Beste natuurvriend,
Ieper was ooit één van de belangrijkste steden van Europa. We laten ons verrassen, en spreiden onze fietsnetwerkkaart Westhoek Zuid uit.
Afstand: 91km
Traject heen: Izegem / Ruiter (Roeselare), dan knooppunten 37-34-65 (West-Rozebeke)-51-21-22(Langemark)-23-64-24(Boezinge)-35-36-48--47-46-44-42-55-40(Zillebeke)-38 (Ieper)
Traject terug: Ieper rondom rond: 38-39-33-34, dan verder: 26-23-22-21-51-65-34-37(Ruiter/Roeselare) en naar onze stal Izegem
We fietsen de ochtend in met goed weer! Deze rit mag niet misgaan, nu! We fietsen een rustige verkaveling t.h.v. Oostnieuwkerke bij Staden binnen, en nemen daar een eindje de 'Keure Jeuze Neuze Route' met ons mee. We volgen een trafiek waar bloemkool en groene kool de akkers weelderig kleuren. De blauwe plastiek transportbakken staan al vertrekkensklaar.
We doen het Vijverbos aan, en even later belandden we op de begraafplaats Westrozebeke. Er kronkelt weliswaar een smal weggetje langs, dat we te laat hadden opgemerkt. Een grote betonnen zuil op de begraafplaats, trok mijn aandacht:
"Als op het einde de rekening klopt
sterf je niet
dan blijf je in gedachte."
Ik weet niet wie het schreef, en eigenlijk had ik graag begrepen wat de auteur hiermee bedoelde. Wie me kan helpen ontrafelen, graag zelfs?
Knooppunt 21 (en waar ik naar uitgekeken heb!): de spoorwegbedding Kortemark- Boezinge. Een ver-a-de-ming, lekker geen verkeer om ons heen!!!
Een rede waarom er nooit nog oorlog mag zijn (maar met ons simpele verstandje helaas utopie blijkt), laat zich vermoeden bij het Dancox-monument. Op welke wijze hier in de omgeving werd gevochten, soms gestuurd door soldaten met genereuze ideeën én wel om zoveel mogelijk mensenlevens te beschermen, liet het opschrift mij even in stille gedachten alleen.
Onderweg kruisen de Bakelandt- en de Vredesfietsroute ons pad. De oversteek van het kanaal Ieper- Ijzer naar de Vaart Komen- Ieper verloopt rimpelloos. Het groene, natte lint verrijkt het landschap- en natuurwaarde tussen Ieper en Komen, en speelt een belangrijke rol voor de migratie van planten en dieren. Bovendien werd de Oude Vaart de recreatieve verbindingsas ten zuiden van Ieper. Het kanaal speelt ook een grote rol in de Ieperse waterhuishouding.
Rond de Palingbeek krijgen we een flinke klim te verwerken! Al eens knooppunt 42 gedaan? Dan weet je het...
Op de terugweg, langs Zillebeke passeren we het Canadese monument, waarrond zich 100 ha OCMW bossen uitstrekken. Mocht je in de gelegenheid zijn, stap dan eens binnen bij Hill '62 Sanctuary wood museum, bij Schier J. Canadalaan 26 / B-8902 Zillebeke/ tel.: 057 - 46.63.73
We keren terug huiswaarts langs de vestingen van Ieper, en kruisen de gevaarlijke(!) Noorderring.
Aan alles komt een eind. Hier kan ik met geen ander woord sluiten:
Dank,
om wat ik mocht beleven onderweg,
de fiets die me hier heen bracht,
de kracht die ik uit mijn benen heb getrapt,
het goede weer,
ach zo'n kostbaar stukje geluk,
dat meermaals ons behartigt en behaagt,
onze constante en alles bepalende.
Met lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux
Posts tonen met het label Westhoek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Westhoek. Alle posts tonen
zondag 10 oktober 2010
zondag 7 februari 2010
De Blankaart
Beste natuurvriend,
Het natuurreservaat bevindt zich grotendeels op het grondgebied van de Diksmuidse deelgemeente Woumen. Een klein gedeelte ligt op grondgebied Merkem, deelgemeente van Houthulst.
Verkenning van dit mooie natuur- en bosgebied begint bij het bezoekerscentrum.
Rondom de Blankaart liggen de Broeken, laaggelegen hooi- en weilanden die 's winters kunnen overstromen. Deze graslanden zijn ideale broedplaatsen voor weidevogels, doortrekkende en overwinterende watervogels.
Met een dubbel gevoel gaan we op tocht: met de ene voet staan we nog in de winter, met de andere al in de prille lente. Onder de herfstbladeren begint zacht het speenkruid te groeien...
Het pad leidt ons naar dhr. Desimpel, hier begraven. Hij was een grote steenbakker in de streek. De asurne wordt hier bewaard temidden dit innemende rust- en stiltegebied.
In mei 2009 startten de herstelwerken van het rietmoeras rond de Blankaartvijver in Merkem en Woumen. Zo wordt verwacht dat meer moeras- en weidevogels er hun plek zullen vinden. Het ziet er naar uit dat ze dit hebben begrepen. In vogelkijkhuisjes rondom beloerden we stiekem: smienten, meerkoeten, waterhoentjes, eenden,...
We komen meer te weten over de geheimen die de natuur prijs geeft aan een opziend oog. En toegegeven: alles valt of staat met een goede leidsman. Even gaan mijn gedachten naar Jan Durnez, die de natuur in zijn hart droeg en er ook veel heeft voor gedaan.
"We hebben al de toekomst gezien!" -verrast de gids ons plots, en hij wijst naar de katjes van de hazelaar en de els, die vol zaden zitten...
De natuur voorziet in wat nodig is, maar voor wat hoort ook wat...
praktrische info:
* elke 1ste zondag van de maand (om 14u30) staat een gids klaar om je door De Blankaart te
leiden
* de wandeling duurt +/- 2uur
* vooraf inschrijven: neen
* toegankelijk voor buggy's: neen
* toegankelijk voor rolstoelgebruikers: voorlopig niet - wordt aan gewerkt.
Met deugdzame groeten,
:0) Veerle Loriaux
Het natuurreservaat bevindt zich grotendeels op het grondgebied van de Diksmuidse deelgemeente Woumen. Een klein gedeelte ligt op grondgebied Merkem, deelgemeente van Houthulst.
Verkenning van dit mooie natuur- en bosgebied begint bij het bezoekerscentrum.
Rondom de Blankaart liggen de Broeken, laaggelegen hooi- en weilanden die 's winters kunnen overstromen. Deze graslanden zijn ideale broedplaatsen voor weidevogels, doortrekkende en overwinterende watervogels.
Met een dubbel gevoel gaan we op tocht: met de ene voet staan we nog in de winter, met de andere al in de prille lente. Onder de herfstbladeren begint zacht het speenkruid te groeien...
Het pad leidt ons naar dhr. Desimpel, hier begraven. Hij was een grote steenbakker in de streek. De asurne wordt hier bewaard temidden dit innemende rust- en stiltegebied.
In mei 2009 startten de herstelwerken van het rietmoeras rond de Blankaartvijver in Merkem en Woumen. Zo wordt verwacht dat meer moeras- en weidevogels er hun plek zullen vinden. Het ziet er naar uit dat ze dit hebben begrepen. In vogelkijkhuisjes rondom beloerden we stiekem: smienten, meerkoeten, waterhoentjes, eenden,...
We komen meer te weten over de geheimen die de natuur prijs geeft aan een opziend oog. En toegegeven: alles valt of staat met een goede leidsman. Even gaan mijn gedachten naar Jan Durnez, die de natuur in zijn hart droeg en er ook veel heeft voor gedaan.
"We hebben al de toekomst gezien!" -verrast de gids ons plots, en hij wijst naar de katjes van de hazelaar en de els, die vol zaden zitten...
De natuur voorziet in wat nodig is, maar voor wat hoort ook wat...
praktrische info:
* elke 1ste zondag van de maand (om 14u30) staat een gids klaar om je door De Blankaart te
leiden
* de wandeling duurt +/- 2uur
* vooraf inschrijven: neen
* toegankelijk voor buggy's: neen
* toegankelijk voor rolstoelgebruikers: voorlopig niet - wordt aan gewerkt.
Met deugdzame groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 29 november 2009
Bredene op het droge.
Beste natuurvriend,
Van acclimatiseren na thuiskomst was helemaal geen sprake.
Wat de weersverwachtingen ook waren vandaag, we hebben het meer dan zes uren droog gehouden!
Rond het middaguur stopte het gedruppel en er kwamen brede opklaringen, we kregen de zon te zien en veel kwispelende honden ook.
Om 14u was het verzamelen geblazen op de markt te Bredene aan zee. Bijna 70 honden en hun baasjes waren op de uitnodiging ingegaan.
Een panoramisch uitzicht vanuit de watertoren was wellicht prachtig geweest, maar temidden het poldergebied was het minstens zo mooi.
Op weg naar huis keek ik meerdere keren naar de lichtende hemel boven de kust, en als ik me omdraaide richting huiswaarts was het net of we zaten gevangen onder een donkere stolp...
Een heel bijzonder gevoel was het. Maar bovenal om hier te zijn, samen met...
