Ga maar zacht de winter in.

Beste natuurvriend,

Wat zou dat maken, mocht koning winter een plotse stroomstoot geven, en alles -wat in winterslaap is- zou doen herleven?
Te gek voor woorden!
Volgens de normale cyclus gaat dat niet op. Het zou (eerlijk waar) beangstigend zijn, mocht daar verandering in komen... Denk ik?

Het zou betekenen dat we nergens nog vat op hebben, wanneer de natuur nu 's alles omdraait: zij heerst en wij beschikken.
Alle gekheid op een stokje, beste mens, het loopt vast niet zo'n vaart, al neigt het soms in die richting,...er zijn wel delen in de wereld die het voorhebben, alsof de natuur de controle over zichzelf kwijt is geraakt.

Gelukkig gebeurt het nog steeds elders, nooit hier. Maar jammer genoeg gebeurt het steeds vaker.
We kunnen trachten hier te leven in het nu, vanuit de centrale gedachte ons sterk te maken, in onze beste momenten, en dat is vandaag...
Ga maar zacht de winter in, je hoeft nergens bang voor te zijn, als je je voorraadje hebt aangelegd.

Met fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

Als bij wonder...

Beste natuurvriend,

Hier volgt een kroniek uit mijn eigen leefwereld. Het heeft in eerste opzicht weinig uitstaans met wandelen en fietsen, maar natuurvriend zijn is iets meer dan dat... Het maakt je opmerkzaam voor wat we vaak te vlug vergeten of te snel aan voorbijgaan. De amateur natuurliefhebber maakt schetsen, de natuurvriend neemt akte van het woord en gaat aan veldwerk doen.

Veel tuin, beste natuurvriend, heeft een mens niet nodig, om 'groene' kennis te vergaren. Wie zich wil verdiepen in de materie, krijgt de taak mee: zich te leren aanpassen naar de gesteltenis van de natuur. Da's veel gemakkelijker gezegd dan gedaan... Dat gaat langs de vier seizoenen: van gedreven, sterk gemotiveerd, tot gevoelig en kwetsbaar, in het verlengde van onze dagelijkse plichten.
Alle wijzen ze ons op onze alertheid, maar ook op onze mildheid.

Pràchtig hoe onze berk zich stilletjes voorbereidt op de nakende wisselvallige weersomstandigheden. Tot haar laatste blad wordt weggerukt zal zij zich verzetten, en dat doet zij nu al: in de oksel van elk blad staat reeds een nieuwe knop.
Hoeveel wijsheid leeft er in het hart van een boom, dat we op ons eigen leven van toepassing zouden kunnen brengen?
Veel tuin heeft een mens eigenlijk niet nodig, er past vast wel een boom in. Niet veel meer dan een voorschoot groot is die tuin van mij, en al kwelde ik mezelf vroeger wel eens... hoéveel te meer geluk sommigen hebben, met een oprijlaan vol statige bomen en een tuin vol bloemen!
Het hart kan zoveel dankbaarheid in zich opnemen, waar het kleinste wonder een plaats mag krijgen... vanbinnen.

Met dankbare groeten,
:0) Veerle Loriaux

Half donker, half licht.

Beste natuurvriend,

Zo tussen 5u30 en 6u moet het geweest zijn, toen ik mijn tuintje indook, om een frisse neus te halen. Mijn eerste werk -na het tafeldekken en koffie/thee zetten- is meestal voorbehouden aan een tuinbezoek.
De sterren en de maan prijkten helder aan de hemel, ...het was half donker, half licht.

Een laatste weekend van de vakantie brengt me in een aparte stemming: nog even diep ademhalen vooraleer de drukte weer begint, de dagen korter worden, en we de gezelligheid in onze huiskamer zoeken.
Geen merelzang in de ochtend, neen zelfs geen merels meer te bespeuren. Ze lijken met de noorderzon verdwenen te zijn, de sloebers!
"Excuseer?" -piepen de jongen, wat schuchter vanuit onze vuurdoorn. Worden zij dan mijn wintergasten? Fijn...

Vreemd hoe de natuur nu te werk gaat, het is alsof ze de stekker uit het stopcontact heeft getrokken en de sapstroom heeft dichtgedraaid van boom en struik? De spaarzame vruchten van de zomer beginnen zwaar door te wegen. De natuur lijkt onuitspreekbaar mooi, maar participeren met haar is nooit vrijblijvend.

