Beste natuurvriend,
Je moest 's weten...lieve mensen, het kan toch zo'n deugd doen om in een ordinaire jeans rond te lopen, een sloddertruitje aan, gauw een jas van de kapstok gegraaid, handschoenen aan en sjaal, alle kleuren van de regenboog zeg maar: We-trekken-er-op-uit! En als het voor meneer merel goed is, dan is dat voor mij ook goed.
We fietsen in "waaiers" , een vakterm om te zeggen dat we trapsgewijs achter elkaar rijden. De bedoeling hiervan is meestal om iemand uit de wind te zetten. Maar er is helemaal geen wind, we doen het gewoon omdat we het plezant vinden. We parasiteren een beetje op elkaar en laten daarbij de kopman/-vrouw het werk maar doen...
En we rijden terug Batavia in, de wijk met zijn mooi groene omheining en wat menig fietser toch al aangenaam verrast zal hebben (daar ben ik nu 's heel zeker van!), vooral de natuurtechnische ingreep opdat flora en fauna er zijn herintroductie zou kunnen maken...Buitengewoon! Soms solitair..., dan weer solidair met elkaar tracht de natuur zich te schikken al naargelang de noodzaak het gebied.
De geur van mest heeft een heel doordringende geur, maar nog liever dit dan industrie. Geef mij maar de boerenlucht.
Om de natuur te observeren moet je zelf goed kunnen zwijgen. Je gaat vaker af op je intuïtie om de leefwijze van de natuur te kruisen...
Zover we kijken loopt elk lapje gras over in het ander. De streek rond Lichtervelde is een open, lichtglooiend landschap. In de verte krijg je Gits en Hooglede te zien, maar wij rijden richting Torhout. Onze tocht gaat langs knooppunten: 66/25/26/28/16/13/12/8/2 (Torhout) en terug. Het traject is 78km
We passeren langs de Heihoek, waarnaar een wandeltocht is genoemd. Het Goed Ter Meersch laten we links liggen en we fietsen richting centrum Lichtervelde. Daar doen we een dorpscafeetje aan, waar iedereen iedereen kent. Knooppunt 13 ligt nu achter ons en we zetten de laatste kilometers naar Torhout in. Aan de Torhoutstraat steken we een brugje over. Zo belanden we op grondgebied Zwevezele(Wingene), en rijden in dezelfde richting met de E403 (Kortrijk/Brugge)mee. Wat verderop steken we terug een brug over en hebben de E403 nu aan onze rechterzijde.
Nog wat asfalt onder de wielen en dan vliegen we het Groenhovebos in. Hier houden we halt voor een picknick, temidden een bonte verzameling zangvogels: de tjiftjaf/merel/ekster/boekvink/koolmees/lijster, maar er zijn er vast nog veel meer. Ik moet ze nog leren kennen... In het hart van het bos, t.h.v. de Bosdreef, staat de Abdij Virgo Fidelis, een "open huis" dat uigegroeid is tot een centrum voor spiritualiteit. Een open huis in een oase van stilte en rust, waar je de vrijheid krijgt om jezelf te zijn als individu of als groep. Je kan er van de natuur genieten en je erdoor laten inspireren. In die geest gaat ook mijn weg, een weg dat me ergens dropt - God weet waar- maar mij ook terug thuis brengt.
Op het einde van de Groenhovestraat rijden we rechts het centrum van Torhout binnen.
Hier woonde Karel Van Wijnendaele, de pionier van de Vlaamse Wielersport.
We hebben nu 39 km in de benen. We moeten wel nog terug! Maar we gaan er eerst ene pakken, dat hebben we verdiend, denk ik.
Met honderd procent vriendelijke fietsgroeten!!!
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 17 april 2010
donderdag 15 april 2010
Schijn bedriegt?...
Beste natuurvriend,
Je kan je wel verschansen..., maar door je roep wordt je verraden.
Met een schicht sla je op de vlucht, maar weer verraadt je je aanwezigheid.
Je laat een geur, een spoor achter, dat ons uiteindelijk bij jou brengt, en op die wijze verraadt je opnieuw wie en waar je bent.
Heel fascinerend lijkt me, voor wie de natuur een warm hart toedraagt.
En zo spits ik mijn oren, kijk ik rond en houdt -van alles wat ik zie- enkele korte aantekeningen...
Met de fiets rij ik heel graag langs grachten en bosranden. In het voorbij rijden tuur ik dan tussen en in de bomen.
Op die manier raak ik wel eens van mijn rijvak af, zoals vandaag, en zo belandde ik bijna in de gracht.
Daarin vond ik een dode reisduif, half met z'n kop en lijfje onder het slib. Jonge reisduiven maken nu proefvluchten. Onervaren trotseren zij voor het eerst weer en wind en soms vliegt zo'n duif dan tegen hoogspanningskabels aan. Ik vermoedt dat het zo moet zijn gegaan?...