(mag ik ze even aan u voorstellen):
Berner Sennen, Border Colly, Golden Retriever, Labrador, Afgaanse windhond, Bouvier, Beagle, Franse en Engelse Bulldog, Cocker Spaniel, en kruisingen die een beetje alle rassen vertegenwoordigen.
Maar samen hebben ze één gemeenschappelijke eigenschap:
Je kan het krijgen en ook geven: oprechte genegenheid voor het leven.
Een dier aan je zijde brengt het beste in een mens naar boven.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
Van acclimatiseren na thuiskomst was helemaal geen sprake.
Wat de weersverwachtingen ook waren vandaag, we hebben het meer dan zes uren droog gehouden!
Rond het middaguur stopte het gedruppel en er kwamen brede opklaringen, we kregen de zon te zien en veel kwispelende honden ook.
Om 14u was het verzamelen geblazen op de markt te Bredene aan zee. Bijna 70 honden en hun baasjes waren op de uitnodiging ingegaan.
Een panoramisch uitzicht vanuit de watertoren was wellicht prachtig geweest, maar temidden het poldergebied was het minstens zo mooi.
Op weg naar huis keek ik meerdere keren naar de lichtende hemel boven de kust, en als ik me omdraaide richting huiswaarts was het net of we zaten gevangen onder een donkere stolp...
Een heel bijzonder gevoel was het. Maar bovenal om hier te zijn, samen met...
(mag ik ze even aan u voorstellen):
Berner Sennen, Border Colly, Golden Retriever, Labrador, Afgaanse windhond, Bouvier, Beagle, Franse en Engelse Bulldog, Cocker Spaniel, en kruisingen die een beetje alle rassen vertegenwoordigen.
Maar samen hebben ze één gemeenschappelijke eigenschap:
Je kan het krijgen en ook geven: oprechte genegenheid voor het leven.
Een dier aan je zijde brengt het beste in een mens naar boven.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
woensdag 11 november 2009
Poperinge een tweede keer.
Beste natuurvriend,
Ware het niet dat ik Poperinge al eens aandeed..., vandaag heb ik het genoegen de stad met kleine tred te bewandelen.
1. onze eerste halte om 9u30
2. museum bezoek
3. lekker eten
4. museum bezoek
5. erfgoedwandeling of wandelen in 't groen (?)
6. schrijfpen en papier niet vergeten (!)
Dit heb ik helemaal te danken aan mijn echtgenoot, die er niet alleen is in geslaagd om deze dag op een leerrijke manier in te vullen, maar in het bijzonder: uit dankbaarheid om 40 jaar trouwe dienst bij Delhaize. Samen met het gezin doen we vandaag (11 november) wat we graag doen, wat we belangrijk vinden, en jullie krijgen van ons een afschriftje van goed gevoel: het kwaliteitslabel van inzet en vertrouwen, in voor- en tegenspoed.
Teveel om in mijn verslag op te nemen, zal ik genoodzaakt zijn om me te beperken tot enkele regels bij elk bezoek. Voor verdieping in de vele evenementen verwijs ik graag naar de multi mediale info, te verkrijgen op internet of het Infokantoor voor Toerisme.
In elk dorpje in de wijde omtrek viert men vandaag Sinte Maarten, behalve... in Poperinge zelf. Hier wacht men geduldig op de komst van de lieve Sint op 6 december.
"... Ter dood veroordeeld...voor uitnemende diensten op het slagveld." Zo volgen we het leven achter het front, wandelen we door een groot kleurrijk album, en maken we kennis met het leven van de soldaten en burgers in de omgeving, getekend door een oorlog die zich hooguit een paar kilometer verder afspeelt. Brieven, dagboeken, foto's, filmmateriaal, en voorwerpen zijn heel goed bewaard gebleven in het Talbot House. Wie deze geschiedenis op eigen houtje wil beleven, en op zoek is naar slaapgelegenheid in de Westhoek? www. talbothouse.be / info@talbothouse.be / Gasthuisstraat 43 / tel. 057. 333 228
Bij het Monument der gesneuvelden op de Grote Markt verzamelen Belgische en Engelse eenheden. Ze brachten hulde aan soldaten- en burgerslachtoffers uit W.O. I en II. Aan het slot weerklonk het Belgisch, Engels, en Frans nationaal volkslied. Een kippenvel-moment, vast en zeker.
Nu naar the Old Fiddler, een Ierse pub en restaurant, aan de Veurnestraat 9.
Even geen Ierse folkmuziek, maar wel klassiek, blues, entertainment! Het zal onze apetijt onwaarschijnlijk stimuleren. En nu proeven van de Engelse keuken: An Irish stew, lambshank and potatoes au gratin, beef in Guiness and chips, please! It was very delicious!
( Reservatie gewenst) www.theoldfiddler.be / tel. 057. 363525
Het Nationaal hopmuseum stond nu op de agenda. Dit museum is gelegen aan de Gasthuisstraat en is gevestigd in het stedelijk hopmagazijn. De herberg de Stadsschaal dateert uit de 16de eeuw en was ooit nog een deel van het minderbroederklooster, waar in 1657 het college werd gesticht.
Op de voorgevel prijkt een bronzen plaat: Geboortehuis van Dirk Frimout (21.03.1941) / Eerste Belgische Astronaut, Atlantis 1992 Atlas 1 STS - 45
Kijkend op ons uurwerk blijft er nog slechts tijd over voor de erfgoedwandeling (2,8km).
Dankzij de bloeiende lakenindustrie verrezen drie imposante gotische kerken. Hun torens bepalen nog steeds de skyline van Poperinge. Daarna groeide het gezellig grensstadje uit tot één van de belangrijkste centra van de hopteelt.
Genoeg voor vandaag.
Dank aan de mensen die ons hebben bediend van eten en drank, voor de fijne ontvangst in musea en in de binnentuin van het Weeuwhof (ontdekt op de erfgoedwandeling), de geschiedenis en bloei van zo'n sterke economische handelsstad, de warme gastvrijheid van Poperingnaren, and last but not least:
Dank aan mijn echtgenoot, die met zoveel zorg en vol goede intenties deze dag in goede banen wist te leiden!
Dag Keikoppen van Poperinge, en alles en iedereen er rond!
:0) Veerle Loriaux
Ware het niet dat ik Poperinge al eens aandeed..., vandaag heb ik het genoegen de stad met kleine tred te bewandelen.
1. onze eerste halte om 9u30
2. museum bezoek
3. lekker eten
4. museum bezoek
5. erfgoedwandeling of wandelen in 't groen (?)
6. schrijfpen en papier niet vergeten (!)
Dit heb ik helemaal te danken aan mijn echtgenoot, die er niet alleen is in geslaagd om deze dag op een leerrijke manier in te vullen, maar in het bijzonder: uit dankbaarheid om 40 jaar trouwe dienst bij Delhaize. Samen met het gezin doen we vandaag (11 november) wat we graag doen, wat we belangrijk vinden, en jullie krijgen van ons een afschriftje van goed gevoel: het kwaliteitslabel van inzet en vertrouwen, in voor- en tegenspoed.
Teveel om in mijn verslag op te nemen, zal ik genoodzaakt zijn om me te beperken tot enkele regels bij elk bezoek. Voor verdieping in de vele evenementen verwijs ik graag naar de multi mediale info, te verkrijgen op internet of het Infokantoor voor Toerisme.
In elk dorpje in de wijde omtrek viert men vandaag Sinte Maarten, behalve... in Poperinge zelf. Hier wacht men geduldig op de komst van de lieve Sint op 6 december.
"... Ter dood veroordeeld...voor uitnemende diensten op het slagveld." Zo volgen we het leven achter het front, wandelen we door een groot kleurrijk album, en maken we kennis met het leven van de soldaten en burgers in de omgeving, getekend door een oorlog die zich hooguit een paar kilometer verder afspeelt. Brieven, dagboeken, foto's, filmmateriaal, en voorwerpen zijn heel goed bewaard gebleven in het Talbot House. Wie deze geschiedenis op eigen houtje wil beleven, en op zoek is naar slaapgelegenheid in de Westhoek? www. talbothouse.be / info@talbothouse.be / Gasthuisstraat 43 / tel. 057. 333 228
Bij het Monument der gesneuvelden op de Grote Markt verzamelen Belgische en Engelse eenheden. Ze brachten hulde aan soldaten- en burgerslachtoffers uit W.O. I en II. Aan het slot weerklonk het Belgisch, Engels, en Frans nationaal volkslied. Een kippenvel-moment, vast en zeker.
Nu naar the Old Fiddler, een Ierse pub en restaurant, aan de Veurnestraat 9.
Even geen Ierse folkmuziek, maar wel klassiek, blues, entertainment! Het zal onze apetijt onwaarschijnlijk stimuleren. En nu proeven van de Engelse keuken: An Irish stew, lambshank and potatoes au gratin, beef in Guiness and chips, please! It was very delicious!
( Reservatie gewenst) www.theoldfiddler.be / tel. 057. 363525
Het Nationaal hopmuseum stond nu op de agenda. Dit museum is gelegen aan de Gasthuisstraat en is gevestigd in het stedelijk hopmagazijn. De herberg de Stadsschaal dateert uit de 16de eeuw en was ooit nog een deel van het minderbroederklooster, waar in 1657 het college werd gesticht.
