende wolken schuiven over onze kleine zielen, zo af en toe wat stuifregen en wind in het gezicht.
Maar we blijven er niet voor thuis!
De Kampveldwandelroute neemt ons mee langs de bosrijke omgeving van het Kampveld ten noordoosten van Waardamme (Oostkamp). Voor ons begint het allemaal aan het Marktplein en het gewezen gemeentehuis. Nu heeft het OCMW Oostkamp hier zijn intrek genomen.
De grafzerken rond de Sint-Blasiuskerk trekken mijn aandacht, en niet omdat ik hier graag vertoef. Bijna niet meer te lezen, zag ik toch nog een jaartal staan: 1874...las ik op een grafplaatje.
Links voor het plein zochten we de Rooiveldstraat op. Waardamme ontleent zijn naam aan de beek Ware of Wara waarop men een dam wierp. Vandaar...
Aan het huisnummer 62 slaan we linksaf en leidt een populierendreef ons naar de bossen van Rooiveld. De afgevallen bladeren, waar ik graag sleepvoetend doorrits, brengen me helemaal tot rust. Terwijl we door een zomereikdreef wandelen valt het ons op dat nieuwe bosjes werden aangeplant.
Winter- en zomereik kunnen het hier goed met elkaar vinden, en hun vruchten zijn een belangrijke voedselbron voor muizen, gaaien en eekhoorn, die nu een voorraad voor de winter aanleggen. De eikels kraken onder onze voeten.
Sporen van paardenhoeven? Dan zijn we niet alleen... Behalve 2 wandelaars hebben we niemand gezien. Het bos ruikt zalig goed na een regenbui.
Aan de Waterstraat steken we over en komen in een dennenbos/loofbos. Naast de eik kan ook de den een bos spontaan herkoloniseren. Op heel arme gronden zal hij van nature zeer dominant blijven.
Met de oversteek hebben we Rooiveld ingeruild voor Kampveld .
Aan het eind van de dreef steken we de Kampveldstraat over en vervolgen we ons pad.
Even verderop dwarsen we ook de Papenvijverstraat en zoeken terug het veldbos op.
Hier en daar duikt tussen de bomen een boerderij op, idyllisch mooi om even te verpozen lijkt het ons.
Help! Geheugen tekort! St.-Janskruid ( dat hier overvloedig groeit) heeft een geneeskrachtige werking, maar dewelke was het alweer? Een mens heeft feitelijk nog een pan hersenen tekort... Maar wat ik wél weet, is, dat sommige eiken last hebben van roest- en witziekte. Ook wel de populier.
We volgen nu braafjes de bosrand. Bomen roepen soms herinneringen op, te merken aan de inkervingen van initialen, hartjes met pijltjes erdoor, een datum 27/5/40 of... tja zelfs sluikstort, wat niet thuis hoort in een bos!
We steken terug de Waterstraat over.
Links kijken we uit op het vredig veldverleden dat we zojuist hebben gehad, rechts zien we uit op een gewezen hoevetje. Vlak voor ons ligt het laatste eindje bos, in het spoor van nog wat voeten, langswaar wij ook doorhene moeten...
Met warme groeten,
:0) Veerle Loriaux
De zomer heeft zijn tijd gehad en dreigende wolken schuiven over onze kleine zielen, zo af en toe wat stuifregen en wind in het gezicht.
Maar we blijven er niet voor thuis!
De Kampveldwandelroute neemt ons mee langs de bosrijke omgeving van het Kampveld ten noordoosten van Waardamme (Oostkamp). Voor ons begint het allemaal aan het Marktplein en het gewezen gemeentehuis. Nu heeft het OCMW Oostkamp hier zijn intrek genomen.
De grafzerken rond de Sint-Blasiuskerk trekken mijn aandacht, en niet omdat ik hier graag vertoef. Bijna niet meer te lezen, zag ik toch nog een jaartal staan: 1874...las ik op een grafplaatje.
Links voor het plein zochten we de Rooiveldstraat op. Waardamme ontleent zijn naam aan de beek Ware of Wara waarop men een dam wierp. Vandaar...