Ik heb het dier uit de gracht gehaald, de ringnummer genoteerd, de duivenbond gecontacteerd, zodat de eigenaar van de duif op de hoogte kan worden gebracht. Graag had ik het dier levend terugbezorgd, maar dat zijn nu eenmaal dingen die gebeuren...
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
Je kan je wel verschansen..., maar door je roep wordt je verraden.
Met een schicht sla je op de vlucht, maar weer verraadt je je aanwezigheid.
Je laat een geur, een spoor achter, dat ons uiteindelijk bij jou brengt, en op die wijze verraadt je opnieuw wie en waar je bent.
Heel fascinerend lijkt me, voor wie de natuur een warm hart toedraagt.
En zo spits ik mijn oren, kijk ik rond en houdt -van alles wat ik zie- enkele korte aantekeningen...
Met de fiets rij ik heel graag langs grachten en bosranden. In het voorbij rijden tuur ik dan tussen en in de bomen.
Op die manier raak ik wel eens van mijn rijvak af, zoals vandaag, en zo belandde ik bijna in de gracht.
Daarin vond ik een dode reisduif, half met z'n kop en lijfje onder het slib. Jonge reisduiven maken nu proefvluchten. Onervaren trotseren zij voor het eerst weer en wind en soms vliegt zo'n duif dan tegen hoogspanningskabels aan. Ik vermoedt dat het zo moet zijn gegaan?...
Ik heb het dier uit de gracht gehaald, de ringnummer genoteerd, de duivenbond gecontacteerd, zodat de eigenaar van de duif op de hoogte kan worden gebracht. Graag had ik het dier levend terugbezorgd, maar dat zijn nu eenmaal dingen die gebeuren...
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 11 april 2010
Oedelembergwandelroute (11,5km/7km)
Beste natuurvriend,
Het beloofde land ligt aan je voeten, het vlakke land, het glooiend land, het land van melk en honing, het Brugs Ommeland.
Het landelijk groen, ten noorden van Oedelem, waar de Bergbeek door de tijden heen het glooiend reliëf tekende en vorm gaf, wordt vandaag op de kaart gezet.
Vraag me niet waarom ik hier wou zijn: bos..., veld..., rust..., gras onder de voeten: dàt wil ik vandaag en ik denk het hier te zullen vinden...
Onze voettocht start bij de Dienst voor Toerisme/ Marktplein 1
Om de hoek komt de St.-Lambertuskerk te voorschijn en straks loop ik erlangs. Eerst even stilstaan bij het wel heel impossant Schepenhuys. Anno 1752 staat geschreven in de nok van de voorgevel. Het rijke verleden van de gemeente wordt hierbinnen met zorg bewaard, en met tentoonstellingen regelmatig aangepast en ter inzage gesteld van het brede publiek.
Oude ambachten die de plaatselijke bevolking werk en zekerheid schonken, hebben de tijd niet doorstaan. De oude steenbakkerij en de zuivelfabriek leven verder in de herinnering van de arbeiders, en verder staat nog een hoge schoorsteen overeind en bewijst de dikke kleilaag zijn begerige bouwstof tot steen. Oedelem is een landbouwgemeente en laat zich langs de ontelbare hoeves in beeld brengen.
We verlaten het valleitje van de Poulagiebeek, en slaan -voorbij het kapelletje- links de dreef in. We laten ons meermaals verrassen door statige dreven met kaarsrechte populieren of door zijn oudere varianten (een kruising van) zwarte en Canadese populieren.
Op het einde van de Praatstraat sta je voor de keuze: een korte tocht (7km) gaat hier naar links. Voor de langere lus volg je ons en stap je naar rechts 11,5km de tocht rond.
Nu wil ik me even richten tot Bart, een van de medestichters van deze blog:
Beste Bart,
Op 09.09.08 zette je een plaatje op de blog. Vandaag ben ik langs dit pittoreske hoevetje voorbij gewandeld. Het ligt goed verdoken in een stille uitlopende tak van de 'Weg naar St.-Kruis' En ik dacht: Waarom ben ik hier niet eerder gepasseerd. Echt mooi!
Wanneer neem je ons nog eens mee door de provincie?...
De Weg naar St.-Kruis is ein-de-loos lang! Begrijpelijk wel, deze straat volgt het tracé van de oude landweg die Male met Oedelem verbond en is al terug te vinden op de kaart van Pieter Pourbus (16de eeuw). Deze wijk 'Maandagse' verwijst naar de middeleeuwse heerlijkheid 'het Maendagsche'. Ze bezat het recht op rechtspraak en had dan ook een galg die hier in de buurt opgesteld stond.