Mag ik nog even iets kwijt?
Heel veel goede moed,
in het bijzonder aan onze gezinnen,
aan kleine en grote kinderen die een nieuw schooljaar ingaan.
Dat zij - na deze deugdzame vakantietijd- alle kansen benutten, om te werken aan hun toekomst en aan een betere wereld.
Laten we hen daarin volgen en steunen.

En nu geniet ik van de zon, die langzaam opkomt.
Wat is ze mooi, in deze vroege ochtend!

Met lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux

Thuis komen...

Beste natuurvriend,

Je zegt misschien wel: ... té eenvoudig toch, om er een woord aan te schenken.
Toch schenkt men met een woord de ander een unieke kans tot nadenken, reikt men een bepaalde gedachte aan...

We haalden de fiets van stal, onze goeie vriend de fiets, om - na onze vakantie- de stad in te trekken, gewoon om het plaatselijk terrein te verkennen.
Wil je weten hoe het voelde? Hemels was het!

Dit moment was al lang in de maak, nog voor we thuis kwamen zag ik me in gedachten al boodschappen doen, familie opzoeken, een blij weerzien van bekende gezichten. Je neemt je stilletjes aan voor om naar huis te gaan.

Het hoort erbij. Vakantie is zo weer om, eens je de sleutel van je huisslot hebt omgedraaid, en terwijl je de valiezen in de gang zet ben je helemaal vergeten dat je 1200 km. met je wagentje hebt getuft door nostalgische dorpjes.

Vandaag heb ik m'n vakantieboek afgewerkt, met heel veel zichtkaartjes versierd, foto's, documentatie, vervoersbewijsje van een of andere daguitstap en heel wat persoonlijke aantekeningen die deze reis levendig moeten houden.
Maar even belangrijk: is weten wat gebeurde in de straat, in de buurt, bekende gezichten terug te zien, het woon-school- werktraject verkennen. Ach, we blijven zoekend aanwezig.
Dàt... is thuis komen,
denk ik,
in je vertrouwde omgeving,
je vertrouwde gewoonten terug opnemen,
en met wat goed geluk terug die trappers opstappen,
wat stuntelig de eerste knooppunten hanteren,
voor een ritje door Roeselare, Ardooie, Ingelmunster,
en dan naar huis,
het gevoel dat je beweegt,
één draai om zijn as brengt me wat meters verder,
en wég ben ik,
kronkelend door Vlaanderen,
waar ik thuis ben.

Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

De la nature a l'état pur...

Beste natuurvriend,

Ik had met veel gemak een gentiaan, een aconit, een strohalm of een zonnebloem kunnen plukken en meenemen naar huis, maar ik heb ze rustig gelaten waar ze thuis horen: in de Hoge Pyreneeën van het mooie Frankrijk. Daar heb ik - met het gezin- de vakantie doorgebracht.

Mijn echtgenoot (een ras-zuivere globetrotter) heeft ons hiermee verrast. Uren kan hij in boeken snuisteren, stapt toeristische infokantoren plat, zal niet vaak een aflevering van Vlaanderen Vakantieland missen, en steekt graag zijn neus in de vele vele vakantiebrochures.
Daarentegen ben ik een huismus.
Geen perfecte combinatie, dus.
Maar je zou er nog van opkijken, want wil ik mijn echtgenoot volgen (en dat hoort toch zo te zijn...), dan neemt hij me overal mee naartoe, en op die wijze heb ik al een stukje van de wereld gezien, waar ik uit eigen beweging nooit was geweest. Reken maar, ik ken mezelf!

Gouden herinneringen liggen nu opgeslagen in het geheugen. Wat een reis ons bijbrengt is een onbeschrijflijk gevoel hoe 'goed' wij het hebben om te kunnen reizen. Als ik iets kan bedenken waarom reizen zo dankbaar maakt, dan is het wel: kijken en vergelijken...
We tasten hierbij automatisch onze vertrouwde gewoonten af en krijgen er andere bovenop. Het vernieuwt én verruimt ons inzicht.