Aan het huisnummer 62 slaan we linksaf en leidt een populierendreef ons naar de bossen van Rooiveld. De afgevallen bladeren, waar ik graag sleepvoetend doorrits, brengen me helemaal tot rust. Terwijl we door een zomereikdreef wandelen valt het ons op dat nieuwe bosjes werden aangeplant.
Winter- en zomereik kunnen het hier goed met elkaar vinden, en hun vruchten zijn een belangrijke voedselbron voor muizen, gaaien en eekhoorn, die nu een voorraad voor de winter aanleggen. De eikels kraken onder onze voeten.
Sporen van paardenhoeven? Dan zijn we niet alleen... Behalve 2 wandelaars hebben we niemand gezien. Het bos ruikt zalig goed na een regenbui.
Aan de Waterstraat steken we over en komen in een dennenbos/loofbos. Naast de eik kan ook de den een bos spontaan herkoloniseren. Op heel arme gronden zal hij van nature zeer dominant blijven.
Met de oversteek hebben we Rooiveld ingeruild voor Kampveld .
Aan het eind van de dreef steken we de Kampveldstraat over en vervolgen we ons pad.
Even verderop dwarsen we ook de Papenvijverstraat en zoeken terug het veldbos op.
Hier en daar duikt tussen de bomen een boerderij op, idyllisch mooi om even te verpozen lijkt het ons.
Help! Geheugen tekort! St.-Janskruid ( dat hier overvloedig groeit) heeft een geneeskrachtige werking, maar dewelke was het alweer? Een mens heeft feitelijk nog een pan hersenen tekort... Maar wat ik wél weet, is, dat sommige eiken last hebben van roest- en witziekte. Ook wel de populier.
We volgen nu braafjes de bosrand. Bomen roepen soms herinneringen op, te merken aan de inkervingen van initialen, hartjes met pijltjes erdoor, een datum 27/5/40 of... tja zelfs sluikstort, wat niet thuis hoort in een bos!
We steken terug de Waterstraat over.
Links kijken we uit op het vredig veldverleden dat we zojuist hebben gehad, rechts zien we uit op een gewezen hoevetje. Vlak voor ons ligt het laatste eindje bos, in het spoor van nog wat voeten, langswaar wij ook doorhene moeten...
Met warme groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 7 december 2008
De Vorte Bossen wandelpad.
Beste natuurvrienden,
Wandelpad ' Parochieveld ' vat aan te Doomkerke/ Ruiselede. Deze wandeling (8,5 km) verkent de bosrijke omgeving van Ruiselede, in het grensgebied van de provincies West- en Oost-Vlaanderen.
1876 - 1976
Dankbaar aandenken aan Z.E.H. Carolus Doom.
Stichter van deze parochie.
Jammer genoeg waren de deuren van de St.-Caroluskerk gesloten. Onze brochure haalde nochtans warm uit naar het mooie interieur, de rijk versierde meubilering en de roosvormige glasramen van dit bidhuis.
De kerk werd destijds opgetrokken in Doomkerkse baksteen. Deze karakteristieke steen (1863 tot 1903) werd gebakken in de openluchtoven op de weide van de fam. Gilliodts, vlak achter de kerk.
Deze familie schonk - naast de grond- ook de stenen van de kerk, de parochie en de school.
We stappen richting het Gallatas-bos: " Deze weg heeft een PRIVAAT karakter. Eerbiedig de eigendommen en breng respect op voor de privacy van de bewoners." ... zo staat te lezen aan de ingang van het bos.
Even verderop kruisen we de (drukke!) Bruggesteenweg en slaan links af in de Krommekeerstraat. De krommekeer stamt uit de tijd dat er slechts voet - en karrewegels waren. In ons visier nemen we 4 pylonen op, omgeven door landerijen, hoeven en bossen.
Vandaag doen wij de Vorte Bossen (50ha) aan: gelegen tussen Doomkerke en Kruiskerke ( op de grens met het oostelijke Bulskampveld).
Met wat geluk krijg je een eekhoorn te zien, of een buizerd. Ook de vos houdt zich hier graag op.
En Sinterklaas blijkbaar ook, te zien aan de plukjes baard die hij achterliet (?) Hopelijk had hij waterdichte laarzen aan, want het is hier erg drassig!