Als we de Parochieweg aandoen staan we bijna aan het einde van de tocht. Hoog in de bomen bouwt de raaf dapper zijn nest. Gezegd en geschreven zou zij een zeldzame gast geworden zijn in België, Frankrijk en Nederland? Naar mijn eigen bevindingen heeft zij haar herintroductie gemaakt de laatste jaren, hoog, onherbergzaam, knipogend naar de wereld onder zijn heerschappij en dat dappere gezelschap daar... zijn wij.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
Het beloofde land ligt aan je voeten, het vlakke land, het glooiend land, het land van melk en honing, het Brugs Ommeland.
Het landelijk groen, ten noorden van Oedelem, waar de Bergbeek door de tijden heen het glooiend reliëf tekende en vorm gaf, wordt vandaag op de kaart gezet.
Vraag me niet waarom ik hier wou zijn: bos..., veld..., rust..., gras onder de voeten: dàt wil ik vandaag en ik denk het hier te zullen vinden...
Onze voettocht start bij de Dienst voor Toerisme/ Marktplein 1
Om de hoek komt de St.-Lambertuskerk te voorschijn en straks loop ik erlangs. Eerst even stilstaan bij het wel heel impossant Schepenhuys. Anno 1752 staat geschreven in de nok van de voorgevel. Het rijke verleden van de gemeente wordt hierbinnen met zorg bewaard, en met tentoonstellingen regelmatig aangepast en ter inzage gesteld van het brede publiek.
Oude ambachten die de plaatselijke bevolking werk en zekerheid schonken, hebben de tijd niet doorstaan. De oude steenbakkerij en de zuivelfabriek leven verder in de herinnering van de arbeiders, en verder staat nog een hoge schoorsteen overeind en bewijst de dikke kleilaag zijn begerige bouwstof tot steen. Oedelem is een landbouwgemeente en laat zich langs de ontelbare hoeves in beeld brengen.
We verlaten het valleitje van de Poulagiebeek, en slaan -voorbij het kapelletje- links de dreef in. We laten ons meermaals verrassen door statige dreven met kaarsrechte populieren of door zijn oudere varianten (een kruising van) zwarte en Canadese populieren.
Op het einde van de Praatstraat sta je voor de keuze: een korte tocht (7km) gaat hier naar links. Voor de langere lus volg je ons en stap je naar rechts 11,5km de tocht rond.
Nu wil ik me even richten tot Bart, een van de medestichters van deze blog:
Beste Bart,
Op 09.09.08 zette je een plaatje op de blog. Vandaag ben ik langs dit pittoreske hoevetje voorbij gewandeld. Het ligt goed verdoken in een stille uitlopende tak van de 'Weg naar St.-Kruis' En ik dacht: Waarom ben ik hier niet eerder gepasseerd. Echt mooi!
Wanneer neem je ons nog eens mee door de provincie?...
De Weg naar St.-Kruis is ein-de-loos lang! Begrijpelijk wel, deze straat volgt het tracé van de oude landweg die Male met Oedelem verbond en is al terug te vinden op de kaart van Pieter Pourbus (16de eeuw). Deze wijk 'Maandagse' verwijst naar de middeleeuwse heerlijkheid 'het Maendagsche'. Ze bezat het recht op rechtspraak en had dan ook een galg die hier in de buurt opgesteld stond.
Als we de Parochieweg aandoen staan we bijna aan het einde van de tocht. Hoog in de bomen bouwt de raaf dapper zijn nest. Gezegd en geschreven zou zij een zeldzame gast geworden zijn in België, Frankrijk en Nederland? Naar mijn eigen bevindingen heeft zij haar herintroductie gemaakt de laatste jaren, hoog, onherbergzaam, knipogend naar de wereld onder zijn heerschappij en dat dappere gezelschap daar... zijn wij.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 10 april 2010
Lichtervelde.
Beste natuurvriend,
Het knooppuntnetwerk is een vernuftig werk...
Het volgt een parcours dat aansluit op je eigen mogelijkheden en tijdsinvulling.
De afstand bepaal je zelf.
Kortom...
als recreatief fietser en/of wandelaar werd je nooit eerder zo op je wenken bediend als vandaag!
Om te zeggen... dat ik terug ben van weggeweest, en tuurlijk wil ik een verfrissend slot breien aan mijn vakantiegevoelens. Wie zal mij dit voorrecht tegenspreken, die ook houdt van fietsen en wandelen in Vlaanderens hoogwaardig stukje groen?
Niet ver van hier reikt Lichtervelde.
We spinnen een zijden draadje tussen stad en dorp... tot we er zijn.
Willen we hierbij al onze steken goed op een rij hebben, dan maken we eerst een lussenpatroon en leggen de startknoop aan bij Izegem (Leievaart), en vervolgen het patroon langs:
66 / 25 / 26/ 28 (Batavia) / 16 / 15 (Lichtervelde) en terug
Traject: 54 km.