Op de voorgevel prijkt een bronzen plaat: Geboortehuis van Dirk Frimout (21.03.1941) / Eerste Belgische Astronaut, Atlantis 1992 Atlas 1 STS - 45
Kijkend op ons uurwerk blijft er nog slechts tijd over voor de erfgoedwandeling (2,8km).
Dankzij de bloeiende lakenindustrie verrezen drie imposante gotische kerken. Hun torens bepalen nog steeds de skyline van Poperinge. Daarna groeide het gezellig grensstadje uit tot één van de belangrijkste centra van de hopteelt.
Genoeg voor vandaag.
Dank aan de mensen die ons hebben bediend van eten en drank, voor de fijne ontvangst in musea en in de binnentuin van het Weeuwhof (ontdekt op de erfgoedwandeling), de geschiedenis en bloei van zo'n sterke economische handelsstad, de warme gastvrijheid van Poperingnaren, and last but not least:
Dank aan mijn echtgenoot, die met zoveel zorg en vol goede intenties deze dag in goede banen wist te leiden!
Dag Keikoppen van Poperinge, en alles en iedereen er rond!
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 17 oktober 2009
Poperinge...
Beste natuurvriend,
Poperinge krijgt een facelift, en ... wat schrok ik te vernemen dat zij een ingeslapen stad zou zijn geworden?
Ik ben waarschijnlijk de laatste der Mohikanen, dat ik mijn twijfel hieromtrent durf uit te spreken...Als natuurliefhebster heb ik de stad al enkele malen doorkruist voor een wandeling of fietstocht, waarbij je alle kanten uit kunt: van zorgeloos trutselen tot doelgericht stappen of mountainbiken.
Wélke kant je ook uitgaat, je vindt er vast wel een café met terras waar je je route verder uitstippelt. Een overlevingspakketje heb je echt niet vandoen, want er zijn genoeg eet- en drankgelegenheden om dorst en honger te stillen.
Niet voor niets heeft Toerisme Vlaanderen Poperinge in haar geschiedenisboeken opgenomen als een provinciestad met internationale uitstraling: het " Parijs van het Noorden." Tijdens W.O. I kreeg het zelfs even de allure van metropool: een kosmopolitisch centrum waar duizenden mensen uit verschillende landen zich ophielden, van West-Vlaming tot Brit, van Canadees tot Indiër. Het zindert nog altijd na...
" In Poperinge gebeurt nooit iets." zou - mijn inziens- een grote vergissing zijn!
Voor mensen die er geboren en getogen zijn is deze stad de grote motor achter de lakenindustrie, de hopteelt ( die nu gestaag weer opleeft) en waaraan het Hommelbiertje zijn naam ontleent?
Landelijke gemeenten en pittoreske dorpjes scharen zich liefelijk rond de uit de kluiten gewassen stad.
De Vlaamse Westhoek heeft op mij al langer een diepe aantrekkingskracht, en niet alleen omwille van het glooiend landschap, maar ook om de mensen die er wonen: hun dialecten, hun karakter, hun noeste arbeid, hun rijk ambachtelijk verleden...
Het zijn typische steden, gemeenten en dorpen om van te houden, die tijd en generaties hebben doorstaan en aan de gewoonten van vandaag netjes zijn voorbijgegaan.
Ik hou van die plaatsen! Het zijn als stille getuigen van wat wij verloren zijn door ons jachtig bestaan.
Het Poperinge vandaag, opgetekend als handelsstad van hop en kant...
Het Poperinge vandaag, waarvan men vindt dat het een doodgebloede adertak is geworden in het culturele/ maatschappelijke landschap...
Het Poperinge dat ik vandaag nog altijd herken als een stukje West-Vlaanderen, dat in zijn eigenheid niet verloren mag gaan, uit blijk van waardering voor de mensen die er wonen en gewoond hebben.
Poperinge is een grensgeval, met een warme uitstraling!
:0) Met beleefde groeten,
Veerle Loriaux
Poperinge krijgt een facelift, en ... wat schrok ik te vernemen dat zij een ingeslapen stad zou zijn geworden?
Ik ben waarschijnlijk de laatste der Mohikanen, dat ik mijn twijfel hieromtrent durf uit te spreken...Als natuurliefhebster heb ik de stad al enkele malen doorkruist voor een wandeling of fietstocht, waarbij je alle kanten uit kunt: van zorgeloos trutselen tot doelgericht stappen of mountainbiken.
Wélke kant je ook uitgaat, je vindt er vast wel een café met terras waar je je route verder uitstippelt. Een overlevingspakketje heb je echt niet vandoen, want er zijn genoeg eet- en drankgelegenheden om dorst en honger te stillen.
Niet voor niets heeft Toerisme Vlaanderen Poperinge in haar geschiedenisboeken opgenomen als een provinciestad met internationale uitstraling: het " Parijs van het Noorden." Tijdens W.O. I kreeg het zelfs even de allure van metropool: een kosmopolitisch centrum waar duizenden mensen uit verschillende landen zich ophielden, van West-Vlaming tot Brit, van Canadees tot Indiër. Het zindert nog altijd na...
" In Poperinge gebeurt nooit iets." zou - mijn inziens- een grote vergissing zijn!
Voor mensen die er geboren en getogen zijn is deze stad de grote motor achter de lakenindustrie, de hopteelt ( die nu gestaag weer opleeft) en waaraan het Hommelbiertje zijn naam ontleent?
Landelijke gemeenten en pittoreske dorpjes scharen zich liefelijk rond de uit de kluiten gewassen stad.
De Vlaamse Westhoek heeft op mij al langer een diepe aantrekkingskracht, en niet alleen omwille van het glooiend landschap, maar ook om de mensen die er wonen: hun dialecten, hun karakter, hun noeste arbeid, hun rijk ambachtelijk verleden...
Het zijn typische steden, gemeenten en dorpen om van te houden, die tijd en generaties hebben doorstaan en aan de gewoonten van vandaag netjes zijn voorbijgegaan.
Ik hou van die plaatsen! Het zijn als stille getuigen van wat wij verloren zijn door ons jachtig bestaan.
Het Poperinge vandaag, opgetekend als handelsstad van hop en kant...
Het Poperinge vandaag, waarvan men vindt dat het een doodgebloede adertak is geworden in het culturele/ maatschappelijke landschap...
Het Poperinge dat ik vandaag nog altijd herken als een stukje West-Vlaanderen, dat in zijn eigenheid niet verloren mag gaan, uit blijk van waardering voor de mensen die er wonen en gewoond hebben.
Poperinge is een grensgeval, met een warme uitstraling!
:0) Met beleefde groeten,
Veerle Loriaux
zaterdag 5 september 2009
Gasthuisbossenwandelroute ( 10,1km)
Beste natuurvriend,
Wisselende weersomstandigheden...
Bladeren van de bomen dwarrelen door de lucht...
De vruchten van de bomen liggen verspreid op de grond...
De herfst is aan zijn retour...
In deze tijd van het jaar verlang ik altijd naar een wandeling in de bossen. Hierop is mijn wandeling vandaag geïnspireerd: de Gasthuisbossenwandelroute. Het neemt je mee door het glooiend landschap van Zillebeke, 10,1 km lang, ten zuiden van Ieper centraal, het meest bosrijke deel van de Westhoek, met 8 bosdomeinen verspreid over Zillebeke, Zandvoorde en Wijtschate.
Kom, we trekken het bos in !
Via een draaipoortje (aan de Werviksestraat) stappen we de weide in, naar het 'Zwarte leen' , dat je in het hart van het bos brengt.
De Gasthuisbossen werden reeds in de middeleeuwen opgetekend als zijnde eigendom van de Ieperse 'Godshuizen' en ' Gasthuizen'. Om economisch nut werden naaldbomen ingevoerd, want normaliter horen zij hier niet thuis. Wel loofbomen, die de schrale zandgronden het best verdragen. Ook de adelaarsvaren voelt zich hier blijkbaar thuis op de zure naaldbodem. Met zijn diepe wortels verspreidt hij gifstoffen in de grond, waardoor heel wat andere plantensoorten verdwenen. Het Groenenburgbos is daar een typisch voorbeeld van...
De paden zijn nog heel goed begaanbaar. Een zitbankje nodigt uit om even te verpozen, in een oase van stilte.
Met de kleine veldweg dwarsen we de Ieperboog (heuvelkam), waar we een prachtig uitzicht krijgen op alle bosdomeinen die zich langs de hellingen uitstrekken.
In de Passendaleveldstraat kan je kiezen voor de verkorte of de uitgebreide route. Wij kiezen de laatste en nemen ook enkele bijzonder mooie (!) vlinders mee op onze tocht.
Over houten bruggetjes en kronkelwegjes stappen we over van het ene in het andere bos. Plots komen we op een kale plek, die deels begroeid is met heide en verrassende plantensoorten. Het doet me terugdenken aan de Hoge Veluwe: een ongerept natuurgebied dat zeker een vakantiebezoek waard is!