In al mijn oprechtheid dank ik God, om de fantastische vakantie die ik heb genoten, om de kracht van moeder natuur waarin ik me vaak heel klein heb gevoeld..., om de wijze waarop natuur hier nog natuur kan zijn..., om de vele mensen (onbekend wie, maar daarom niet onbemind) die zich dagelijks inzetten om blijvend zorg te dragen voor wat kwetsbaar is, want wat weerloos is is meestal waardevol.

Dank dat je even tijd vond, om naar mijn vakantieverhaal te willen luisteren, wat toch even iets anders is dan het praatje over een wandel- of fietstocht, dat u van mij doorgaans gewoon bent.

Met natuurvriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Hoe zou ik zeggen?

Beste natuurvriend,

Hoe moet het voor de dieren zijn, die (on)rechtstreeks met ons leven, maar onze taal niet verstaan?
'k Heb het me al dikwijls afgevraagd...
Een huisdier kan je van kleinsaf goede manieren aanleren. Standvastigheid tussen dier en mens versterkt en bestendigt de band met elkaar.

Als ik de natuur intrek, en zie hoe de dieren zich gedragen, dan spreken we de taal van een onhebbelijke zwijgzaamheid en observatie, genieten van elkaars aanwezigheid, maar hoe ik ook kijk, ik weet niets over 'hun' manier van leven.

Onverenigbaar met dat van ons is het desondanks niet, voor wie goed kijkt ziet wel gelijkenissen met onze levenscycli, maar voor hen lijkt het zo vanzelfsprekend :
het voorjaar: de paartijd
de zomer: jonge diertjes
de herfst: weerstand opbouwen
de winter: kleine ongemakken trotseren

Is er geen rechtstreeks verband, we laten ons graag inspireren door hun spelregels, die ons op verschillende manieren (soms met aandrang) doen aanvoelen om niet tevéél en te vér vooraf te plannen, juist om noodzaak en bijzaak met elkaar te kunnen afwegen.

Het leven is kwetsbaar, onvoorspelbaar, maar zo ontzettend mooi!

Genegen,
:0) Veerle Loriaux

Beau et sauvage...

Beste natuurvriend,

Naar mijn vermoeden is ze toch een kleine wereldverbeteraarster avant là lettre...
Ze heeft het graag rustig om zich heen. Je vindt haar wel eens in de kapel of in de refter waar ze regelmatig het leven deelt met de kloosterzusters...
Maar wanneer je haar vraagt hoe zij hier geraakt is, dan kijkt ze je heel doordringend aan en antwoord voorzichtig: Ik voel me hier goed.

Maar dan toch niet daarnet, merkte ik op, toen ze heel hard op de rem van haar wagentje ging staan om een haastig overstekende kat door te laten?
" Ze heeft het gehaald, God zij dank!" - wierp ze me toe. En ... dat ze om de natuur geeft, dat ze geen huisspinnen doodt maar ze heel voorzichtig buiten zet, en ook dat ze een kat uit het dierenasiel heeft geadopteerd...

We gingen uiteen. Ik zette mijn wandeling verder en trok het bos in, op de hielen gezeten door de zwerfkat. Ze moest eens weten wie het daarstraks voor haar opgenomen had!
Het zijn jagers, en wedijveren om hun deel. Deze onverschrokken pluizebol heeft blijkbaar een dubbele persoonlijkheid, waarmee ik liefst niets te maken krijg.
Minachtend schoot ze me voorbij, likte haar snorharen, kromde haar rug, scherpte haar nagels tegen een boom: " Kom, laat die halfbakken pluimgewichten nu maar komen! " - gaf ze me te verstaan.

Niet lang ervoor had ze bijna hetzelfde lot ondergaan, dat ik haar reactie vreselijk misplaatst vond!
Tja, dat is het leven onder de sterrenhemel. Daar trekt men geen rechterlijke kaart. Daar wordt de zitting pas gesloten nà verdeling van de fysieke machten.
Le monde entier... est beau et sauvage...
dans la loupe d'un petit héros.


Met beleefde groeten,
:0) Veerle Loriaux

Op den begane grond...

Beste natuurvriend,

Waar hang jij uit?
Ik ben op zoek naar jou. 'k Hoop dat je met vrucht de tijd doorkomt, nu het groen zo prachtig oogt?
De ene zegt: Niets te vroeg, want de groei en bloei heeft lang op zich laten wachten...
De ander treedt bij: Er is voor alles een tijd en een rede, en daar kunnen wij maar beter aan wennen.

