Herrie op de prairie!

Mocht je me vroeger gevraagd hebben wie Zannekin is en wat er te zien is in Lampernisse, ik had het niet geweten. Sedert gisteren is dat wel eventjes anders!

Rond 3 uur in de namiddag ligt het kleine polderdorp te blaken in een zwoele najaarszon. Ideaal om nog voor valavond de lus af te stappen die de komgronden verkent ten zuiden van de kerktoren. Na een praatje met een arbeider van Westtoer, die net een omvergereden paaltje heeft vervangen, kan het niet meer stuk. Eventjes voorbij de 2 motes van het Leenhof ter Wissche zie ik echter steeds dikkere pakken grauwgrijze wolken binnendrijven van over de grens. Terugkeren? Of doorstappen? Ze drijven af naar het zuiden...

Maar ter hoogte van de Kleine IJzerbeek barst de hel los. Met bakken begint het te regenen en ik beslis om via de 'Lampernissewegel' de helft van de route af te snijden en mijn auto op te zoeken. Doorheen het gordijn van water zie ik in de verte nog net de kerktoren staan. De koeien sprinten in groep richting dorp. Het gerommel zit nu pal boven mijn hoofd en bliksemschichten doorklieven de zwarte hemel. Ik sta in open lanschap! Geen schuurtje of beschutting te bespeuren. Niets dan grasland en nog ettelijke vaartjes te dwarsen. Eventjes flitst mijn K.S.A. -verleden door mijn hoofd. Niet onder bomen! Niet bij masten! Niet bij water!

Twintig minuten heb ik daar gelegen, plat op mijn buik, in korte broek. Die GoreTex dat werkt dus wel, maar minder als het water via je hoofd en nek naar binnen stroomt. Gelukkig overleeft mijn fototoestel de zondvloed en kan ik een half uur later genieten van een dampende koffie.

Benieuwd naar dat tweede deel van die Zannekinroute........

De oorlog is nooit veraf

Wie vrij recent fietste langs de vroegere spoorwegbedding tussen Diksmuide en Nieuwpoort, ook wel de frontzate genoemd, heeft vast en zeker iets nieuws opgemerkt.
Langs die frontzate zijn er heel wat relicten van de Eeerste Wereldoorlog. De bakstenen en betonnen restanten van bunkers, schuilplaatsen en mitrailleurposten, waren dringend aan onderhoud toe. Nu werden de nodige werken gedaan om deze blijvende herinneringen beter toegankelijk te maken.
Op de grens van Ramskapelle en Pervijze, vlakbij de overdekte rustplaats aan de Proostdijk, ligt een rij bakstenen schuilplaatsen waarvan enkel de muren nog zichtbaar zijn. Twee werden heropgebouwd en voorzien van bakstenen en zandzakjes. Zelf het Decauville-smalspoor werd opnieuw aangelegd.
Zeker de moeite waard om hier even rond te rijden.
Fietstip vanaf de kust:
Vanuit Nieuwpoort: volg de knoooppunten 8 - 7- 22 -35 - 38 -39 - 36 -23- 10- 9- 8

Met het mooie weer van de laatste dagen kon een fietstocht niet achterwege blijven. Nadat we startten in Langemark en via Jonkershove naar de Blankaart fietsten hielden we halt aan Knokke-Brug.
een zalige picknick plaats aan de samenvloeiing van het Ieperleekanaal en de Ijzer. Rondom ons enkel het vlokke polderlandschap en de bomenrij van het jaagpad naast het kanaal.
Een leuke brug en af en toe een bootje dat voorbij komt.
In de infohut krijgen we nog wat meer tekst en uitleg over het fort dat hier ooit stond.

Aan de oever was het even helemaal wegdromen met een frisse bries.