Da's een uitstekend opzetpatroon!
De lente tooit zich in een lichtgroen, kleurig kleedje en toont zich van zijn beste kant. Het zonnegloed op de wangen verspreidt een aanstekelijk aroma, want meerdere mensen zijn op het lumineuze idee gekomen om vandaag op de fiets te klimmen en een toerke te doen. Vliegtuigen hebben er blijkbaar zin in, want in alle breedtes trekken zij dikke witte strepen door de staalblauwe hemel. Ik ontwaar er kruisjes in (en je weet vast wat dit wil zeggen? Wie eindigde niet zijn liefdesbrief met xxxxxxxxxxxxxx ...... Doe maar niet bescheiden en geef het maar toe!).
En passant doorkruisen we Roeselare- Beveren.
Een zeer fijn plekje lijkt me de Bataviawijk, die een deel van het traject naar deze plaats heeft genoemd. Batavia: een wijk met een groot hart voor mensen, waar vriendschap belangrijk is en inspeelt op sociale en creatieve vormgeving.
De aanvoer van Natuurtechnische werken hier (ook wel 'natuurbouw' genoemd) grijpen mijn aandacht. Dit is een omzetting van cultuurland in natuurterrein. Omdat het voor heel wat flora en fauna niet meer mogelijk is geworden om een leefplaats te vinden, dringt deze kunstmatige ingreep zich meer en meer op.
Aan het breipatroon mocht geen steek ontbreken, zodat we ervoor kozen een ommetje te maken op onze terugreis en onze vrienden in Gits een bezoekje te brengen.
Kijk, dat zijn zo van die wendingen die je kan inlassen tijdens je tocht, een knooppuntje meer of minder maakt het verschil niet afwijkend, het is geen race tegen de tijd.
Jij kiest en jij gidst jezelf door het landschap.
Wat een vrijheid!
I'm back!
:0) Veerle Loriaux
Het knooppuntnetwerk is een vernuftig werk...
Het volgt een parcours dat aansluit op je eigen mogelijkheden en tijdsinvulling.
De afstand bepaal je zelf.
Kortom...
als recreatief fietser en/of wandelaar werd je nooit eerder zo op je wenken bediend als vandaag!
Om te zeggen... dat ik terug ben van weggeweest, en tuurlijk wil ik een verfrissend slot breien aan mijn vakantiegevoelens. Wie zal mij dit voorrecht tegenspreken, die ook houdt van fietsen en wandelen in Vlaanderens hoogwaardig stukje groen?
Niet ver van hier reikt Lichtervelde.
We spinnen een zijden draadje tussen stad en dorp... tot we er zijn.
Willen we hierbij al onze steken goed op een rij hebben, dan maken we eerst een lussenpatroon en leggen de startknoop aan bij Izegem (Leievaart), en vervolgen het patroon langs:
66 / 25 / 26/ 28 (Batavia) / 16 / 15 (Lichtervelde) en terug
Traject: 54 km.
Da's een uitstekend opzetpatroon!
De lente tooit zich in een lichtgroen, kleurig kleedje en toont zich van zijn beste kant. Het zonnegloed op de wangen verspreidt een aanstekelijk aroma, want meerdere mensen zijn op het lumineuze idee gekomen om vandaag op de fiets te klimmen en een toerke te doen. Vliegtuigen hebben er blijkbaar zin in, want in alle breedtes trekken zij dikke witte strepen door de staalblauwe hemel. Ik ontwaar er kruisjes in (en je weet vast wat dit wil zeggen? Wie eindigde niet zijn liefdesbrief met xxxxxxxxxxxxxx ...... Doe maar niet bescheiden en geef het maar toe!).
En passant doorkruisen we Roeselare- Beveren.
Een zeer fijn plekje lijkt me de Bataviawijk, die een deel van het traject naar deze plaats heeft genoemd. Batavia: een wijk met een groot hart voor mensen, waar vriendschap belangrijk is en inspeelt op sociale en creatieve vormgeving.
De aanvoer van Natuurtechnische werken hier (ook wel 'natuurbouw' genoemd) grijpen mijn aandacht. Dit is een omzetting van cultuurland in natuurterrein. Omdat het voor heel wat flora en fauna niet meer mogelijk is geworden om een leefplaats te vinden, dringt deze kunstmatige ingreep zich meer en meer op.
Aan het breipatroon mocht geen steek ontbreken, zodat we ervoor kozen een ommetje te maken op onze terugreis en onze vrienden in Gits een bezoekje te brengen.
Kijk, dat zijn zo van die wendingen die je kan inlassen tijdens je tocht, een knooppuntje meer of minder maakt het verschil niet afwijkend, het is geen race tegen de tijd.
Jij kiest en jij gidst jezelf door het landschap.
Wat een vrijheid!
I'm back!