De reeënpopulatie is de laatste jaren sterk toegenomen, ook hier. Met een beetje geluk kruist een ree je pad, maar dan moet je roerloos stil staan, niet praten, geen opvallend parfum dragen, ook geen felgekleurde kleren dragen. De windrichting is ook zeer belangrijk als je wild wil spotten! Wist je trouwens, dat een ree de aanwezigheid van een mens kan waarnemen op 2km afstand? ...
Tussen het Godtschalckbos en het Zandvoordebos werd het heidegebied hersteld en - waar nodig- greep de mens in. Het resultaat is fenomenaal. Op de valleiwand mag de natuur zich nu spontaan herstellen.
Langs het Veldbos vinden we onze weg naar het Groenenburgbos terug.
Geen mens te bespeuren, bijna ondenkbaar maar waar.
Hoe zou het voelen om tussen schemer en nacht hier te zijn?
Het daagt me uit om deze tocht nog 's over te doen, misschien tijdens de herfstvakantie, als het al wat vroeger donker wordt en de mist tussen de bomen hangt...
Met herfstgroeten,
:0) Veerle Loriaux
Wisselende weersomstandigheden...
Bladeren van de bomen dwarrelen door de lucht...
De vruchten van de bomen liggen verspreid op de grond...
De herfst is aan zijn retour...
In deze tijd van het jaar verlang ik altijd naar een wandeling in de bossen. Hierop is mijn wandeling vandaag geïnspireerd: de Gasthuisbossenwandelroute. Het neemt je mee door het glooiend landschap van Zillebeke, 10,1 km lang, ten zuiden van Ieper centraal, het meest bosrijke deel van de Westhoek, met 8 bosdomeinen verspreid over Zillebeke, Zandvoorde en Wijtschate.
Kom, we trekken het bos in !
Via een draaipoortje (aan de Werviksestraat) stappen we de weide in, naar het 'Zwarte leen' , dat je in het hart van het bos brengt.
De Gasthuisbossen werden reeds in de middeleeuwen opgetekend als zijnde eigendom van de Ieperse 'Godshuizen' en ' Gasthuizen'. Om economisch nut werden naaldbomen ingevoerd, want normaliter horen zij hier niet thuis. Wel loofbomen, die de schrale zandgronden het best verdragen. Ook de adelaarsvaren voelt zich hier blijkbaar thuis op de zure naaldbodem. Met zijn diepe wortels verspreidt hij gifstoffen in de grond, waardoor heel wat andere plantensoorten verdwenen. Het Groenenburgbos is daar een typisch voorbeeld van...
De paden zijn nog heel goed begaanbaar. Een zitbankje nodigt uit om even te verpozen, in een oase van stilte.
Met de kleine veldweg dwarsen we de Ieperboog (heuvelkam), waar we een prachtig uitzicht krijgen op alle bosdomeinen die zich langs de hellingen uitstrekken.
In de Passendaleveldstraat kan je kiezen voor de verkorte of de uitgebreide route. Wij kiezen de laatste en nemen ook enkele bijzonder mooie (!) vlinders mee op onze tocht.
Over houten bruggetjes en kronkelwegjes stappen we over van het ene in het andere bos. Plots komen we op een kale plek, die deels begroeid is met heide en verrassende plantensoorten. Het doet me terugdenken aan de Hoge Veluwe: een ongerept natuurgebied dat zeker een vakantiebezoek waard is!
De reeënpopulatie is de laatste jaren sterk toegenomen, ook hier. Met een beetje geluk kruist een ree je pad, maar dan moet je roerloos stil staan, niet praten, geen opvallend parfum dragen, ook geen felgekleurde kleren dragen. De windrichting is ook zeer belangrijk als je wild wil spotten! Wist je trouwens, dat een ree de aanwezigheid van een mens kan waarnemen op 2km afstand? ...
Tussen het Godtschalckbos en het Zandvoordebos werd het heidegebied hersteld en - waar nodig- greep de mens in. Het resultaat is fenomenaal. Op de valleiwand mag de natuur zich nu spontaan herstellen.
Langs het Veldbos vinden we onze weg naar het Groenenburgbos terug.
Geen mens te bespeuren, bijna ondenkbaar maar waar.
Hoe zou het voelen om tussen schemer en nacht hier te zijn?
Het daagt me uit om deze tocht nog 's over te doen, misschien tijdens de herfstvakantie, als het al wat vroeger donker wordt en de mist tussen de bomen hangt...
Met herfstgroeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 23 augustus 2009
Ijzerbroeken fietsroute (41km)
Beste natuurvriend,
Vertrekkend uit het schilderachtig stadje Lo, wordt - via de Oude Zeedijk -het kanaal Ieper-Ijzer opgezocht, en doorkruisen we pittoreske dorpen en historische hoeven.
Is dit echt de Westhoek?... Ik waan me hier ver van huis en wat is het hier mooi !
Pypegaele, vrij vertaald uit het West-Vlaams dialect, betekent 'kruiwagen'. Zijn naam liegt er niet om: Destijds liep hier een weggetje, het enige dat door de wijk liep, nauwelijks de breedte van een kruiwagen. Via deze weg trok men naar de nabijgelegen pypegaelemeulen, om er het koren te laten malen.
Kronkelend komen we uit in de Woestenstraat. Hoeve nr.9, met een rood geschilderd hek, dateert van 1763!
We worden stilaan in Reninge verwacht. Rechtover de kerk sta ik stil bij een gedicht van Hans Andreus. Hij heeft wat te vertellen over de vederlichte dood. Zou die echt zo vederlicht zijn? Voor sommigen misschien, voor anderen misschien een strijd of komt zij als een dief in de nacht, als ik denk aan zoveel gesneuvelde soldaten en burgers bij (wereld)oorlogen. Het houdt een mens toch bezig...
In Lo-Reninge, een vredig stadje, gelegen in het vlakke land van "Bachten de Kupe" en de Westhoek komen we voorbij de 12de eeuwse St.-Pieterskerk, alles wat overblijft van de vroegere Augustijnenabdij. Een kleine 50m verderop trekt de 'duiventoren' (1710) onze aandacht. In 1957 werd het een beschermd monument en werd het eigendom van de stad. Kunstwerken van Jean Coenen, Dierendonck E. en Roger Lacquet, en een aangrijpend gedicht van Maria Bamas staan netjes in de dreef ingeplant.
De Fintelebrug over, en na +/-1 km Veurne-Ambacht Dijk zoeken we het jaagpad langs de Ijzer op. De Vaartdijk, die we zowat 3 km aanhouden, brengt ons bij het sluizencomplex van Fintele bij Pollinckhove.
We komen graag in restaurant- taverne De Lisdodde. http://www.delisdodde.tk/
Een Grimbergen van 't vat, een bierstoofpotje, paling in 't groen of een croque met verse groenten? Elke gast wordt hier met de grootste genegenheid ontvangen door de trouwe, lieve collie! Je geniet van het uitzicht van de prachtige vijver in de rustige omgeving en wordt er vriendelijk bediend door Dirk, dochter Shaline en personeel, terwijl Mieke ( de vrouw des huizes) zich uitslooft in de keuken. Het eten wordt bereid met dagverse producten en is heel lekker klaargemaakt!
Over de Lo-vaart worden we terug thuis verwacht: Lo.
" Wat je in het leven houdt
is de liefde
waaraan je zult sterven."
Dit lees ik aan de gevel van huis nr.17 in de Breydelstraat.
Als het liefde is, waarin we ooit afscheid zullen nemen van hier, dan hebben wij geluk gehad dat zij ons een leven lang heeft vergezeld op onze tocht...
Bijzondere opmerking:
Vanaf 24/08/2009 starten in het centrum van Lo ingrijpende werken.
Het Vlaams gewest zal de doortocht vanaf de Westpoort tot voorbij de markt in drie fasen heraanleggen.
Tijdens de eerste fase zal een omleiding van kracht zijn.
Eens het stuk van de Westpoort tot voorbij het kruispunt met de Oude Eiermarkt is heraangelegd zal met verkeerslichten gewerkt worden.
De werken zullen een jaar duren.
Van harte,
:0) Veerle Loriaux
Vertrekkend uit het schilderachtig stadje Lo, wordt - via de Oude Zeedijk -het kanaal Ieper-Ijzer opgezocht, en doorkruisen we pittoreske dorpen en historische hoeven.
Is dit echt de Westhoek?... Ik waan me hier ver van huis en wat is het hier mooi !
Pypegaele, vrij vertaald uit het West-Vlaams dialect, betekent 'kruiwagen'. Zijn naam liegt er niet om: Destijds liep hier een weggetje, het enige dat door de wijk liep, nauwelijks de breedte van een kruiwagen. Via deze weg trok men naar de nabijgelegen pypegaelemeulen, om er het koren te laten malen.
Kronkelend komen we uit in de Woestenstraat. Hoeve nr.9, met een rood geschilderd hek, dateert van 1763!
We worden stilaan in Reninge verwacht. Rechtover de kerk sta ik stil bij een gedicht van Hans Andreus. Hij heeft wat te vertellen over de vederlichte dood. Zou die echt zo vederlicht zijn? Voor sommigen misschien, voor anderen misschien een strijd of komt zij als een dief in de nacht, als ik denk aan zoveel gesneuvelde soldaten en burgers bij (wereld)oorlogen. Het houdt een mens toch bezig...