Met dat laatste benut ik het voordeel van de twijfel, door stilletjes te hopen op een goede afronding naarmate de tijd vordert. Ik raak het toch even aan, omdat ik nu eenmaal een zwak heb om me in de verwondering te wentelen. Is het niet mooi om ons te 'kunnen' verwonderen over wat wij niet zelf hebben gecreëerd? Er zijn zoveel hangende vragen rond dit fenomeen...
Neem nu bvb de insecten: velen onder ons zouden ze met plezier vernietigen. Intussen vormen ze een lekkernij voor tal van andere in het wild levende dieren. Ga maar eens naar een bos waar men de natuur ongestoord zijn gang laat gaan.

In dat opzicht laat ik me graag bijsturen door mensen met kennis van zaken.
Dank om de bijzonder mooi geïllustreerde bijdragen van Natuurpunt/ Natuurkoepel, die ik terugvind in zijn tijdschriften.
Op een authentieke manier worden we regelmatig op de hoogte gehouden en blijven we in het reine met onze eigen waarnemingen, bij het zoeken naar evenwicht en harmonie, in partnerschap met de natuur.

Met zonnige groeten,
:0) Veerle Loriaux

Samenwerkende vennootschap...

Beste natuurvriend,

Ze weten verdraaid goed welke kastdeur er open gaat, en wat daar achter de deur te vinden is, de boefjes!
Schuif maar eens de linnenkast open, er gebeurt niets. Maar neem ik een glas uit de kast waar toevallig ook de broodtrommel staat, dan héb je hen zo meteen bij de voet, de stouterts!

De een op lange benen, de ander op korte voet. Honden...
Een onbegrensde intelligentie gaat van hen uit, die (hoe zal ik zeggen...) engiszins afwijkt naar de maag.

Men vergist zich wel eens vaker, als blijkt hoe 'aanhankelijk' dieren zouden zijn tegenover de mens: hun baas. Je denkt toch niet dat zij denken zoals jij, en vise versa? Infeite zitten ze gewoon te wachten op een lekkere brok eten en doet het er verder weinig toe wie ze voor zich hebben.
Hiërarchie tussen mens en dier bestaat, in hoeverre men de scheiding kan maken tussen dieren en mensen.
Mensen bepalen de regels, maar de huiselijke vrede bepalen de dieren die aan hen ondergeschikt zijn.

Boefjes zijn het!
Lieverds bovenal, bij wie je altijd terecht kan.
Ze bevorderen, bemoedigen en bevestigen ons in onze goedheid.


Met beestige groeten,
:0) Veerle Loriaux

Bestemming bereikt...

Beste natuurvriend,

Het is goed om er eens uit te zijn. Vakantie is een tijd van rust, of misschien juist hét moment om klusjes op te knappen... waar je anders niet toe komt.
Ik hoop nog wel dat er -hoedanook- wat tijd over blijft om aan ontspanning te doen, want altijd in dat strakke keurslijf lopen... Geen mens houdt dit vol.
Ik pleit dan wel voor de gewone dagen, en hoe-veel heil ik vindt in regelmaat en orde, ze geven me houvast. Maar dat is een persoonlijke behoefte, die geheel op mezelf van toepassing is.

Zoals steeds ben ik moeilijk m'n huis uit te krijgen, een gezinsvakantie gaat dan ook meermaals gepaard met licht gezeur en gejammer, tot ik eenmaal op mijn bestemming ben.
Zou die weerspannigheid soms te maken kunnen hebben met het (gedwongen) loslaten van gewoonten?
Ik denk het...
Ik ben er vrij zeker van!
Het is net alsof men enkele draadjes in mijn hoofd doorknipt, et voilà: probeer nu maar je plan te trekken met wat je hebt en wat je kan!
Voor mij is reizen dus altijd een beetje "overlevingstocht"...