Er loopt een vijvertje ( de Visserije ) door het bos. "... Na schooltijd of tijdens de vakantie kwam de schooljeugd hier zwemmen en ravotten..." Waarschijnlijk halen oudere Ruiseledenaars hier mooie herinneringen op...
Doorheen het plaatselijke dialect, de bodem van het natte noorden en het drogere zuiden versmelten Oost en West-Vlaanderen zich met elkaar.
De Bosdreef gaat langzaam over in de (lange) Planterijstraat, die we volgen tot het bittere einde. Van hieruit krijg je uitzicht op grote boomkwekerijen.
Op onze terugweg naderen we het 18-eeuwse Veldkapelletje, dat lange tijd vermaard was als bedevaartsoord. Hier kwamen mensen er bij de Heilige Maagd genezing tegen de gevreesde koorts afsmeken. Binnenin staat een kopie van het O.L. Vrouwebeeld van Michelangelo. Het origineel werk bevindt zich in de Brugse O.L. Vrouwekerk. Het oorspronkelijke (barokke) O.L. Vrouwebeeldje (1770) werd - om veiligheidsredenen- in de kapel van het nabijgelegen Rijksopvoedingsgesticht bijgezet.
Ter herinnering aan de uitwijzing van talrijke inwoners, naar Amerika (1888), werd later een gedenksteen in de gevel van de kapel geplaatst.
Het aanpalend kerkhofje van St.-Pietersveld oogt wat verlaten. Het behoort toe aan het Rijksopvoedingsgesticht en diende (tot 1971) als begraafplaats voor kostgangers en personeelsleden.
Het einde komt in zicht. We volgen de bosrand over zo'n 600 m. en komen opnieuw in een open veld. Links van ons het vroegere ' Disveld ', vlak voor ons uit de ' Gulkse Putten ' (+/- 100ha).
We naderen terug het centrum van Doomkerke, langs de Brandstraat.
Hier was het dat pastoor Doom zijn droom realiseerde: een kerk, een parochie, en mensen die zagen dat het goed was om er te wonen.
Met bosgroeten,
:0) Veerle Loriaux
Wandelpad ' Parochieveld ' vat aan te Doomkerke/ Ruiselede. Deze wandeling (8,5 km) verkent de bosrijke omgeving van Ruiselede, in het grensgebied van de provincies West- en Oost-Vlaanderen.
1876 - 1976
Dankbaar aandenken aan Z.E.H. Carolus Doom.
Stichter van deze parochie.
Jammer genoeg waren de deuren van de St.-Caroluskerk gesloten. Onze brochure haalde nochtans warm uit naar het mooie interieur, de rijk versierde meubilering en de roosvormige glasramen van dit bidhuis.
De kerk werd destijds opgetrokken in Doomkerkse baksteen. Deze karakteristieke steen (1863 tot 1903) werd gebakken in de openluchtoven op de weide van de fam. Gilliodts, vlak achter de kerk.
Deze familie schonk - naast de grond- ook de stenen van de kerk, de parochie en de school.
We stappen richting het Gallatas-bos: " Deze weg heeft een PRIVAAT karakter. Eerbiedig de eigendommen en breng respect op voor de privacy van de bewoners." ... zo staat te lezen aan de ingang van het bos.
Even verderop kruisen we de (drukke!) Bruggesteenweg en slaan links af in de Krommekeerstraat. De krommekeer stamt uit de tijd dat er slechts voet - en karrewegels waren. In ons visier nemen we 4 pylonen op, omgeven door landerijen, hoeven en bossen.
Vandaag doen wij de Vorte Bossen (50ha) aan: gelegen tussen Doomkerke en Kruiskerke ( op de grens met het oostelijke Bulskampveld).
Met wat geluk krijg je een eekhoorn te zien, of een buizerd. Ook de vos houdt zich hier graag op.
En Sinterklaas blijkbaar ook, te zien aan de plukjes baard die hij achterliet (?) Hopelijk had hij waterdichte laarzen aan, want het is hier erg drassig!