In Lo-Reninge, een vredig stadje, gelegen in het vlakke land van "Bachten de Kupe" en de Westhoek komen we voorbij de 12de eeuwse St.-Pieterskerk, alles wat overblijft van de vroegere Augustijnenabdij. Een kleine 50m verderop trekt de 'duiventoren' (1710) onze aandacht. In 1957 werd het een beschermd monument en werd het eigendom van de stad. Kunstwerken van Jean Coenen, Dierendonck E. en Roger Lacquet, en een aangrijpend gedicht van Maria Bamas staan netjes in de dreef ingeplant.
De Fintelebrug over, en na +/-1 km Veurne-Ambacht Dijk zoeken we het jaagpad langs de Ijzer op. De Vaartdijk, die we zowat 3 km aanhouden, brengt ons bij het sluizencomplex van Fintele bij Pollinckhove.
We komen graag in restaurant- taverne De Lisdodde. http://www.delisdodde.tk/
Een Grimbergen van 't vat, een bierstoofpotje, paling in 't groen of een croque met verse groenten? Elke gast wordt hier met de grootste genegenheid ontvangen door de trouwe, lieve collie! Je geniet van het uitzicht van de prachtige vijver in de rustige omgeving en wordt er vriendelijk bediend door Dirk, dochter Shaline en personeel, terwijl Mieke ( de vrouw des huizes) zich uitslooft in de keuken. Het eten wordt bereid met dagverse producten en is heel lekker klaargemaakt!
Over de Lo-vaart worden we terug thuis verwacht: Lo.
" Wat je in het leven houdt
is de liefde
waaraan je zult sterven."
Dit lees ik aan de gevel van huis nr.17 in de Breydelstraat.
Als het liefde is, waarin we ooit afscheid zullen nemen van hier, dan hebben wij geluk gehad dat zij ons een leven lang heeft vergezeld op onze tocht...
Bijzondere opmerking:
Vanaf 24/08/2009 starten in het centrum van Lo ingrijpende werken.
Het Vlaams gewest zal de doortocht vanaf de Westpoort tot voorbij de markt in drie fasen heraanleggen.
Tijdens de eerste fase zal een omleiding van kracht zijn.
Eens het stuk van de Westpoort tot voorbij het kruispunt met de Oude Eiermarkt is heraangelegd zal met verkeerslichten gewerkt worden.
De werken zullen een jaar duren.
Van harte,
:0) Veerle Loriaux
vrijdag 10 april 2009
Werken Heuvelland
Het komende jaar zijn er heel wat werken gepland in de dorpskernen van Westouter en Kemmel. Het kan dan ook zijn dat je op je tocht opeens een omleiding moet volgen.
Dit kan het geval zijn voor volgende routes: Rode Berg Ruiterroute, Tweebergen wandelroute, Wandelnetwerk Heuvelland, Kemmelbergwandelroute, In Flanders Fields autoroute, Fietsnetwerk Westhoek en de West-Vlaamse bergenfietsroute
Naargelang de vorderingen van de werken zullen de omleidingen een aantal keer wijzigen.
Info over de werken op www.heuvelland.be
Dit kan het geval zijn voor volgende routes: Rode Berg Ruiterroute, Tweebergen wandelroute, Wandelnetwerk Heuvelland, Kemmelbergwandelroute, In Flanders Fields autoroute, Fietsnetwerk Westhoek en de West-Vlaamse bergenfietsroute
Naargelang de vorderingen van de werken zullen de omleidingen een aantal keer wijzigen.
Info over de werken op www.heuvelland.be
donderdag 9 oktober 2008
Met een merrie door de prairie...
Verleden zondag nog eventjes de Westhoek opgezocht voor de opening van de nieuwe provinciale ruiterroute in Oostvleteren. Na het officiële gedeelte stond mijn dochter al te popelen om op één van de 19 gespannen te klauteren die netjes geparkeerd stonden achter De Sceure. Zo'n enkelspan loopt wel sneller dan ik dacht en al vlug zaten we middenin de IJzerbroeken. Via een aantal nieuwe vrijliggende ruiterpaden, aangelegd door de VLM in het kader van de ruilverkavelingen Reninge en Woesten, bereikten we de nieuwe houten brug over de Poperingse Vaart. Mooie constructie trouwens en uit degelijk en duurzaam materiaal. Een half uurtje later begon de Haflinger achter ons wat moeite te krijgen. "Te zwaar gekweekt" merkte onze menner deskundig op. Gelukkig bleef het deze keer droog in de Westhoek, ik heb het nog anders meegemaakt... Al bij al een geslaagd tochtje en veel tevreden reacties achteraf van de aanwezige menners. Mennen zit duidelijk in de lift.
donderdag 2 oktober 2008
Soms zijn er in het landschap kleine op het zicht alledaagse dingen waar je zo voorbij passeert.
Deze prikkeldraad bv. bevat de kop van een rumkruik die gebruikt werd tijdens WOI.
De regio waar we dit kiekje konden schieten. Uiteraard in de regio van Ieper tijdens de verkenning van de themafietstocht van de Ieperboog.
vrijdag 12 september 2008
Herrie op de prairie!
Mocht je me vroeger gevraagd hebben wie Zannekin is en wat er te zien is in Lampernisse, ik had het niet geweten. Sedert gisteren is dat wel eventjes anders!
Rond 3 uur in de namiddag ligt het kleine polderdorp te blaken in een zwoele najaarszon. Ideaal om nog voor valavond de lus af te stappen die de komgronden verkent ten zuiden van de kerktoren. Na een praatje met een arbeider van Westtoer, die net een omvergereden paaltje heeft vervangen, kan het niet meer stuk. Eventjes voorbij de 2 motes van het Leenhof ter Wissche zie ik echter steeds dikkere pakken grauwgrijze wolken binnendrijven van over de grens. Terugkeren? Of doorstappen? Ze drijven af naar het zuiden...
Maar ter hoogte van de Kleine IJzerbeek barst de hel los. Met bakken begint het te regenen en ik beslis om via de 'Lampernissewegel' de helft van de route af te snijden en mijn auto op te zoeken. Doorheen het gordijn van water zie ik in de verte nog net de kerktoren staan. De koeien sprinten in groep richting dorp. Het gerommel zit nu pal boven mijn hoofd en bliksemschichten doorklieven de zwarte hemel. Ik sta in open lanschap! Geen schuurtje of beschutting te bespeuren. Niets dan grasland en nog ettelijke vaartjes te dwarsen. Eventjes flitst mijn K.S.A. -verleden door mijn hoofd. Niet onder bomen! Niet bij masten! Niet bij water!
Twintig minuten heb ik daar gelegen, plat op mijn buik, in korte broek. Die GoreTex dat werkt dus wel, maar minder als het water via je hoofd en nek naar binnen stroomt. Gelukkig overleeft mijn fototoestel de zondvloed en kan ik een half uur later genieten van een dampende koffie.
Benieuwd naar dat tweede deel van die Zannekinroute........
donderdag 11 september 2008
10de themafietstocht geopend
Zaterdag laatstleden werd in Boezinge (Ieper) de 10de themafietstocht in West-Vlaanderen geopend. Voor zij die het nog niet mochten weten: themafietstochten zijn fietsroutes die het fietsnetwerk volgen en waarbij de brochure dieper doorboomt rond één welbepaald thema.
In tegenstelling tot de klassieke fietsbrochures krijg je hier geen kaart die je kan opvouwen maar een echt boekje.
Het boekje is een kleine 50 pagina's dik en legt het verhaal uit van de gruwelen die er rond Ieper gebeurden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Maar binnen het thema Ieperboog staat er echter iets anders en unieks in de kijker.
De themafietstocht wil de fietser namelijk het landschap beter leren begrijpen. In de brochure werden luchtfoto's uit WO1 geplaatst naast hedendaagse luchtfoto's. Opmerkelijk hoe sommige zaken in het landschap nauwelijks zijn veranderd. Wat een weiland was voor de oorlog is dit nu soms nog. Op de kaartjes werden ook de loopgraven aangeduid
In de brochure wordt alles geduid en terwijl je op een bepaalde plaats in het landschap even halt houdt kan je het landschap als het ware lezen.
Dit werd wellicht nog nooit eerder uitgegeven in de vorm van een route.
Meer info over de opening vind je terug op www.wo1.be doorklikken naar je was erbij.
De route kan besteld worden via www.fietsen-wandelen.be
In tegenstelling tot de klassieke fietsbrochures krijg je hier geen kaart die je kan opvouwen maar een echt boekje.
Het boekje is een kleine 50 pagina's dik en legt het verhaal uit van de gruwelen die er rond Ieper gebeurden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Maar binnen het thema Ieperboog staat er echter iets anders en unieks in de kijker.
De themafietstocht wil de fietser namelijk het landschap beter leren begrijpen. In de brochure werden luchtfoto's uit WO1 geplaatst naast hedendaagse luchtfoto's. Opmerkelijk hoe sommige zaken in het landschap nauwelijks zijn veranderd. Wat een weiland was voor de oorlog is dit nu soms nog. Op de kaartjes werden ook de loopgraven aangeduid
In de brochure wordt alles geduid en terwijl je op een bepaalde plaats in het landschap even halt houdt kan je het landschap als het ware lezen.