Wedden dat ik het weer overleven zal? Ik haal mijn waakzaamheidsgeleiders uit de dubbele bodem van mijn valies boven. Zo'n stukje vernuft zou ik voor geen prijs kunnen missen:
Handen en voeten, die mijn lichaam dragen moeten.
Een kleine basis Franse en Engelse woordenschat, om ginder vast te stellen hoeveel ik er inmiddels van vergat...
Toch ook wat tevredenheid, gelukkig ben ik met weinig tevreden, dus dat is al gewonnen vrijheid.
Een boek, voor het geval ik nu eens niemand tegenkom om mee te praten, want waar je ook bent: mensen zijn belangrijk, belangrijker dan wat we hebben, die ons verder op weg zetten, die ons in hun land graag te gast laten zijn, mensen die je helpen bij het vinden van wat je nodig zoekt: een spontane glimlach en een beetje vriendschap op je tocht door het onbekende.

Elke ontmoeting maakt een mens een beetje rijker vanbinnen, dankbaar en stil tegelijk.
Dat is genieten, zoals je het in de beste omstandigheden graag zou willen, en ... zonder het te beseffen sta je er middenin.


Met de glimlach,
:0) Veerle Loriaux

We melden u met vreugde...

Beste natuurvriend,

We melden u met vreugde de geboorte van twee mereljongen!

Dat er hiërarchie onder mensen, maar zeker onder dieren bestaat, hoeft geen betoog. Ook in mijn tuin (-tje) teken ik de feiten met enige ernst op. Ik ben dan wel een heel bescheiden natuurmens als het op werkervaring aankomt, ik besef dat de verkenning onze beste wetenschapper is.

Wel dan, ik heb voor bomen in mijn tuin gekozen. 't Is dan een lapje van een voorschoot groot, en de bomen heb ik niet gekozen enkel en alleen voor de kruisbestuiving, maar meer nog ... om merels, mussen, mezen en metgezellen een veilig onderkomen te bieden.

Dit jaar - echter - worden we in onze opzet ontmoedigd door eksters en kraaien, beestjes die normaliter in bossen thuis horen en zéker niet in woonwijken (???)
Tot dusver ben ik er me van bewust dat de hiërarchie onder (alle) levende wezens binnen zijn natuurlijke selectie problematische gevolgen kan hebben.
We herkennen onder meer: de teloorgang van zangvogels. Zelf stelde ik vast hoe het koppeltje merels, dat zinnens was zijn nestplaats van vorig jaar terug op te poetsen, zich liet verrassen door een koppel eksters, dat al weken op de loer ligt om zich meester te maken van broedplaatsen van ondergeschikte zangvogels.

De was buiten te drogen hangen, tafelen op het terras of zoveel mogelijk in de tuin werkzaam zijn (wat ik zowieso al doe) ..., het zijn allemaal natuurvriendelijke afschrikmiddelen, zodat het liefelijk merelkoppeltje zijn gang kan gaan.
Zij weten dat we het beste met hen voor hebben en laten begaan.

Ik lig stil op mijn rug in het gras, met binnenin één grote klomp geluk, bij het nieuwe leven in mijn bolleboom! Hun ouders vliegen af en aan met iets eetbaars, om hun hongerige kroost groot te brengen. Onze bessenstruik wordt kaalgevreten, maar het doet goed te weten dat elke bes zijn natuurlijke weg vindt in de buik van een halfbakken vogel, dat straks het nest verlaat, en hopelijk... volgend jaar... zijn terugkeer maakt naar mijn tuintje.
Er is nog een hele weg af te leggen.
Maar ik hoop het zo...


Gedeeld in pril geluk,
:0) Veerle Loriaux

Tussen vraag en antwoord...

Beste natuurvriend,

Internet is de toegangspoort op de wereld. Wat je ook opzoekt, je krijgt een antwoord, soms ook een verwijzing naar gerelateerde artikelen.
Op die manier kan je al gauw aan de andere kant van onze aarde staan, het volstaat met een druk op de knop.

Een afbeelding maakte me nieuwsgierig: Langs ziekten de bomen leren kennen. Hoe herken je bomen? Aan de schors, de bladeren, de vruchten, de ziekten.
Vandaag reed ik met mijn fiets langs het Wallemotebos (Izegem) en merkte een paar bomen op met bladeren die er heel erg ziek uitzagen.
Schimmel - dacht ik eerst.
Roestvlekken, door de paardekastanjemineermot - zou later blijken.

Niet alles is wat het op het eerste gezicht lijkt, en voor een diagnose van ziekten en plagen, gaat een mens best eerst te rade bij een boomkenner, want behalve dàt moet je rekening houden met het feit dat er echte en cultivars bestaan, de zogenaamde' pseudo' rassen.