Er loopt een vijvertje ( de Visserije ) door het bos. "... Na schooltijd of tijdens de vakantie kwam de schooljeugd hier zwemmen en ravotten..." Waarschijnlijk halen oudere Ruiseledenaars hier mooie herinneringen op...
Doorheen het plaatselijke dialect, de bodem van het natte noorden en het drogere zuiden versmelten Oost en West-Vlaanderen zich met elkaar.
De Bosdreef gaat langzaam over in de (lange) Planterijstraat, die we volgen tot het bittere einde. Van hieruit krijg je uitzicht op grote boomkwekerijen.
Op onze terugweg naderen we het 18-eeuwse Veldkapelletje, dat lange tijd vermaard was als bedevaartsoord. Hier kwamen mensen er bij de Heilige Maagd genezing tegen de gevreesde koorts afsmeken. Binnenin staat een kopie van het O.L. Vrouwebeeld van Michelangelo. Het origineel werk bevindt zich in de Brugse O.L. Vrouwekerk. Het oorspronkelijke (barokke) O.L. Vrouwebeeldje (1770) werd - om veiligheidsredenen- in de kapel van het nabijgelegen Rijksopvoedingsgesticht bijgezet.
Ter herinnering aan de uitwijzing van talrijke inwoners, naar Amerika (1888), werd later een gedenksteen in de gevel van de kapel geplaatst.
Het aanpalend kerkhofje van St.-Pietersveld oogt wat verlaten. Het behoort toe aan het Rijksopvoedingsgesticht en diende (tot 1971) als begraafplaats voor kostgangers en personeelsleden.
Het einde komt in zicht. We volgen de bosrand over zo'n 600 m. en komen opnieuw in een open veld. Links van ons het vroegere ' Disveld ', vlak voor ons uit de ' Gulkse Putten ' (+/- 100ha).
We naderen terug het centrum van Doomkerke, langs de Brandstraat.
Hier was het dat pastoor Doom zijn droom realiseerde: een kerk, een parochie, en mensen die zagen dat het goed was om er te wonen.
Met bosgroeten,
:0) Veerle Loriaux
maandag 12 mei 2008
De Beverhouts(fiets)route ( 38km )
Beste mama's, (even tussen ons):
Hoe was jouw moederdag?... Als ik denk aan mijn 2 sloebers...Ik heb niets tekort gehad!!!
Ik wil u mijn vakantie-adres gerust verklappen: jeugdherberg ' Die Loyale ' te Maldegem: Een herberg met een hart voor de bezoeker, netjes ingerichte woongelegenheden, lé-kker eten(!), vriendelijk onthaald door het huispersoneel. Ik voelde me hier als een koningin zo rijk! Kijkje nemen? Dat kan, via http://www.vjh.be/ ( reservatie gewenst).
We vertrekken vanuit Maldegem: de Bogaerdestraat, de Holleweg in. OEF! Uit die drukte !
Een rechte weg door Burkel (= een bebost gebied met talrijke wandelpaadjes) leidt ons naar Klijt (= Maldegemse wijk), het symfonisch orkest van wilde zangvogels krijg je er gratis bovenop.
Volgens ons plannetje rijden we nu naar St.-Joris te Beernem... " vervlogen stad van dennengeur" , het lattenklieven (= latten van 1m lang/ 3 cm breed ) en wat hier ooit een ambachtsnijverheid was, deed St.-Joris alle eer aan. Deze latten werden gebruikt om huizen te plafoneren. Pas na '60 is deze ambachtsnijverheid een stille dood gestorven.
We rijden recht naar de kanaaloever, richting herberg/ watersportcentrum KIJKUIT.
Het statige ' Blauwe kasteel' ( ter hoogte van de Velddreef ), doet vermoeden dat hier indertijd een en ander is gebeurd... Vandaag is zij 1 der oudste én belangrijkste hoeven van Oostkamp.
We komen uit op een 3- gemeentenpunt: Oostkamp / Beernem / Assebroek. Wij kiezen voor dit laatste en het zal ons zeker niet berouwen...
