Met een merrie door de prairie...

Verleden zondag nog eventjes de Westhoek opgezocht voor de opening van de nieuwe provinciale ruiterroute in Oostvleteren. Na het officiële gedeelte stond mijn dochter al te popelen om op één van de 19 gespannen te klauteren die netjes geparkeerd stonden achter De Sceure. Zo'n enkelspan loopt wel sneller dan ik dacht en al vlug zaten we middenin de IJzerbroeken. Via een aantal nieuwe vrijliggende ruiterpaden, aangelegd door de VLM in het kader van de ruilverkavelingen Reninge en Woesten, bereikten we de nieuwe houten brug over de Poperingse Vaart. Mooie constructie trouwens en uit degelijk en duurzaam materiaal. Een half uurtje later begon de Haflinger achter ons wat moeite te krijgen. "Te zwaar gekweekt" merkte onze menner deskundig op. Gelukkig bleef het deze keer droog in de Westhoek, ik heb het nog anders meegemaakt... Al bij al een geslaagd tochtje en veel tevreden reacties achteraf van de aanwezige menners. Mennen zit duidelijk in de lift.

van tussen 2 oren : menokke-makote-toe'bak

ruiterroutes staan erom bekend vooral door 'locals' gebruikt te worden, maar af en toe wordt er al eens op verplaatsing gespeeld, de rompslomp en het gesleep met zadels, tuig en aanhangwagen wordt voor lief genomen en de weg op ! richting Geluwe en Wervik voor de Menokkeroute. De verkleefde regio van westvlaanderen, henegouwen en noordfrankrijk, tussen heuvelland-westhoek en de dichtgecementeerde nijverheidsstreek van Menen-Kortrijk-Roeselare, de uithoek van de wereld Quoi !? Gelukkig valt van het laatste weinig te merken, zelfs niet langs de oude en de nieuwe Leie, de natuurlijke regiogrens, al is aan de franse overzijde wel wat onaantrekkelijk grauws en grijzigs waar te nemen, maar de zon schijnt en de meerkoeten, reigers en futen langs de riet-netel-en-wilengoevers zorgen voor kompensatie.
De rollende heuvels die beginnen in Moorslede-Passendale-Zonnebeke zetten zich golvend verder in het landschap rond Wervik. Ooit waren ze uitkijkpost en letterlijke laatste halte voor Duitse troepen die zichzelf gingen verliezen in de Ypres-salient. Nu bieden ze zowel uitzicht op Ieper, Kemmelberg en héél ver een blokje Euralille. Minder groenten dan in midden-mestvlaanderen, maar géén tabak meer te zien. Gedaan de subsidies, gekeerd die publieke opinie, weg lokale teelt. De nieuwe toppers ook hier, tarwe en weeral mais natuurlijk, het groene goud ?
Een wisselend landschap met nog een redelijk areaal aan onverharde slagen en kerkewegels, vooral ook dankzij een handvol doorduwers geback-uped door een ruimbemeten ruiters-en-menners-klub die de plaatselijke politiekers in de goeie richting deed kantelen. Het ruimer kader van provinciale initiatieven en bereidwillige sturing realiseerde een mooie dagtriproute.
Naderhand werd de route wat herschreven, verbeterd, gevaarpunten weggewerkt. Vooral de doorklievende weg Pecq-Armentieres was een in-twee-snijdend zwaard. Het vier maal dwarsen werd gereduceerd naar 2 veilige rondpuntsluizen in kombinatie met beheersovereenkomsten met landbouwers. Niet makkelijk maar enkele agrariers zien hun bedrijf ruimer en kalkuleren ook toerisme in, koren op de molen voor verdere plattelandsontwikkeling. Ook werden duidelijke borden aangebracht voor wie wél gebruik mag maken van de onverharde doorsteken, hoog, zichtbaar en vriendelijk blauw ....... Het kan dus wel !

twee nuttige links :
menokkeruiterroute
wervikse ruiters en menners

Van tussen 2 oren - ruiters only

"uitgezonderd ruiters" je zal het maar gedroomd hebben ! een klein scheurlapje natuur tussen Zonnebeke en Beselare, een smal pad over privé eigendom, enkel ruiters ! De werkelijkheid vertelt er ons echter bij dat we het smalle padje delen met een voetwandelroute, de ene kant een metertje kruidrand en prikkeldraad, de andere kant met de ploeg als diepsnijdend zwaard tot net ertegen, géén links, géén rechts ! Maar geen nood, zolang de rekreatiedruk beperkt blijft en de boer erbarmen toont blijft dit paadje één van de mooiste landschapspuzzelstukjes uit de regio. De golvende halfopen boszone van polygonebos en reutelhoek, met oude weides, braamstruweel en bosgeluiden. Op de harde wegen een trekpleister voor gemotoriseerde of bewielde rekreanten, weekend-degustanten en frisseluchtsnuivers, de stof-en modderwegjes verboden voor jeeps en monsterquads, meer rust voor wandelen en paardrijden en de verdwaalde VTT-er die niet te beroerd is om zijn bike over de obstruktie-logs te tillen......
Gemeenschappelijk gebruik voor stille rekreanten, mits een mum aan hoffelijkheid, moet kunnen !