"Houden van bomen" is plots niet meer voldoende.
Ik pluk een blad van de zieke boom, neem het mee naar huis, leg het tussen oude kranten, open het Internet en hoop daar het antwoord te zullen krijgen op wat mij bezig houdt.

Hoe dieper ik graaf, hoe liever ik de bomen zie, losgeweekt uit één vraag:
Wie ben je...
en waarom is het zo belangrijk om jou te leren kennen?

Met ingetogen groeten,
:0) Veerle Loriaux

Schijn bedriegt?...

Beste natuurvriend,

Je kan je wel verschansen..., maar door je roep wordt je verraden.
Met een schicht sla je op de vlucht, maar weer verraadt je je aanwezigheid.
Je laat een geur, een spoor achter, dat ons uiteindelijk bij jou brengt, en op die wijze verraadt je opnieuw wie en waar je bent.
Heel fascinerend lijkt me, voor wie de natuur een warm hart toedraagt.
En zo spits ik mijn oren, kijk ik rond en houdt -van alles wat ik zie- enkele korte aantekeningen...

Met de fiets rij ik heel graag langs grachten en bosranden. In het voorbij rijden tuur ik dan tussen en in de bomen.
Op die manier raak ik wel eens van mijn rijvak af, zoals vandaag, en zo belandde ik bijna in de gracht.

Daarin vond ik een dode reisduif, half met z'n kop en lijfje onder het slib. Jonge reisduiven maken nu proefvluchten. Onervaren trotseren zij voor het eerst weer en wind en soms vliegt zo'n duif dan tegen hoogspanningskabels aan. Ik vermoedt dat het zo moet zijn gegaan?...
Ik heb het dier uit de gracht gehaald, de ringnummer genoteerd, de duivenbond gecontacteerd, zodat de eigenaar van de duif op de hoogte kan worden gebracht. Graag had ik het dier levend terugbezorgd, maar dat zijn nu eenmaal dingen die gebeuren...

Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Een bank vooruit.

Beste natuurvriend,

Nét ietsje te laat. O jee!
Ik zal het weer kunnen uitleggen, dacht ze, terwijl ze de schoolpoort binnen ging en de schoolbel had gerinkeld.
Met haastige tred bracht ze haar tweewieler naar de fietsenstalling, terwijl ze nadacht over een aanvaardbaar excuus.
Misschien ging ze wel weer blozen, wanneer de juf maar enigszins vermoedde dat ze loog? Maar ze loog, zoveel was duidelijk, ze loog!

Er was ook altijd zo-veel te zien op weg naar school. De lente werkte zo aanstekelijk en elke dag bedacht ze een ander verhaal: de schapen en hun lammetjes, de narcissen die kleur brachten in het park dat er zo doods uitzag, de bomen die alsmaar groener oogden. Het nieuwe leven deed iets met haar, dat ze... tja wel vaker te laat kwam op school. Onvermijdelijk.

Ze zou zeggen dat ze haar huiswerk was vergeten en er nog gauw was om gereden. Mevrouw, 't is echt waar!"

Enkele jaren later vond dat kleine meisje de weg naar school maar niets. Altijd op die schoolbanken zitten, terwijl er buiten zo-veel te beleven viel?
Ze ging van lieverlee naar een andere school, waar men met de natuur en met de dieren werkt, en men kon er ook nog zijn brood mee verdienen.

Ze kwam nog wel vaker te laat: op afspraken, vergaderingen, zangles of toneel, of op haar werk. Dan zegt ze vastberaden: "Sorry!" - en verder hebben de mensen het wel begrepen. Ze kennen haar en laten haar doen. In haar eigen vaktheorie is ze vast wel een genie: de boerebuiten...
Je mag haar alles vragen, maar alstublieft niet om op tijd te willen komen. Zo'n kind verandert immers nooit.

Straks Pasen,
dan laat ik jullie voor even,
trek ik weer de wijde wereld in,
voor jullie een vrolijk -
voor mij een Zalig-
Pasen,
je hebt er vast ook màànden naar uitgekeken.
Welnu,
geniet maar volop
van die nieuwe lente !