Aan de Mispelaerestraat doen we evenwel een zondeke, want hier verlaten we (tijdelijk) de route om onze picknick te kunnen aanspreken. Gevónden plekje was het Pastoor Verhaegeplein. We genieten van de vredige rust, beiaardklanken en het idyllische uitzicht op de parochiekerk, alsof de tijd hier is blijven stille staan...
Nog meer rust genieten we langs de abdijenroute, die ons rondom de Assebroekse Meersen, de Gemene Weiden, en de Chartreuzen heen leidt. Deze ruim 2,5 km durende "groene lijn" brengt ons naar Rijckevelde.
En nét wanneer we West - voor Oost-Vlaanderen gingen ruilen, rustten we even uit bij het eet- en praatcafé 't Ventieltje. Rust... tot er iemand begon moppen te tappen, we kwamen niet bij van het lachen, 't ging over " zuinig leven " en zo...
Met de kriebels in de buik legden we de laatste lootjes aan de tocht, langs het oeroude Maldegemveld, de Veldstraat, uitdeinend in de Holleweg.
Voor de rest van het verslag keer je terug naar het begin van mijn verhaal.
Met goedlachse groeten.
:0) Veerle Loriaux
Hoe was jouw moederdag?... Als ik denk aan mijn 2 sloebers...Ik heb niets tekort gehad!!!
Ik wil u mijn vakantie-adres gerust verklappen: jeugdherberg ' Die Loyale ' te Maldegem: Een herberg met een hart voor de bezoeker, netjes ingerichte woongelegenheden, lé-kker eten(!), vriendelijk onthaald door het huispersoneel. Ik voelde me hier als een koningin zo rijk! Kijkje nemen? Dat kan, via http://www.vjh.be/ ( reservatie gewenst).
We vertrekken vanuit Maldegem: de Bogaerdestraat, de Holleweg in. OEF! Uit die drukte !
Een rechte weg door Burkel (= een bebost gebied met talrijke wandelpaadjes) leidt ons naar Klijt (= Maldegemse wijk), het symfonisch orkest van wilde zangvogels krijg je er gratis bovenop.
Volgens ons plannetje rijden we nu naar St.-Joris te Beernem... " vervlogen stad van dennengeur" , het lattenklieven (= latten van 1m lang/ 3 cm breed ) en wat hier ooit een ambachtsnijverheid was, deed St.-Joris alle eer aan. Deze latten werden gebruikt om huizen te plafoneren. Pas na '60 is deze ambachtsnijverheid een stille dood gestorven.
We rijden recht naar de kanaaloever, richting herberg/ watersportcentrum KIJKUIT.
Het statige ' Blauwe kasteel' ( ter hoogte van de Velddreef ), doet vermoeden dat hier indertijd een en ander is gebeurd... Vandaag is zij 1 der oudste én belangrijkste hoeven van Oostkamp.
We komen uit op een 3- gemeentenpunt: Oostkamp / Beernem / Assebroek. Wij kiezen voor dit laatste en het zal ons zeker niet berouwen...
Aan de Mispelaerestraat doen we evenwel een zondeke, want hier verlaten we (tijdelijk) de route om onze picknick te kunnen aanspreken. Gevónden plekje was het Pastoor Verhaegeplein. We genieten van de vredige rust, beiaardklanken en het idyllische uitzicht op de parochiekerk, alsof de tijd hier is blijven stille staan...
Nog meer rust genieten we langs de abdijenroute, die ons rondom de Assebroekse Meersen, de Gemene Weiden, en de Chartreuzen heen leidt. Deze ruim 2,5 km durende "groene lijn" brengt ons naar Rijckevelde.
En nét wanneer we West - voor Oost-Vlaanderen gingen ruilen, rustten we even uit bij het eet- en praatcafé 't Ventieltje. Rust... tot er iemand begon moppen te tappen, we kwamen niet bij van het lachen, 't ging over " zuinig leven " en zo...
Met de kriebels in de buik legden we de laatste lootjes aan de tocht, langs het oeroude Maldegemveld, de Veldstraat, uitdeinend in de Holleweg.
Voor de rest van het verslag keer je terug naar het begin van mijn verhaal.
Met goedlachse groeten.
:0) Veerle Loriaux
Abonneren op:
Posts (Atom)