Dit werd wellicht nog nooit eerder uitgegeven in de vorm van een route.
Meer info over de opening vind je terug op www.wo1.be doorklikken naar je was erbij.
De route kan besteld worden via www.fietsen-wandelen.be
vrijdag 8 augustus 2008
Rond Ieper
Nood aan wat stilte na eeen drukke vakantie? Kom eens wandelen op het wandelnetwerk 'Ieperboog'.
Ikzelf deed het en het beviel me best.
Verstilling een modewoord wordt hier zonder extra inspanning van jouw kant werkelijkheid.
Ik vertrok aan knooppunt 51 . Geen probleem om je wagen te parkeren .
Vlakbij is ook een halte van de belbus.
Ik liep van knooppunt 51 naar 52 en van 52 naar 53 verder tot 55 en van 55 naar 54 ; zo terug tot 52 en naar startpunt 51.
Het is een mooi parcours waar stilte je vergezelt. De geluiden huizen in de kruin va
n de popelier of stijgen op uit de velden met vogelgekrijs.
n de popelier of stijgen op uit de velden met vogelgekrijs.Af en toe hoor je het geluid van een tractor.
Je bent niet alleen.Broeder ezel en meer van die familie staan je op te wachten langs de wegkant in de weiden.Ander gezelschap zijn de stilzwijgende soldaten van de eerste wereldoorlog.
Een groot deel van de wandeling gaat over onverharde paden ,of over verke
ersluwe wegen om niet te zeggen verkeerschuwe.
wegen.Een groot deel van de wandeling gaat over onverharde paden ,of over verke
ersluwe wegen om niet te zeggen verkeerschuwe.Neen dit is geen modern kunstwerk , wel de hedendaagse verpakking van het hooi.Wanneer je op een weekdag wandelt in de late zomer moet je niet rekenen op menselijk gezelschap. Voor een natje en een droogje zorg je best zelf want cafeetjes en terrrasjes kom je niet tegen.
Je krijgt prachtige vergezichten en groen cadeau.
Misschien wil je je kinderen nog zelf iets leren voor ze weer op de schoolbanken zitten.
Hier kan je hen vertellen over ' den grooten oorlog' en hoe aardappelen er uit zien voor ze diepvriesfriet worden en het
verschil tussen mais , biet , en rode kool.
Hier kan je hen vertellen over ' den grooten oorlog' en hoe aardappelen er uit zien voor ze diepvriesfriet worden en het
verschil tussen mais , biet , en rode kool.De geschoren graanvelden hebben ook hun charme en je kan verstoppertje spelen achter de hoge mais.
Je komt tot aan Dikkebusvijver .Hier wordt steeds gezorgd voor het drinkwater van de Ieperse bevolking. Als je hier de wandeling uitbreidt met een toertje rond de vijver kan je hier wel terecht voor een drankje en een bootje om te roeien op de vijver.
Via Dikkebusdorp kom je weer terug tot je startplaats.
Via Dikkebusdorp kom je weer terug tot je startplaats.
Heb je honger of dorst.
Ieper met zijn gezellige terrasjes en cafeetjes is valkbij. Hier wordt je verwend.
Heb je tijd zat blijf dan nog even om om 8 uur de Last Post mee te maken.
Blazers spelen er elke avonden om de doden van de eerste wereldoorlog te herdenken , elke dag jaar in jaar uit.
Practisch.
Met de auto neem je vanaf de Rijselpoort de Rijselseweg en daarna de Kemmelseweg. Ter hoogte van de gebouwen van Goudeseune ga je rechts en komt zo aan je startplaats.
Wil je beroep doe op de belbus contacteer : tel 059565256.
Het traject is 8km lang.Meerdere mogelijkheden en uitbreiding vind je op het wandenetwerk ' Ieperboog ' dat trouwens aansluit op het wandelnetwerk Heuvelland.
Het parcours is niet geschikt voor wandelwagens en rolstoelen.
Goed schoeisel zeker bij modderweer is aan te bevelen.
Wil je meer infomatie over logies vraag dan om de logiesgids .Wil je meer streekinformatie vraag naar ' Westhoekjes'
mail naar toerismewesthoek @westhoek.be of bel naar Westtoer tel : 050305590.
Miriam
woensdag 6 augustus 2008
Op zoek naar de roots van Bakelandt
Daar stonden we dan, klaar voor vertrek in het centrum van Langemark. De eerste zonnestralen deden al vermoeden dat het warm zou worden. Achteraf bleek dat we misschien wel één van de warmste dagen van het jaar zouden hebben.
In het centrum van Langemark eerst nog even geluisterd naar de luisterzuil met sagen en legenden. Hiervoor moeten we later beslist nog eens terug komen. Op de website van de gemeente lijkt het alvast veelbelovend (http://www.langemark-poelkapelle.be/ ).
Starten doen we langs de Vrijbosroute richting Boezinge. Het is wel even uitkijken voor enkele putten van konijnen die soms te ijverig zijn, maar dat kan de pret niet bederven want van auto's is al helemaal geen sprake meer.
Als snel fietsen we naast het jaagpad van het kanaal Ieper-Ijzer. Het is duidelijk te zien dat we midden de verlof periode zitten want de fietsers zijn overal te bespeuren. Aan de brug van Steenstraete houden we eerste stop. Kwestie van de vochtreserves op peil te houden. Triest te denken dat hier de allereerste gasaanvallen in de geschiedenis plaats vonden. Op 22 april 1915 werd voor het eerst chloorgas als wapen gebruikt. Hierover had ik vooraf al op internet al heel wat info gevonden (http://www.wo1.be/ )
We vertrekken opnieuw en volgen het kanaal verder tot aan de Drie Grachten en rijden de Ijzerbroeken in. Het vlakke land hier is 100% genieten. Plots zien we voor ons op een heuvel de kerk van Klerken. Eerst gaat het rond Klerken. Op de heuvelkam stoppen we even om te genieten van het landschap. Het uitzicht is fantastisch!!
We passeren de molenruïne van Klerken. Kapotgeschoten tijdens WO1 maar een vredessymbool geworden.
Nu gaat het in dalende lijn richting het Vrijbos. ZOuden we hier sporen van Bakelandt terug vinden? Net voor we het centrum bereiken gaan we nog even bergop. Gelukkig worden we hier ook beloond voor onze inspanningen.
In het centrum houden we weer halt voor een drankje en een hapje. De temperatuur wijst nu al 30°C aan. Terug de fiets op en naar het Vrijbos, het bos van Bakelandt. Het bos van de rover is bijlange niet meer zo groot als toen, maar het blijft aangenaam om door te fietsen. Zeker met de hoge temperaturen is het een verademing. Niet ver hier vandaan in het bos ontmantelt de dienst DOVO nog tal van explosieven. Voornamelijk oorloogstuig uit WO1 dat hier nog altijd wordt terug gevonden.
We volgen nu een kaarsrechte weg. De historische Melanedreef gaat ook bergop en dus worden we alweer beloond op een mooi uitzichtpunt.
Nu gaat het naar Madonna, nee niet de zangeres maar een klein dorpje. In het dorp staat nog een beeld dat herinnert aan de Seizoenarbeiders die elk jaar naar Frankrijk trokken om het 'seizoen' te doen. Via de Galgestraat komen we terug op de Vrijbosroute. het laatste stukje is lastig. Er is wat wind komen opzetten, het is snikhee en de kelen worden droog. Gelukkig zien we nu de kerk van Langemark opduiken. Hoog tijd dus om te genieten onder een parasol van een lekker streekbiertje.
In het centrum van Langemark eerst nog even geluisterd naar de luisterzuil met sagen en legenden. Hiervoor moeten we later beslist nog eens terug komen. Op de website van de gemeente lijkt het alvast veelbelovend (http://www.langemark-poelkapelle.be/ ).
Starten doen we langs de Vrijbosroute richting Boezinge. Het is wel even uitkijken voor enkele putten van konijnen die soms te ijverig zijn, maar dat kan de pret niet bederven want van auto's is al helemaal geen sprake meer.
Als snel fietsen we naast het jaagpad van het kanaal Ieper-Ijzer. Het is duidelijk te zien dat we midden de verlof periode zitten want de fietsers zijn overal te bespeuren. Aan de brug van Steenstraete houden we eerste stop. Kwestie van de vochtreserves op peil te houden. Triest te denken dat hier de allereerste gasaanvallen in de geschiedenis plaats vonden. Op 22 april 1915 werd voor het eerst chloorgas als wapen gebruikt. Hierover had ik vooraf al op internet al heel wat info gevonden (http://www.wo1.be/ )
We vertrekken opnieuw en volgen het kanaal verder tot aan de Drie Grachten en rijden de Ijzerbroeken in. Het vlakke land hier is 100% genieten. Plots zien we voor ons op een heuvel de kerk van Klerken. Eerst gaat het rond Klerken. Op de heuvelkam stoppen we even om te genieten van het landschap. Het uitzicht is fantastisch!!