:0) Veerle Loriaux

Friendly Landscape

Beste natuurvriend,

Op.82/ Robert Schumann: Friendly Landscape.
Het komt niet uit Klara for Kids.
Het komt uit: Classics to Moderns (met een overzicht van de pianoliteratuur vanaf 1650 tot 2000, op historisch verantwoorde instrumenten, uitgevoerd door 250 leerlingen, oudleerlingen en leerkrachten, in de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord Adriaen Willaert/ Roeselare)

Robert Schumann..., en vele componisten mét hem, hebben me mijn verbeelding levendig gehouden (ook mijn verwondering) hoé zij erin sla(a)g(d)en om de geluiden in de natuur op gevoelige wijze vast te leggen in muziek.
Zoek het alstublieft niet te ver, en zeg me wat je ervaart, waar jij het terug zou vinden in de natuur?...

Elk seizoen, als nu de lente, speelt met de bevestiging dat de terugkeer naar de natuur wel eens heel verwant zou kunnen zijn aan de fijngevoeligheid van klassieke muziek, dat het mij althans positief beïnvloedt in al wat ik doe en wat ik tracht te doen.

Ik kom wel vaker naar huis met mijn gedachten nog vers bij de lammetjes in de wei en het groene gras waar ik doorheen ben gewandeld, niet wetend hoéveel keren een compositie door mijn hoofd is gegaan...


Met muziek minnende groeten,
:0) Veerle Loriaux

Fietsen moet kunnen...

Beste natuurvriend,

Het was een uitdaging! Het was alles wat ik in de weegschaal (zeg maar 'waagschaal') durfde leggen PRIMO omdat je jong bent en SECUNDO om aan de realiteit te ontsnappen.
De realiteit was toen: "Koning auto heeft altijd voorrang!" Je komt er wel achter dat die stelling niet helemaal klopt eens je zelf achter het stuur zit, maar... ik was toen nog niet zo ver.

Voor mijn Eerste Communie kreeg ik een fiets, mijn eerste fiets. Diezelfde dag wou én zou ik fietsen. Een heuse prestatie, maar ik won!
Ach, als je jong bent...

We woonden aan een heel drukke provinciebaan, vandaar dat ik pas op mijn tiende naar school mocht met de fiets. Ik voelde me als een koning zo rijk!
Ach, je bent jong voor iets...

Veertien jaar, snotneus op kot, weg van huis, de vrijheden van het studentenleven, niemand om verantwoording bij af te leggen, als dan alleen ...aan de kotmadam als je vijf minuten te laat arriveerde. Halsbrekende toeren heb ik uitgehaald, maakte kronkels tussen de rij wachtende auto's, en kreeg wel eens een vuist te zien.
Ach, je bent jong en de wereld ligt aan je voeten...

Van Oudenaarde naar Gent en terug, van Beervelde naar Sint-Amandsberg en terug, dat waren favoriete trips, en met mijn hoofd in de wolken, ver van rustig, mijn fiets doopte ik Lucifer! Mijn fiets en ik waren onafscheidelijke maatjes voor het leven!

Het gaat al wat rustiger, maar toch ben ik soms nog als een kind. Het kriebelt vanbinnen wel eens als ik voorbij een rij wachtende auto's fiets.
Ach, was dat niet... jong zijn?
Als ze met drie naast elkaar fietsen?
Als een van hen langzaam zijn middenvinger opsteekt?
Als een autobestuurder maar eens durft te claxoneren... gewoon negeren?
Als ze halsbrekende toeren uithalen...?
Als ze met een onverlichte fiets de weg opgaan bij donker weer...?


Ik kijk even in mijn achteruitkijkspiegel en hou mijn hart vast.
... Ik ben zelf ook jong geweest. Gevaren zie je meestal achteraf.

"Eén zwaluw maakt de lente nog niet."

Beste natuurvriend,

" Eén zwaluw maakt de lente nog niet..." berust op nauwkeurig waarnemen van deze en andere vogels. Het zal nog een hele tijd duren voordat de diepgevorkte zwartstaartjes onze hoogspanningsdraden zullen bezetten.

(Boeren-)zwaluwen -hoewel sterk verminderd in aantal- gaan met de menselijke evolutie mee.
Nesten bouwen kost tijd én energie. Dus worden oude nesten opnieuw gebruikt. Intussen hebben parasieten zich in de burchten versterkt, wat op zich nuttig kan zijn voor andere organismen.