:0) Veerle Loriaux
woensdag 31 maart 2010
Een bank vooruit.
Beste natuurvriend,
Nét ietsje te laat. O jee!
Ik zal het weer kunnen uitleggen, dacht ze, terwijl ze de schoolpoort binnen ging en de schoolbel had gerinkeld.
Met haastige tred bracht ze haar tweewieler naar de fietsenstalling, terwijl ze nadacht over een aanvaardbaar excuus.
Misschien ging ze wel weer blozen, wanneer de juf maar enigszins vermoedde dat ze loog? Maar ze loog, zoveel was duidelijk, ze loog!
Er was ook altijd zo-veel te zien op weg naar school. De lente werkte zo aanstekelijk en elke dag bedacht ze een ander verhaal: de schapen en hun lammetjes, de narcissen die kleur brachten in het park dat er zo doods uitzag, de bomen die alsmaar groener oogden. Het nieuwe leven deed iets met haar, dat ze... tja wel vaker te laat kwam op school. Onvermijdelijk.
Ze zou zeggen dat ze haar huiswerk was vergeten en er nog gauw was om gereden. Mevrouw, 't is echt waar!"
Enkele jaren later vond dat kleine meisje de weg naar school maar niets. Altijd op die schoolbanken zitten, terwijl er buiten zo-veel te beleven viel?
Ze ging van lieverlee naar een andere school, waar men met de natuur en met de dieren werkt, en men kon er ook nog zijn brood mee verdienen.
Ze kwam nog wel vaker te laat: op afspraken, vergaderingen, zangles of toneel, of op haar werk. Dan zegt ze vastberaden: "Sorry!" - en verder hebben de mensen het wel begrepen. Ze kennen haar en laten haar doen. In haar eigen vaktheorie is ze vast wel een genie: de boerebuiten...
Je mag haar alles vragen, maar alstublieft niet om op tijd te willen komen. Zo'n kind verandert immers nooit.
Straks Pasen,
dan laat ik jullie voor even,
trek ik weer de wijde wereld in,
voor jullie een vrolijk -
voor mij een Zalig-
Pasen,
je hebt er vast ook màànden naar uitgekeken.
Welnu,
geniet maar volop
van die nieuwe lente !
:0) Veerle Loriaux
Nét ietsje te laat. O jee!
Ik zal het weer kunnen uitleggen, dacht ze, terwijl ze de schoolpoort binnen ging en de schoolbel had gerinkeld.
Met haastige tred bracht ze haar tweewieler naar de fietsenstalling, terwijl ze nadacht over een aanvaardbaar excuus.
Misschien ging ze wel weer blozen, wanneer de juf maar enigszins vermoedde dat ze loog? Maar ze loog, zoveel was duidelijk, ze loog!
Er was ook altijd zo-veel te zien op weg naar school. De lente werkte zo aanstekelijk en elke dag bedacht ze een ander verhaal: de schapen en hun lammetjes, de narcissen die kleur brachten in het park dat er zo doods uitzag, de bomen die alsmaar groener oogden. Het nieuwe leven deed iets met haar, dat ze... tja wel vaker te laat kwam op school. Onvermijdelijk.
Ze zou zeggen dat ze haar huiswerk was vergeten en er nog gauw was om gereden. Mevrouw, 't is echt waar!"
Enkele jaren later vond dat kleine meisje de weg naar school maar niets. Altijd op die schoolbanken zitten, terwijl er buiten zo-veel te beleven viel?
Ze ging van lieverlee naar een andere school, waar men met de natuur en met de dieren werkt, en men kon er ook nog zijn brood mee verdienen.
Ze kwam nog wel vaker te laat: op afspraken, vergaderingen, zangles of toneel, of op haar werk. Dan zegt ze vastberaden: "Sorry!" - en verder hebben de mensen het wel begrepen. Ze kennen haar en laten haar doen. In haar eigen vaktheorie is ze vast wel een genie: de boerebuiten...
Je mag haar alles vragen, maar alstublieft niet om op tijd te willen komen. Zo'n kind verandert immers nooit.
Straks Pasen,
dan laat ik jullie voor even,
trek ik weer de wijde wereld in,
voor jullie een vrolijk -
voor mij een Zalig-
Pasen,
je hebt er vast ook màànden naar uitgekeken.
Welnu,
geniet maar volop
van die nieuwe lente !
:0) Veerle Loriaux
zondag 28 maart 2010
Ardooieveld wandelroute (8,2km)
Beste natuurvriend,
Hoeveel... paaltjes...hebben al een bordje aangebonden gekregen, verwijzend naar een volgend knooppunt of naar een nieuwe fiets- of wandelroute...
Ardooie blijft niet achter en is een galante gastheer voor al wie hier komt en gaat. Eeuwenlang was deze uitloper van het uitgestrekte Bulskampveld een desolaat heidegebied. Vandaag laat ze zich opmerken door het kasteelpark, met zijn kaarsrechte dreven, en zijn fraaie vergezichten op een groenterijke omgeving. Het beschermde kasteel De Jonghe d'Ardoye, daterend van 1780, neoclassicistisch en fraai in de kleuren gezet, wordt onze centrale gast. Met 44ha bosgebied is dit het grootste bos in de verre omtrek.
Even voorbij de parking van het Provinciedomein stappen we de velden in, vlak genoeg om er een windmolen te plaatsen en het wasgoed te drogen te hangen. Met windkracht 4/5 kan dat best! Kijk daar, in de verte krijgen we een molen te zien: de beschermde Rysselendemolen (1780). Hij deelt zijn plaats met een groot diepvriesbedrijf. Meteen weet je nu het verhaal achter de velden prei, selder, groene- en rode kool en spinazie...
Aan de overkant van de Meulebeeksestraat zoeken we de Veldkaaistraat op en wandelen door een dreef van Japanse kersenbomen. Links en rechts van ons worden sierplanten geteeld.
Met de bocht naar rechts krijgen we de achterkant van het kasteel te zien, met een statige dreef van zomereik, in drie rijen bomen aan elke kant van de weg. Mooi. Imposant. Maar NIET toegankelijk voor het publiek...
Had ik daarnet toch wel een eend van haar nest gejaagd, die langs de grachtkant op haar eieren zat te broeden. Oeps! De grapjas uitgehangen en wat lawaai gemaakt. 'k Moet nog wennen aan de lente...
Verderop ontwaren we een oude tabakseest achter een groenscherm, gelegen aan de Bosstraat.
We verlaten de openbare weg en trekken links het Veldbos in. Hier en daar zijn nestkastjes aan de bomen gehangen voor de holenbroeders. In een vogelkijkhuisje begluren we wat bewoners op de vijver en genieten van dit stiltegebied. Even verderop steken we een schiereilandje op dat diep in de vijver steekt.
Dorst? Honger? We houden je niet langer op. Als je 't Zeetje volgt, kom je vanzelf aan bij een speeltuin met cafetaria "De Keunepeupe", vanaf Pasen ( en afhankelijk van de weersomstandigheden) geopend elke woensdag, zaterdag en zondag, telkens in de namiddag.
De Groen Domein Vissers kennen de weg alvast. Nu is 't aan jullie! Bij een natje en een droogje geniet je van een gezellig interieur en de gastvrijheid van het huispersoneel.
Onze wandeling loopt stilaan op zijn eind. Nog even houden we halt bij 't Veldkruis (1760), een geheel van een kruislieveheer, een Maria- en Sint-Janskapelletje. In opdracht van een Meulebeekse familie werd het hier gebouwd en algauw groeide het uit tot een volksbedevaartplaats, waar 'gediend' wordt tegen slecht genezende wonden.
We weten niet goed hoeveel geluk we hebben... Dankbaar laat ik hier mijn kleine wensen en intenties achter.
Met zonnige lentegroeten,
:0) Veerle Loriaux
Hoeveel... paaltjes...hebben al een bordje aangebonden gekregen, verwijzend naar een volgend knooppunt of naar een nieuwe fiets- of wandelroute...
Ardooie blijft niet achter en is een galante gastheer voor al wie hier komt en gaat. Eeuwenlang was deze uitloper van het uitgestrekte Bulskampveld een desolaat heidegebied. Vandaag laat ze zich opmerken door het kasteelpark, met zijn kaarsrechte dreven, en zijn fraaie vergezichten op een groenterijke omgeving. Het beschermde kasteel De Jonghe d'Ardoye, daterend van 1780, neoclassicistisch en fraai in de kleuren gezet, wordt onze centrale gast. Met 44ha bosgebied is dit het grootste bos in de verre omtrek.
Even voorbij de parking van het Provinciedomein stappen we de velden in, vlak genoeg om er een windmolen te plaatsen en het wasgoed te drogen te hangen. Met windkracht 4/5 kan dat best! Kijk daar, in de verte krijgen we een molen te zien: de beschermde Rysselendemolen (1780). Hij deelt zijn plaats met een groot diepvriesbedrijf. Meteen weet je nu het verhaal achter de velden prei, selder, groene- en rode kool en spinazie...
Aan de overkant van de Meulebeeksestraat zoeken we de Veldkaaistraat op en wandelen door een dreef van Japanse kersenbomen. Links en rechts van ons worden sierplanten geteeld.
Met de bocht naar rechts krijgen we de achterkant van het kasteel te zien, met een statige dreef van zomereik, in drie rijen bomen aan elke kant van de weg. Mooi. Imposant. Maar NIET toegankelijk voor het publiek...
Had ik daarnet toch wel een eend van haar nest gejaagd, die langs de grachtkant op haar eieren zat te broeden. Oeps! De grapjas uitgehangen en wat lawaai gemaakt. 'k Moet nog wennen aan de lente...
Verderop ontwaren we een oude tabakseest achter een groenscherm, gelegen aan de Bosstraat.
We verlaten de openbare weg en trekken links het Veldbos in. Hier en daar zijn nestkastjes aan de bomen gehangen voor de holenbroeders. In een vogelkijkhuisje begluren we wat bewoners op de vijver en genieten van dit stiltegebied. Even verderop steken we een schiereilandje op dat diep in de vijver steekt.
Dorst? Honger? We houden je niet langer op. Als je 't Zeetje volgt, kom je vanzelf aan bij een speeltuin met cafetaria "De Keunepeupe", vanaf Pasen ( en afhankelijk van de weersomstandigheden) geopend elke woensdag, zaterdag en zondag, telkens in de namiddag.
De Groen Domein Vissers kennen de weg alvast. Nu is 't aan jullie! Bij een natje en een droogje geniet je van een gezellig interieur en de gastvrijheid van het huispersoneel.
Onze wandeling loopt stilaan op zijn eind. Nog even houden we halt bij 't Veldkruis (1760), een geheel van een kruislieveheer, een Maria- en Sint-Janskapelletje. In opdracht van een Meulebeekse familie werd het hier gebouwd en algauw groeide het uit tot een volksbedevaartplaats, waar 'gediend' wordt tegen slecht genezende wonden.
We weten niet goed hoeveel geluk we hebben... Dankbaar laat ik hier mijn kleine wensen en intenties achter.
Met zonnige lentegroeten,
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 27 maart 2010
Heihoek wandelroute (8,5km)
Beste natuurvriend,
Een GPS is een vernuftig ding...als het snel moet gaan. Vandaag hebben we geen haast en wij zijn nog teveel de gedachte genegen: "Met de tong raak je de wereld rond." Waar mensen buiten staan stoppen we, en vragen beleefd de weg naar...de onthaalparking aan de Beverenstraat. Meteen ook is de idee geopend om wat te vragen over onze wandeling, en naar de mensen hier zeggen wordt het een "heel schone " wandeling.
Dat zijn zo van die kleinigheidjes en die een GPS je niet vertelt... :0)
Lichtervelde kreech zijnen naeme uyt redene van de lichten die men ter velde deede branden ter eere van den Godt Thor die in de naburichheyt zynen tempel had ter plaetse waar de stadt Thorout is opgericht.
Op 8maart 1996 werden de eerste aanplantingen van het domeinbos Huwynsbossen uitgevoerd door de kinderen van de basisscholen van Lichtervelde. Akkers en weiden, rustige veldwegeltjes met kruidenrijke bermen, mooie vergezichten en landelijke rust vormen hier onze belangrijkste troeven.
We gaan van start aan de onthaalparking en stappen de Beverenstraat links in. Even verderop steken we de grensgemeente over via het spoor (traject De Panne- Brussel) en wandelen we verder op grondgebied Gits. De Engelshofstraat is een rustige woonwijk. De huizen zijn opgetrokken in eigentijdse landelijke stijl en geven een speciaal tintje aan de wijk. Waar de weg overgaat in de Klijtgatweg houden we even halt bij een wegkapelletje.
Naast d' Oude Meulenaershoeve krijgt u een fraai uitzicht op Gits/ Hooglede.
De TV antenne van de VRT te Egem(met een hoogte van 300m.) houdt ons voortdurend in het oog. In welke richting we ook gaan, de antenne blijft onze centrale aanwezige.
De Steenovenstraat bijna uitgewandeld, trekt 't Colonhof (n°78) onze aandacht. Deze gerestaureerde hoeve uit 1775 reikt aan de rand van de Huwynsbossen. De linkse schuur was toentertijd een boswachterswoning. Ze draagt het jaartal 1841.Het huidige veldkruis ( er rechtover) is een namaak van het versleten kruis en is geplaatst door landbouwer Danny Verduyn.
Tussen de velden stappen we in het spoor van de traktor. Een stralende zon verwarmt ons op de rug. Er wordt beweerd dat Lodewijk XIV, de Zonnekoning, een afstammeling zou zijn van de eerste Heer van Lichtervelde? Wel, dan was hij nu hier en ons héél welgezind!
Met wat geluk zou je aan het einde van het goed Ter Meersweg wel eens een kieviet, een patrijs, een torenvalk, of een leeuwerik zien. Zegt men... Wat wij zagen waren zwarte kraaien en witte meeuwen...
We draaien de kortrijkstraat in langs zuivelhoeve De Bossneppe. Uit eerder gemaakte fietstochten weet ik dat roomijs dé specialiteit is van het huis! Die moet je hier zeker eens komen proeven! Voor meer info: Kortrijkstraat 16- 8810 Lichtervelde. T 051/ 72.23.65 Email: kurt.dely@pandora.be
We zoeken de Gentstraat op en genieten van een jong bos, dat over enkele jaren ruim 30ha groot zal zijn. Er is zelfs mogelijkheid tot picknikken, àls je geen vuilnis achterlaat!!!
Wie langs de Puppietjes (een kunstwerk van plaatijzer) is gepasseerd, is bijna aan het einde van de tocht. Hier kan je kiezen voor een inkorting. Anders stap je rechtdoor en wordt je getracteerd op de mooiste dreven van de route...
De ingekorte versie gaat naar links en voert je - langs een populierendreef- naar de openbare weg.
Einde van de tocht, langs oude hoeven, veldkapelletjes en kruislieveheren, op zoek naar de historische Houtwal.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
Een GPS is een vernuftig ding...als het snel moet gaan. Vandaag hebben we geen haast en wij zijn nog teveel de gedachte genegen: "Met de tong raak je de wereld rond." Waar mensen buiten staan stoppen we, en vragen beleefd de weg naar...de onthaalparking aan de Beverenstraat. Meteen ook is de idee geopend om wat te vragen over onze wandeling, en naar de mensen hier zeggen wordt het een "heel schone " wandeling.
Dat zijn zo van die kleinigheidjes en die een GPS je niet vertelt... :0)
Lichtervelde kreech zijnen naeme uyt redene van de lichten die men ter velde deede branden ter eere van den Godt Thor die in de naburichheyt zynen tempel had ter plaetse waar de stadt Thorout is opgericht.
Op 8maart 1996 werden de eerste aanplantingen van het domeinbos Huwynsbossen uitgevoerd door de kinderen van de basisscholen van Lichtervelde. Akkers en weiden, rustige veldwegeltjes met kruidenrijke bermen, mooie vergezichten en landelijke rust vormen hier onze belangrijkste troeven.
We gaan van start aan de onthaalparking en stappen de Beverenstraat links in. Even verderop steken we de grensgemeente over via het spoor (traject De Panne- Brussel) en wandelen we verder op grondgebied Gits. De Engelshofstraat is een rustige woonwijk. De huizen zijn opgetrokken in eigentijdse landelijke stijl en geven een speciaal tintje aan de wijk. Waar de weg overgaat in de Klijtgatweg houden we even halt bij een wegkapelletje.
Naast d' Oude Meulenaershoeve krijgt u een fraai uitzicht op Gits/ Hooglede.
De TV antenne van de VRT te Egem(met een hoogte van 300m.) houdt ons voortdurend in het oog. In welke richting we ook gaan, de antenne blijft onze centrale aanwezige.
De Steenovenstraat bijna uitgewandeld, trekt 't Colonhof (n°78) onze aandacht. Deze gerestaureerde hoeve uit 1775 reikt aan de rand van de Huwynsbossen. De linkse schuur was toentertijd een boswachterswoning. Ze draagt het jaartal 1841.Het huidige veldkruis ( er rechtover) is een namaak van het versleten kruis en is geplaatst door landbouwer Danny Verduyn.
Tussen de velden stappen we in het spoor van de traktor. Een stralende zon verwarmt ons op de rug. Er wordt beweerd dat Lodewijk XIV, de Zonnekoning, een afstammeling zou zijn van de eerste Heer van Lichtervelde? Wel, dan was hij nu hier en ons héél welgezind!
Met wat geluk zou je aan het einde van het goed Ter Meersweg wel eens een kieviet, een patrijs, een torenvalk, of een leeuwerik zien. Zegt men... Wat wij zagen waren zwarte kraaien en witte meeuwen...
We draaien de kortrijkstraat in langs zuivelhoeve De Bossneppe. Uit eerder gemaakte fietstochten weet ik dat roomijs dé specialiteit is van het huis! Die moet je hier zeker eens komen proeven! Voor meer info: Kortrijkstraat 16- 8810 Lichtervelde. T 051/ 72.23.65 Email: kurt.dely@pandora.be
We zoeken de Gentstraat op en genieten van een jong bos, dat over enkele jaren ruim 30ha groot zal zijn. Er is zelfs mogelijkheid tot picknikken, àls je geen vuilnis achterlaat!!!
Wie langs de Puppietjes (een kunstwerk van plaatijzer) is gepasseerd, is bijna aan het einde van de tocht. Hier kan je kiezen voor een inkorting. Anders stap je rechtdoor en wordt je getracteerd op de mooiste dreven van de route...
De ingekorte versie gaat naar links en voert je - langs een populierendreef- naar de openbare weg.
Einde van de tocht, langs oude hoeven, veldkapelletjes en kruislieveheren, op zoek naar de historische Houtwal.
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
Abonneren op:
Posts (Atom)