We passeren de molenruïne van Klerken. Kapotgeschoten tijdens WO1 maar een vredessymbool geworden.
Nu gaat het in dalende lijn richting het Vrijbos. ZOuden we hier sporen van Bakelandt terug vinden? Net voor we het centrum bereiken gaan we nog even bergop. Gelukkig worden we hier ook beloond voor onze inspanningen.
In het centrum houden we weer halt voor een drankje en een hapje. De temperatuur wijst nu al 30°C aan. Terug de fiets op en naar het Vrijbos, het bos van Bakelandt. Het bos van de rover is bijlange niet meer zo groot als toen, maar het blijft aangenaam om door te fietsen. Zeker met de hoge temperaturen is het een verademing. Niet ver hier vandaan in het bos ontmantelt de dienst DOVO nog tal van explosieven. Voornamelijk oorloogstuig uit WO1 dat hier nog altijd wordt terug gevonden.
We volgen nu een kaarsrechte weg. De historische Melanedreef gaat ook bergop en dus worden we alweer beloond op een mooi uitzichtpunt.
Nu gaat het naar Madonna, nee niet de zangeres maar een klein dorpje. In het dorp staat nog een beeld dat herinnert aan de Seizoenarbeiders die elk jaar naar Frankrijk trokken om het 'seizoen' te doen. Via de Galgestraat komen we terug op de Vrijbosroute. het laatste stukje is lastig. Er is wat wind komen opzetten, het is snikhee en de kelen worden droog. Gelukkig zien we nu de kerk van Langemark opduiken. Hoog tijd dus om te genieten onder een parasol van een lekker streekbiertje.
donderdag 19 juni 2008
De oorlog is nooit veraf
Wie vrij recent fietste langs de vroegere spoorwegbedding tussen Diksmuide en Nieuwpoort, ook wel de frontzate genoemd, heeft vast en zeker iets nieuws opgemerkt.
Langs die frontzate zijn er heel wat relicten van de Eeerste Wereldoorlog. De bakstenen en betonnen restanten van bunkers, schuilplaatsen en mitrailleurposten, waren dringend aan onderhoud toe. Nu werden de nodige werken gedaan om deze blijvende herinneringen beter toegankelijk te maken.
Op de grens van Ramskapelle en Pervijze, vlakbij de overdekte rustplaats aan de Proostdijk, ligt een rij bakstenen schuilplaatsen waarvan enkel de muren nog zichtbaar zijn. Twee werden heropgebouwd en voorzien van bakstenen en zandzakjes. Zelf het Decauville-smalspoor werd opnieuw aangelegd.
Zeker de moeite waard om hier even rond te rijden.
Fietstip vanaf de kust:
Vanuit Nieuwpoort: volg de knoooppunten 8 - 7- 22 -35 - 38 -39 - 36 -23- 10- 9- 8
Langs die frontzate zijn er heel wat relicten van de Eeerste Wereldoorlog. De bakstenen en betonnen restanten van bunkers, schuilplaatsen en mitrailleurposten, waren dringend aan onderhoud toe. Nu werden de nodige werken gedaan om deze blijvende herinneringen beter toegankelijk te maken.
Op de grens van Ramskapelle en Pervijze, vlakbij de overdekte rustplaats aan de Proostdijk, ligt een rij bakstenen schuilplaatsen waarvan enkel de muren nog zichtbaar zijn. Twee werden heropgebouwd en voorzien van bakstenen en zandzakjes. Zelf het Decauville-smalspoor werd opnieuw aangelegd.
Zeker de moeite waard om hier even rond te rijden.
Fietstip vanaf de kust:
Vanuit Nieuwpoort: volg de knoooppunten 8 - 7- 22 -35 - 38 -39 - 36 -23- 10- 9- 8
maandag 19 mei 2008
Tweebergen wandelroute
Trek eens op een zonnige dag je stoute schoenen aan en doe deze wandeling.
Je start in het mooie, rustige, groene dorp Westouter.
Je start in het mooie, rustige, groene dorp Westouter.
De startplaats ligt pal naast de kerk bij de infoborden. 
Lijkt het begin wat saai , er komt wel vlug verandering in.Geef je ogen de kost, je ziet hier ver en veel.
Ben je alleen op stap , geen nood vogels en het geluid van een tractor op het veld houden je gezelschap.
Deze wandeling is ook leuk met kinderen omdat ze af en toe iets avontuurlijks heeft.Zo kom je langs een natuurreservaatje ' de Sulfe
rberg'. Hier geven trapjes, en smalle paadjes die door het bos gaan iets mysterieus.
rberg'. Hier geven trapjes, en smalle paadjes die door het bos gaan iets mysterieus. Je krijgt onderweg ook een prachtig uitzicht op Westouter.
Voorzichtig met kinderen wanneer je
de D27 nadert want hier wordt een vrij drukke weg overgestoken.
Daarna wordt het weer een serieuze klim langs de Sulferbergbeek waar de pinksterbloemen met hun voeten in het water staan.Voor onze voeten leek het nog te koud maar wie weet als jullie er voorbijkomen lukt het.
De hongerigen en dorstigen raadt ik aan om ter hoogte van K 31 af te wijken naar de Rodebergstraat daar vinden ze vast een oplossing voor hun probleem.De wandeling brengt ons verder lang het Hellegatbos en het Kotje Pietersbos. Zeg nu zelf de namen alleen als spreken tot de verbeelding.
Het Kotje Pietersbos kreeg zijn naam dank zij een zonderling smokkelfiguur die met zijn vrouw jaren lang in dit bos woonde.
Er is hier een speelzone waar de kinderen hun gangen kunnen gaan.Buiten het bos komen we weldra terug in de bewoonde wereld en meteen ook terug op onze startplaats.
Misschien nog even aandacht voor het mooie kerkje met een origineel keramiek boven het portaal van de poperingse kunstenaar de Gheus.Op het kerkhof herrinneren de witte zerken ons eens te meer aan de ' Grooten oorlog'.
Het mooie groene speelterrein is een uitnodiging voor de kinderen en de picknickbanken geschikt voor vermoeide volwassenen.
Hier zijn ook wel verschillende mogelijkheden om de dorstigen te laven.
Dat boekenwormen niet alleen in Damme terecht kunnen bewijst ' le temps des cerises' een mooi ingericht cafeetje met een beschut terrasje en een schat aan mooie tweedehandsboeken.
Je kan er ook wandelroutes bekomen.
Deze wandeling biedt dus heel wat variatie en voor elk wat wils.
tips : de wandeling is 7, 2km. Ze is bewegwijzerd met zeshoekige bordjes.
Ze is niet geschikt voor wandelwagens omdat er veel smalle aardeweggetjes zijn en het traject vrij steil.
Bij warm weer drankvoorraad voorzien want geen bevoorading onderweg.
Vanzelfspekend goed schoeisel nodig .
parking bij de kerk
Starplaats ook met de belbus bereikbaar vanuit Ieper. reserveren minstens 2 uur vooraf .
tel :078 15 11 15.
miriam
zondag 18 mei 2008
De Vredesroute
Met de fiets door een licht heuvelend landschap en talrijke bezienswaardigheden bezoeken.
Wie de Vredesroute volgt en start in Ieper kan beginnen met een museumbezoek in het Flanders Field Museum, daar loopt tot 07/09/08 een tijdelijke tentoonstelling MENS CULTUUR OORLOG, een aanrader.Vervolgens starten we onze fietstocht en komen na een paar km. het provinciaal Domein De Palingbeek tegen.Onderweg kom je nog Hill 60 en iets verder met een klein ommetje Hill 62 tegen.In het centrum van Zonnebeke terug tijd voor een kort museumbezoek Memorial Museum Passchendaele 1917. Vooral de kelder van het museum is indrukwekkend weergegeven.In het park zelf worden er grote verfraaaiingswerken gedaan.De moeite waard voor een wandeling in het domein.Uiteraard kun je deze fietstocht ook doen aan de hand van de knooppunten.Een dagje vol afwisseling, sterk aanbevolen.
Let wel op de openingsuren van de musea.
Wie de Vredesroute volgt en start in Ieper kan beginnen met een museumbezoek in het Flanders Field Museum, daar loopt tot 07/09/08 een tijdelijke tentoonstelling MENS CULTUUR OORLOG, een aanrader.Vervolgens starten we onze fietstocht en komen na een paar km. het provinciaal Domein De Palingbeek tegen.Onderweg kom je nog Hill 60 en iets verder met een klein ommetje Hill 62 tegen.In het centrum van Zonnebeke terug tijd voor een kort museumbezoek Memorial Museum Passchendaele 1917. Vooral de kelder van het museum is indrukwekkend weergegeven.In het park zelf worden er grote verfraaaiingswerken gedaan.De moeite waard voor een wandeling in het domein.Uiteraard kun je deze fietstocht ook doen aan de hand van de knooppunten.Een dagje vol afwisseling, sterk aanbevolen.
Let wel op de openingsuren van de musea.
donderdag 15 mei 2008
Met het mooie weer van de laatste dagen kon een fietstocht niet achterwege blijven. Nadat we startten in Langemark en via Jonkershove naar de Blankaart fietsten hielden we halt aan Knokke-Brug.
een zalige picknick plaats aan de samenvloeiing van het Ieperleekanaal en de Ijzer. Rondom ons enkel het vlokke polderlandschap en de bomenrij van het jaagpad naast het kanaal.
Een leuke brug en af en toe een bootje dat voorbij komt.
In de infohut krijgen we nog wat meer tekst en uitleg over het fort dat hier ooit stond.
Aan de oever was het even helemaal wegdromen met een frisse bries.
een zalige picknick plaats aan de samenvloeiing van het Ieperleekanaal en de Ijzer. Rondom ons enkel het vlokke polderlandschap en de bomenrij van het jaagpad naast het kanaal.
Een leuke brug en af en toe een bootje dat voorbij komt.
In de infohut krijgen we nog wat meer tekst en uitleg over het fort dat hier ooit stond.
Aan de oever was het even helemaal wegdromen met een frisse bries.
vrijdag 11 april 2008
West-Vlaamse kuitenbijters
Wie de West-Vlaamse bergenroute al heeft gefietst zal het volmondig beamen dat deze route geen route is voor mensen die het liever vlak houden.
Tijdens de laaatste editie van Gent-Wevelgem waren we nog getuige van de gewijzigde passage op de Kemmelberg. Gelukkig hoeven we de Kemmelberg met deze fietsroute niet op en kunnen we de knuist bewonderen vanop de flanken.
Starten kan je doen in het hart van het Heuvelland aan het bezoekerscentrum de Bergen. Ideaal om de streek beter te leren kennen op een aangename en actieve manier.
De start gaat richting de statige kerktorens van Ieper die we in de verte zien liggen. Ideaal want het gaat hoofdzakelijk bergaf en dus kunnen we rustig de spieren warm rijden. Aan het provinciedomein de Palingbeek houden we even halt en brengen we een blitsbezoek aan het bezoekerscentrum.
Het landschap wordt golvender en we kunnen al een eerste keer onze kuiten opspannen aan de achterzijde van het domein.
We gaan nu verder naar Wijtschate en onze heuvelzone komt eraan. We zijn maar wat blij als we in Mesen even halt kunnen houden aan de Ierse vredestoren (even van de route afwijken). Even voorbij Mesen rijden we nog even van het parcours af om de Spanbroekmolen te bewonderen. We vervolgen de route en stoppen in het enige café van Wulvergem. Een echt volkscafé zoals je er steeds minder kan vinden.
De keel is gesmeerd, de kuiten zijn warm en dus kunnen we stilaan beginnen aan de 'bergen'. De Walletjes (nee niet die van Amsterdam) doen ons al aardig puffen maar direct daarna komt de Zwarte Molen. Het zijn maar twee knuisten van 80m maar het is toch even trappen. Gelukkig is het landschap adembenemend. We gaan nu bergafwaarts richting Dranouter het centrum van de folk en dus houden we even halt aan folkexperience een modern muziekmuseum. Echt een aanrader.
We kijken even op de routekaart wat ons nog te wachten staat. Klinkende namen als de Baneberg, het Hellegat, de Rode Berg en de Lettenberg staan ons nog te wachten. Even hebben we zicht op de Kemmelberg maar we gaan linksaf naar Loker en dan komt de 'scherprechter' van de dag. Eerst dachten we nog wat een mooie weg tot we hem moesten op rijden. We puffen en blazen maar komen al bij al vrij makkelijk boven op de kleinste versnelling.
Gelukkig kunnen we even verpozen tot in Westouter maar vrij snel gaan we richting Rode Berg. Een langere klim maar niet zo lastig als de Baneberg. De Kemmelberg lonkt maar we kunnen keurig langs de flank rijden We houden nog even halt aan de Lettenberg en bezoeken de bunkers. Na het bezoekje hoeven we enkel nog even te trappen om op gang te komen, De laatste km hoeven we zelfs niet meer te trappen. Zo kunnen we nog wel 30 km verder rijden maar de lokroep van cafeetjes aan de Dries in Kemmel is te sterk. We knijpen de remmen dicht en proeven enkele lekkere streekbiertjes.
Terwijl we napraten plannen we al onze volgende uitstap. Dan trekken we de wandelschoenen aan.
Tijdens de laaatste editie van Gent-Wevelgem waren we nog getuige van de gewijzigde passage op de Kemmelberg. Gelukkig hoeven we de Kemmelberg met deze fietsroute niet op en kunnen we de knuist bewonderen vanop de flanken.
Starten kan je doen in het hart van het Heuvelland aan het bezoekerscentrum de Bergen. Ideaal om de streek beter te leren kennen op een aangename en actieve manier.
De start gaat richting de statige kerktorens van Ieper die we in de verte zien liggen. Ideaal want het gaat hoofdzakelijk bergaf en dus kunnen we rustig de spieren warm rijden. Aan het provinciedomein de Palingbeek houden we even halt en brengen we een blitsbezoek aan het bezoekerscentrum.
Het landschap wordt golvender en we kunnen al een eerste keer onze kuiten opspannen aan de achterzijde van het domein.
We gaan nu verder naar Wijtschate en onze heuvelzone komt eraan. We zijn maar wat blij als we in Mesen even halt kunnen houden aan de Ierse vredestoren (even van de route afwijken). Even voorbij Mesen rijden we nog even van het parcours af om de Spanbroekmolen te bewonderen. We vervolgen de route en stoppen in het enige café van Wulvergem. Een echt volkscafé zoals je er steeds minder kan vinden.
De keel is gesmeerd, de kuiten zijn warm en dus kunnen we stilaan beginnen aan de 'bergen'. De Walletjes (nee niet die van Amsterdam) doen ons al aardig puffen maar direct daarna komt de Zwarte Molen. Het zijn maar twee knuisten van 80m maar het is toch even trappen. Gelukkig is het landschap adembenemend. We gaan nu bergafwaarts richting Dranouter het centrum van de folk en dus houden we even halt aan folkexperience een modern muziekmuseum. Echt een aanrader.
We kijken even op de routekaart wat ons nog te wachten staat. Klinkende namen als de Baneberg, het Hellegat, de Rode Berg en de Lettenberg staan ons nog te wachten. Even hebben we zicht op de Kemmelberg maar we gaan linksaf naar Loker en dan komt de 'scherprechter' van de dag. Eerst dachten we nog wat een mooie weg tot we hem moesten op rijden. We puffen en blazen maar komen al bij al vrij makkelijk boven op de kleinste versnelling.
Gelukkig kunnen we even verpozen tot in Westouter maar vrij snel gaan we richting Rode Berg. Een langere klim maar niet zo lastig als de Baneberg. De Kemmelberg lonkt maar we kunnen keurig langs de flank rijden We houden nog even halt aan de Lettenberg en bezoeken de bunkers. Na het bezoekje hoeven we enkel nog even te trappen om op gang te komen, De laatste km hoeven we zelfs niet meer te trappen. Zo kunnen we nog wel 30 km verder rijden maar de lokroep van cafeetjes aan de Dries in Kemmel is te sterk. We knijpen de remmen dicht en proeven enkele lekkere streekbiertjes.
Terwijl we napraten plannen we al onze volgende uitstap. Dan trekken we de wandelschoenen aan.
vrijdag 21 maart 2008
Poggio mountainbikeroute
Zaterdag 15 maart werd de Poggio mountainbikeroute officieel geopend. De route is 42km lang en verkent de regio van Ichtegem, Gistel en Diksmuide.
Vol goede moed vertrokken we met een 60-tal enthousiastelingen voor de eerste verkenning.
Na een korte passage door het centrum ging het via enkele onverharde dreven en met de wind in de rug naar de groene 62, de vroegere treinbedding van Torhout naar Oostende. Even verderop ging het linksaf en kregen we de wind vlak op de neus in het vlakke polderland.
Via enkele onverharde paadjes kwamen we via een lange voetwegel in de Mokker.
In de verte doken al enkele bossen op die we konden induiken.
Na het praatbos hielden we nog even halt aan de Duitse militaire begraafplaats in Vladslo. Daarna gingen we via enkele kerkwegels en een bospassage terug naar Koekelare.
Het venijn zat hem in de staart want om en rond het sportpark werd nog een technische passage aangelegd.
meer info: http://www.fietsen-wandelen.be/
Vol goede moed vertrokken we met een 60-tal enthousiastelingen voor de eerste verkenning.
Na een korte passage door het centrum ging het via enkele onverharde dreven en met de wind in de rug naar de groene 62, de vroegere treinbedding van Torhout naar Oostende. Even verderop ging het linksaf en kregen we de wind vlak op de neus in het vlakke polderland.
Via enkele onverharde paadjes kwamen we via een lange voetwegel in de Mokker.
In de verte doken al enkele bossen op die we konden induiken.
Na het praatbos hielden we nog even halt aan de Duitse militaire begraafplaats in Vladslo. Daarna gingen we via enkele kerkwegels en een bospassage terug naar Koekelare.
Het venijn zat hem in de staart want om en rond het sportpark werd nog een technische passage aangelegd.
meer info: http://www.fietsen-wandelen.be/
Abonneren op:
Posts (Atom)