In momenten van crisis worden aloude goede gewoonten terug opgerakeld. De heilzame kracht van spaarzaamheid is blijkbaar iets wat men van 'nature' in zich heeft. Met de evolutie verdwijnt of keert het terug...
Is de natuur geen wondere wereld?


Vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

G.e.n.i.e.t

Beste natuurvriend,

Je zal het opnieuw herkennen... de bomen bij hun naam, de schreeuw van de ekster die minachtend uithaalt naar zijn ondergeschikten (nog geen pluim veranderd is hij, die snoodaard!)

Je zal het opnieuw herkennen... het gezang van de merel in alle vroegte. Zeven uur is zijn uur, dan begint hij eraan: een concert in majeur met een galante tred en hoog boven alle toonaarden.

Je zal Hem opnieuw herkennen... in je eigen goedlachse blik, dankend om een nieuwe start, een seizoen boordevol verrassingen, van schreeuw naar zacht gefluit, de geluiden die je erkent in de schoonheid van wat klein is, nietig klein is, en wij daar ergens...
middenin.
G.e.n.i.e.t


Genegen,
:0) Veerle Loriaux

Remmen voor het leven.

Beste natuurvriend,

Lang geleden..., maar lang niet vergeten.
Evenals nu was het februari, net geen drie- en- twintig jaar was ik.
De dag was nog pril, donker, vrij mistig, en kil. Weinig opgevend om je bed uit te komen, een zaterdag... als toen.
Plicht roept!
Bed uit!
De les begint! (Ik volgde Franse les aan het Provinciaal Handels- en Taalinstituut te Gent).

Om 7u30 zette ik m'n wagentje in gang.
Februari heeft rare kuren, het doet wat aan de natuur, zeker aan de dieren. Het is of ze gek geworden zijn, mannetjes jagen vrouwtjes achterna, ze vliegen samen weg, ze trekken elkaar aan, ze stoten elkaar dan weer af, ze zijn nog enkel met zichzelf bezig.

In het licht van mijn koplampen speelde zich zo'n tafereel af, en plots waren de merels uit het gezichtsveld verdwenen. Had ik hen aangereden? Bang als ik was zette ik de wagen aan de kant, ik stapte uit en stelde vast dat ik me vergist had.
De snoodaards!
Is dat liefde?...
Februari drijft dieren op de spits, geen ander woord als "gek" voor woorden.

Hoe voortvarend de tijd waarin zij en wij worden opgedweept,
in de snelheid die ons lijkt in te halen,
remmen is soms nodig,
hoedanook...
langzaam of bruusk als 't niet anders kan,
en hopelijk moeten we niet achterom kijken,
of we (per ongeluk)
op iemands hart zouden hebben getrapt.

Met beleefde groeten,
:0) Veerle Loriaux

Paradijselijk fijn...

Beste natuurvriend,

Is er dan geen weerwerk..?
Zitten wij zo fijntjes in elkaar?
Mooi zo..., allemaal nette, volgzame, fijne mensen, die nooit eens een reactie plaatsen. Kan dit?

Natuurlijk kan dat niet, het leven produceert een grote dosis pro en contra's, disputen en discuties, acties en reacties. In deze stelling neemt de natuur het voortouw, schaamteloos, vrij egoïstisch, maar trouwvol om zich blijvend in te spannen voor dat ene leven: het hunne.

Fijn, om zo volgzaam te zijn. Fantastisch hoe zij zich gedragen, beschermen wat van hen is en hoe(!).
Zij trekken geen lange tijd uit om te beslissen, klinkt het niet dan botst het maar.

In zekere zin dan mogen we opgelucht zijn, om voor ons het verstand te laten spreken en beslissingen desnoods op de lange baan te schuiven óf ze te omzeilen als ons dat beter uitkomt.
Niettemin, hebben wij niet veel te danken aan die schepsels in de natuur, die ons hebben aangetoond wat we niet terugvinden ... in de boekjes?

En nu? Hoe wordt het weekend?
Met mijn paraplu bij de hand en blauwe regenlaarsjes aan ga ik een straatje om.
'k Weet voor het moment niets beters te verzinnen.
We zullen maar denken dat w'aan een driedaagse voettocht langs de Ijzer gaan beginnen...

Paradijselijk fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux