Beste natuurvriend,
Dank je wel
als je morgen
27 maart 2010
het licht wilt doven.
Op vraag van WWF
sluit ik me aan bij haar campagne
om
tussen 20u30 en 21u30
een kaarsje te laten branden.
Intussen wil ik even nadenken
over onze aarde
en
over ons...
Met deze actie kunnen we
een klein gebaar stellen
van
dankbaarheid...
respect...
waardering...
Ik kan je geen cijfers voorleggen
ook al denk je misschien
"Mijn bijdrage zal het verschil niet maken."
Je staat
aan de kant van de verliezers
als je niet
(meer)
probeert.
In naam van onze kwetsbare planeet:
DANK-JE-WEL!
Genegen,
:0) Veerle Loriaux
vrijdag 26 maart 2010
donderdag 25 maart 2010
Friendly Landscape
Beste natuurvriend,
Op.82/ Robert Schumann: Friendly Landscape.
Het komt niet uit Klara for Kids.
Het komt uit: Classics to Moderns (met een overzicht van de pianoliteratuur vanaf 1650 tot 2000, op historisch verantwoorde instrumenten, uitgevoerd door 250 leerlingen, oudleerlingen en leerkrachten, in de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord Adriaen Willaert/ Roeselare)
Robert Schumann..., en vele componisten mét hem, hebben me mijn verbeelding levendig gehouden (ook mijn verwondering) hoé zij erin sla(a)g(d)en om de geluiden in de natuur op gevoelige wijze vast te leggen in muziek.
Zoek het alstublieft niet te ver, en zeg me wat je ervaart, waar jij het terug zou vinden in de natuur?...
Elk seizoen, als nu de lente, speelt met de bevestiging dat de terugkeer naar de natuur wel eens heel verwant zou kunnen zijn aan de fijngevoeligheid van klassieke muziek, dat het mij althans positief beïnvloedt in al wat ik doe en wat ik tracht te doen.
Ik kom wel vaker naar huis met mijn gedachten nog vers bij de lammetjes in de wei en het groene gras waar ik doorheen ben gewandeld, niet wetend hoéveel keren een compositie door mijn hoofd is gegaan...
Met muziek minnende groeten,
:0) Veerle Loriaux
Op.82/ Robert Schumann: Friendly Landscape.
Het komt niet uit Klara for Kids.
Het komt uit: Classics to Moderns (met een overzicht van de pianoliteratuur vanaf 1650 tot 2000, op historisch verantwoorde instrumenten, uitgevoerd door 250 leerlingen, oudleerlingen en leerkrachten, in de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord Adriaen Willaert/ Roeselare)
Robert Schumann..., en vele componisten mét hem, hebben me mijn verbeelding levendig gehouden (ook mijn verwondering) hoé zij erin sla(a)g(d)en om de geluiden in de natuur op gevoelige wijze vast te leggen in muziek.
Zoek het alstublieft niet te ver, en zeg me wat je ervaart, waar jij het terug zou vinden in de natuur?...
Elk seizoen, als nu de lente, speelt met de bevestiging dat de terugkeer naar de natuur wel eens heel verwant zou kunnen zijn aan de fijngevoeligheid van klassieke muziek, dat het mij althans positief beïnvloedt in al wat ik doe en wat ik tracht te doen.
Ik kom wel vaker naar huis met mijn gedachten nog vers bij de lammetjes in de wei en het groene gras waar ik doorheen ben gewandeld, niet wetend hoéveel keren een compositie door mijn hoofd is gegaan...
Met muziek minnende groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 21 maart 2010
De Boerenkrijg wandelroute (7,8km)
Beste natuurvriend,
lente vandaag!
We gaan wandelen, niet zo heel ver van huis, in het licht glooiend landschap van de Wervikse deelgemeente Geluwe. Na even zoeken vonden we het gehucht Ter Hand, waar deze wandeltocht begint.
Ter Hand dankt zijn naam aan een aloude afspanning gelegen aan de 'groote straete van Ipre naar Cortryck' - oftewel 'Brigandpad' in de volksmond gezegd.
De Boerenkrijg gaat terug tot in de 18de eeuw en situeert zich tot op het einde van W.O.I, waarbij de Vlaamse plattelandsbevolking de jarenlange onderdrukking, de plunderingen, de verwoesting en vernedering van de Franse bezetter grondig beu was. Een gedenksteen 'Voor OUTER en HEERD' / 1798 - 1948 aan het huis op de hoek van de Magerheidstraat met de Peperstraat doet de tijd herleven. Even verderop trekken we een ietwat rustigere omgeving in. Mooi wandelen hier, dat wel, maar als de nood hoog is (oei oei!)..., dan heb je wel brute pech, want hier raak je niet meteen verlost van je kleine zonden. Cafetaria's kom je niet tegen onderweg.
Maar erger nog was het onveiligheidsgevoel dat me bekroop. In de Kleine Roeselarestraat ( in de volksmond de ' Patersbusstrate ' genoemd) werd ik bangelijk verrast door een arrogante autobestuurder, die rakelings langs ons heen reed.Ech waar, het is uitkijken, vooral aan de bocht net vóór de hoogspanningsmast, waar het pad naar rechts afwijkt en overgaat in een aardeweg!!!
We gaan langs boerderijen, waar kapelletjes in de muren of in de nok van het dak zijn gemetseld, en andere vind je zomaar langs een heg. De Peutevinkapel trekt onze aandacht, dat we er even voor van het pad willen afwijken.
Veldweggetjes zijn mij heel geliefd, want hier en daar kom je landhuisjes tegen die heel fraai tonen temidden het landschap. Mocht ik ooit het groot lot winnen ( kan wel niet, maar soms mogen we eens dromen hé...), dan kocht ik een huisje zoals ik in de Magerheidstraat n° 37 eentje vond...
Aan sommige hofsteden kan je niet achteloos voorbijgaan, óf hun naam doet je iets, óf hun bouwstijl, of deze in de Moeremaaistraat aan Hof Ter Eechoute: " Hier waakt de boer over het welzijn van zijn dieren." Mooi toch? ...En 't is nog waar ook!
De Geluwemolenstraat nodigt uit voor een zitpauze. Terwijl we uitkijken op het Leiedal, doormidden gesneden door de A19 (Kortrijk-Ieper) kijken we efkes in onze rugzak wat we nog over hebben aan proviant: een paar koekjes, 3 wortels, een tas koffie. Oké, daarmee kunnen we de laatste kilometers afwerken, hé paps?
Tussen de meersen lopen we over een betonstenen paadje, dat ons met het landbouwleven in contact houdt, vooraleer we terug huiswaarts keren.
Het was zo'n fijne namiddag, en ik hoop voor jullie hetzelfde gevoel als je deze tocht even zou willen maken.
Oh ja, ik vergat nog iets te zeggen...
Bijna aan het eind van onze wandeling zag ik een denneboom. Menslief, wat een grote dennenappels hingen eraan! Het deed me even terugdenken aan het tweede studiejaar. Van de juf leerden we dat dennenappels met open schubben ons vertellen dat het de komende dagen mooi weer zal zijn.
Ik ben dus in blijde verwachting..., en helemaal in de wolken!
Genegen,
:0) Veerle Loriaux
lente vandaag!
We gaan wandelen, niet zo heel ver van huis, in het licht glooiend landschap van de Wervikse deelgemeente Geluwe. Na even zoeken vonden we het gehucht Ter Hand, waar deze wandeltocht begint.
Ter Hand dankt zijn naam aan een aloude afspanning gelegen aan de 'groote straete van Ipre naar Cortryck' - oftewel 'Brigandpad' in de volksmond gezegd.
De Boerenkrijg gaat terug tot in de 18de eeuw en situeert zich tot op het einde van W.O.I, waarbij de Vlaamse plattelandsbevolking de jarenlange onderdrukking, de plunderingen, de verwoesting en vernedering van de Franse bezetter grondig beu was. Een gedenksteen 'Voor OUTER en HEERD' / 1798 - 1948 aan het huis op de hoek van de Magerheidstraat met de Peperstraat doet de tijd herleven. Even verderop trekken we een ietwat rustigere omgeving in. Mooi wandelen hier, dat wel, maar als de nood hoog is (oei oei!)..., dan heb je wel brute pech, want hier raak je niet meteen verlost van je kleine zonden. Cafetaria's kom je niet tegen onderweg.
Maar erger nog was het onveiligheidsgevoel dat me bekroop. In de Kleine Roeselarestraat ( in de volksmond de ' Patersbusstrate ' genoemd) werd ik bangelijk verrast door een arrogante autobestuurder, die rakelings langs ons heen reed.Ech waar, het is uitkijken, vooral aan de bocht net vóór de hoogspanningsmast, waar het pad naar rechts afwijkt en overgaat in een aardeweg!!!
We gaan langs boerderijen, waar kapelletjes in de muren of in de nok van het dak zijn gemetseld, en andere vind je zomaar langs een heg. De Peutevinkapel trekt onze aandacht, dat we er even voor van het pad willen afwijken.
Veldweggetjes zijn mij heel geliefd, want hier en daar kom je landhuisjes tegen die heel fraai tonen temidden het landschap. Mocht ik ooit het groot lot winnen ( kan wel niet, maar soms mogen we eens dromen hé...), dan kocht ik een huisje zoals ik in de Magerheidstraat n° 37 eentje vond...
Aan sommige hofsteden kan je niet achteloos voorbijgaan, óf hun naam doet je iets, óf hun bouwstijl, of deze in de Moeremaaistraat aan Hof Ter Eechoute: " Hier waakt de boer over het welzijn van zijn dieren." Mooi toch? ...En 't is nog waar ook!
De Geluwemolenstraat nodigt uit voor een zitpauze. Terwijl we uitkijken op het Leiedal, doormidden gesneden door de A19 (Kortrijk-Ieper) kijken we efkes in onze rugzak wat we nog over hebben aan proviant: een paar koekjes, 3 wortels, een tas koffie. Oké, daarmee kunnen we de laatste kilometers afwerken, hé paps?
Tussen de meersen lopen we over een betonstenen paadje, dat ons met het landbouwleven in contact houdt, vooraleer we terug huiswaarts keren.
Het was zo'n fijne namiddag, en ik hoop voor jullie hetzelfde gevoel als je deze tocht even zou willen maken.
Oh ja, ik vergat nog iets te zeggen...
Bijna aan het eind van onze wandeling zag ik een denneboom. Menslief, wat een grote dennenappels hingen eraan! Het deed me even terugdenken aan het tweede studiejaar. Van de juf leerden we dat dennenappels met open schubben ons vertellen dat het de komende dagen mooi weer zal zijn.
Ik ben dus in blijde verwachting..., en helemaal in de wolken!
Genegen,
:0) Veerle Loriaux
vrijdag 19 maart 2010
Fietsen moet kunnen...
Beste natuurvriend,
Het was een uitdaging! Het was alles wat ik in de weegschaal (zeg maar 'waagschaal') durfde leggen PRIMO omdat je jong bent en SECUNDO om aan de realiteit te ontsnappen.
De realiteit was toen: "Koning auto heeft altijd voorrang!" Je komt er wel achter dat die stelling niet helemaal klopt eens je zelf achter het stuur zit, maar... ik was toen nog niet zo ver.
Voor mijn Eerste Communie kreeg ik een fiets, mijn eerste fiets. Diezelfde dag wou én zou ik fietsen. Een heuse prestatie, maar ik won!
Ach, als je jong bent...
We woonden aan een heel drukke provinciebaan, vandaar dat ik pas op mijn tiende naar school mocht met de fiets. Ik voelde me als een koning zo rijk!
Ach, je bent jong voor iets...
Veertien jaar, snotneus op kot, weg van huis, de vrijheden van het studentenleven, niemand om verantwoording bij af te leggen, als dan alleen ...aan de kotmadam als je vijf minuten te laat arriveerde. Halsbrekende toeren heb ik uitgehaald, maakte kronkels tussen de rij wachtende auto's, en kreeg wel eens een vuist te zien.
Ach, je bent jong en de wereld ligt aan je voeten...
Van Oudenaarde naar Gent en terug, van Beervelde naar Sint-Amandsberg en terug, dat waren favoriete trips, en met mijn hoofd in de wolken, ver van rustig, mijn fiets doopte ik Lucifer! Mijn fiets en ik waren onafscheidelijke maatjes voor het leven!
Het gaat al wat rustiger, maar toch ben ik soms nog als een kind. Het kriebelt vanbinnen wel eens als ik voorbij een rij wachtende auto's fiets.
Ach, was dat niet... jong zijn?
Als ze met drie naast elkaar fietsen?
Als een van hen langzaam zijn middenvinger opsteekt?
Als een autobestuurder maar eens durft te claxoneren... gewoon negeren?
Als ze halsbrekende toeren uithalen...?
Als ze met een onverlichte fiets de weg opgaan bij donker weer...?
Ik kijk even in mijn achteruitkijkspiegel en hou mijn hart vast.
... Ik ben zelf ook jong geweest. Gevaren zie je meestal achteraf.
Het was een uitdaging! Het was alles wat ik in de weegschaal (zeg maar 'waagschaal') durfde leggen PRIMO omdat je jong bent en SECUNDO om aan de realiteit te ontsnappen.
De realiteit was toen: "Koning auto heeft altijd voorrang!" Je komt er wel achter dat die stelling niet helemaal klopt eens je zelf achter het stuur zit, maar... ik was toen nog niet zo ver.
Voor mijn Eerste Communie kreeg ik een fiets, mijn eerste fiets. Diezelfde dag wou én zou ik fietsen. Een heuse prestatie, maar ik won!
Ach, als je jong bent...
We woonden aan een heel drukke provinciebaan, vandaar dat ik pas op mijn tiende naar school mocht met de fiets. Ik voelde me als een koning zo rijk!
Ach, je bent jong voor iets...
Veertien jaar, snotneus op kot, weg van huis, de vrijheden van het studentenleven, niemand om verantwoording bij af te leggen, als dan alleen ...aan de kotmadam als je vijf minuten te laat arriveerde. Halsbrekende toeren heb ik uitgehaald, maakte kronkels tussen de rij wachtende auto's, en kreeg wel eens een vuist te zien.
Ach, je bent jong en de wereld ligt aan je voeten...
Van Oudenaarde naar Gent en terug, van Beervelde naar Sint-Amandsberg en terug, dat waren favoriete trips, en met mijn hoofd in de wolken, ver van rustig, mijn fiets doopte ik Lucifer! Mijn fiets en ik waren onafscheidelijke maatjes voor het leven!
Het gaat al wat rustiger, maar toch ben ik soms nog als een kind. Het kriebelt vanbinnen wel eens als ik voorbij een rij wachtende auto's fiets.
Ach, was dat niet... jong zijn?
Als ze met drie naast elkaar fietsen?
Als een van hen langzaam zijn middenvinger opsteekt?
Als een autobestuurder maar eens durft te claxoneren... gewoon negeren?
Als ze halsbrekende toeren uithalen...?
Als ze met een onverlichte fiets de weg opgaan bij donker weer...?
Ik kijk even in mijn achteruitkijkspiegel en hou mijn hart vast.
... Ik ben zelf ook jong geweest. Gevaren zie je meestal achteraf.
dinsdag 16 maart 2010
"Eén zwaluw maakt de lente nog niet."
Beste natuurvriend,
" Eén zwaluw maakt de lente nog niet..." berust op nauwkeurig waarnemen van deze en andere vogels. Het zal nog een hele tijd duren voordat de diepgevorkte zwartstaartjes onze hoogspanningsdraden zullen bezetten.
(Boeren-)zwaluwen -hoewel sterk verminderd in aantal- gaan met de menselijke evolutie mee.
Nesten bouwen kost tijd én energie. Dus worden oude nesten opnieuw gebruikt. Intussen hebben parasieten zich in de burchten versterkt, wat op zich nuttig kan zijn voor andere organismen.
In momenten van crisis worden aloude goede gewoonten terug opgerakeld. De heilzame kracht van spaarzaamheid is blijkbaar iets wat men van 'nature' in zich heeft. Met de evolutie verdwijnt of keert het terug...
Is de natuur geen wondere wereld?
Vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
" Eén zwaluw maakt de lente nog niet..." berust op nauwkeurig waarnemen van deze en andere vogels. Het zal nog een hele tijd duren voordat de diepgevorkte zwartstaartjes onze hoogspanningsdraden zullen bezetten.
(Boeren-)zwaluwen -hoewel sterk verminderd in aantal- gaan met de menselijke evolutie mee.
Nesten bouwen kost tijd én energie. Dus worden oude nesten opnieuw gebruikt. Intussen hebben parasieten zich in de burchten versterkt, wat op zich nuttig kan zijn voor andere organismen.
In momenten van crisis worden aloude goede gewoonten terug opgerakeld. De heilzame kracht van spaarzaamheid is blijkbaar iets wat men van 'nature' in zich heeft. Met de evolutie verdwijnt of keert het terug...
Is de natuur geen wondere wereld?
Vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 14 maart 2010
erfgoedwandelroute Blankenberge (3,7km)
Beste natuurvriend,
"De moed van een mens
weet je niet in gemakkelijke
maar in moeilijke tijden." Brugge, 2010.03.14
Dit vindt je op het muurtje, rondom de bushalte vlak voor het station van Brugge... Op mijn tochten, waarbij ik graaf in het verleden, word ik wel eens overmand door deze gedachte. Vandaag gaan we dan ook op wandel door de belle époque van Blankenberge.
De zeelucht maakt de longen open, de zintuigen grijpen zich gretig vast aan de opsmuk van de binnenstad, terwijl de hersenen trachten te begrijpen hoé en op wélke manier een bescheiden vissersdorpje in de loop van de 19de eeuw kon uitgroeien tot een mondaine badplaats.
De luxueuse villa's, gebouwd in eclectische of neo- Vlaamse renaissancestijl, getuigen van deze tijd. Bakstenen, natuurstenen, en geglazuurde geveltegels vormden de belangrijkste bouwmaterialen. Eén vermeldenswaardig voorbeeld hiervan is toch wel terug te vinden in de Weststraat 25-27, waar een prachtige in art-nouveaugetinte gevel dateert uit 1924. De bestemming van de winkel laat zich vermoeden door de tennisrackets, de schepnet en het emmertje... Bijna 7 m2 reclamepaneel werd erin verwerkt, goed voor driehonderd tegels!
De wijk rond de St.-Rochuskerk werd al snel volgebouwd met vakantiewoningen voor mensen uit de hoge burgerij. Maar daar zat de spoorlijn Brugge/Blankenberge (1863) toch ook wel voor iets tussen. De opening van het station bracht het kusttoerisme op de been.
Hoewel Blankenberge in de Middeleeuwen een florerende vissershaven kende, moest zij het tot in de 19de eeuw zonder haven stellen. In de haven meerden van toen af niet alleen vissersschepen aan, maar lagen regelmatig stoomvrachtschepen voor anker.
De mooiste weg om de zeedijk te bereiken gaat van de jachthaven langs het Leopoldpark.
Deze twee bezienswaardige plaatsen worden doorkruist door de 'paravent' (1908), een windscherm dat het verpozen en wandelen aan zee aangenamer moest maken. De gietijzeren constructie werd speels versierd met schelpmotieven.
De rijke badgasten konden zich indertijd aan een promenade op de zeedijk te goed doen. Hiervoor werd een strook van 2 km aangelegd. Om het hoogteverschil tussen de zeedijk en de binnenstad op te vangen, werden op drie plaatsen stenen trappen gebouwd. Je vindt er een op het einde van de Kerkstraat. Herinneringen aan het mondaine leven zijn langs de kustlijn nagenoeg volledig verdwenen. Zélfs het Casino-Kursaal heeft (nà 1930) een grondige face-lift gekregen, waardoor niets nog doet vermoeden aan een tijd vóór deze tijd.
Mocht iemand nog in het bezit zijn van oude prentkaarten..., ergens op zolder in een schoendoos of een reiskoffer, die mag me eens uitnodigen op de koffie. Foto's die aan vroeger doen denken blijven me intrigeren. Ze spreken niet enkel tot de verbeelding, ze complimenteren de evolutie, en maken het tot onderwerp van een erfgoedwandeling, dat vrij toegankelijk is voor jong en minder jong, een voetafdruk aan de Vlaamse kust meer dan waard !
Fijne groeten...van op de bel-étage van mijn droomhuis aan de waterkant,
:0) Veerle Loriaux
"De moed van een mens
weet je niet in gemakkelijke
maar in moeilijke tijden." Brugge, 2010.03.14
Dit vindt je op het muurtje, rondom de bushalte vlak voor het station van Brugge... Op mijn tochten, waarbij ik graaf in het verleden, word ik wel eens overmand door deze gedachte. Vandaag gaan we dan ook op wandel door de belle époque van Blankenberge.
De zeelucht maakt de longen open, de zintuigen grijpen zich gretig vast aan de opsmuk van de binnenstad, terwijl de hersenen trachten te begrijpen hoé en op wélke manier een bescheiden vissersdorpje in de loop van de 19de eeuw kon uitgroeien tot een mondaine badplaats.
De luxueuse villa's, gebouwd in eclectische of neo- Vlaamse renaissancestijl, getuigen van deze tijd. Bakstenen, natuurstenen, en geglazuurde geveltegels vormden de belangrijkste bouwmaterialen. Eén vermeldenswaardig voorbeeld hiervan is toch wel terug te vinden in de Weststraat 25-27, waar een prachtige in art-nouveaugetinte gevel dateert uit 1924. De bestemming van de winkel laat zich vermoeden door de tennisrackets, de schepnet en het emmertje... Bijna 7 m2 reclamepaneel werd erin verwerkt, goed voor driehonderd tegels!
De wijk rond de St.-Rochuskerk werd al snel volgebouwd met vakantiewoningen voor mensen uit de hoge burgerij. Maar daar zat de spoorlijn Brugge/Blankenberge (1863) toch ook wel voor iets tussen. De opening van het station bracht het kusttoerisme op de been.
Hoewel Blankenberge in de Middeleeuwen een florerende vissershaven kende, moest zij het tot in de 19de eeuw zonder haven stellen. In de haven meerden van toen af niet alleen vissersschepen aan, maar lagen regelmatig stoomvrachtschepen voor anker.
De mooiste weg om de zeedijk te bereiken gaat van de jachthaven langs het Leopoldpark.
Deze twee bezienswaardige plaatsen worden doorkruist door de 'paravent' (1908), een windscherm dat het verpozen en wandelen aan zee aangenamer moest maken. De gietijzeren constructie werd speels versierd met schelpmotieven.
De rijke badgasten konden zich indertijd aan een promenade op de zeedijk te goed doen. Hiervoor werd een strook van 2 km aangelegd. Om het hoogteverschil tussen de zeedijk en de binnenstad op te vangen, werden op drie plaatsen stenen trappen gebouwd. Je vindt er een op het einde van de Kerkstraat. Herinneringen aan het mondaine leven zijn langs de kustlijn nagenoeg volledig verdwenen. Zélfs het Casino-Kursaal heeft (nà 1930) een grondige face-lift gekregen, waardoor niets nog doet vermoeden aan een tijd vóór deze tijd.
Mocht iemand nog in het bezit zijn van oude prentkaarten..., ergens op zolder in een schoendoos of een reiskoffer, die mag me eens uitnodigen op de koffie. Foto's die aan vroeger doen denken blijven me intrigeren. Ze spreken niet enkel tot de verbeelding, ze complimenteren de evolutie, en maken het tot onderwerp van een erfgoedwandeling, dat vrij toegankelijk is voor jong en minder jong, een voetafdruk aan de Vlaamse kust meer dan waard !
Fijne groeten...van op de bel-étage van mijn droomhuis aan de waterkant,
:0) Veerle Loriaux
zaterdag 13 maart 2010
Knooppunt 13...
Beste natuurvriend,
Knoopunt 13 ... loopt langs Izegem en zet je op het kruispunt van vervoering, want vandaag brengt ze ons voor het eerst -na zo'n lange winter- terug op de been, excusseer: de fiets!
Vogels een warm hart toedragen..., ik denk dat ik er zo eentje ben. Vooral in de wintermaanden hebben zij erg te lijden onder de kou. Terwijl de lente een schuchtere poging doet onze harten te vullen met zon, wentelt de ochtend zich in dauw en perst de merel zijn betere deuntjes uit z'n longen. Als je hierdoor niet geraakt wordt, dan weet ik niet goed wat de lente je doet?...
Het ploegen kan beginnen, de boer ziet niet meer om, regen en wind houden hem niet meer tegen. Je hebt het vast al gemerkt hoe modderig de karrewegen erbij liggen. Het hoort er nu eenmaal bij, mensen. Akkers zijn wékenlang verzadigd geweest, dat de eerste getrokken voren de grond niet zal droogleggen. Dus heb een beetje geduld, wil je?
Vogels..., met mijn oren en ogen wagewijd open, kom ik nog info tekort. Binnenkort verwacht ik een welkomspakketje, boordevol nuttig materiaal. Dat krijg je als je lid wordt van Natuurpunt: 4x Natuur.blad / 10% ledenkorting bij aankoop van allerlhande in de Natuurwinkels, een afdelingstijdschrift om deel te nemen aan haar activiteiten / een fiets- en wandelgids / wandelingen- en fietstochten en bovenal een CD MET VOGELGELUIDEN. Daaaaar zit ik op te wachten!
Grijs weer vandaag, maar droog. Niets houdt me tegen, de fiets op, richting vaart Izegem- Ingelmunster. Behalve eenden op het water en een zwerm duiven onder de brug van Emelgem ben je zalig alleen. Aan Ingelmunster verlaten we de vaart, steken de brug over en bevinden ons op knooppunt 21-22. We zitten op de juiste weg!
De boerenbuiten, en koeiemest overal voor 't moment: "Snuif maar op. Het kan geen kwaad!"
Meulebeke (op knooppunt 54), kruist hier even het pad met de Veldroute.
Hier hou ik halt bij een kudde geiten en schapen, die (niet zo lang geleden) hun jongen hebben geworpen.
Langs het kasteel van Ardooie, ter hoogte van het provinciedomein 't Veld, steken we de drukke(!) Maldegemstraat over en zwaaien we terug langs Meulebeekse paden.
25 km en 1,5 uur later rijden we Tielt binnen.
De eerste, beste groentenzaak stap ik binnen en koop er een kilo wortels, die ik op mijn terugweg straks zal verdelen onder de paarden hier en daar.
Geluk...maak je zelf.
Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux
Knoopunt 13 ... loopt langs Izegem en zet je op het kruispunt van vervoering, want vandaag brengt ze ons voor het eerst -na zo'n lange winter- terug op de been, excusseer: de fiets!
Vogels een warm hart toedragen..., ik denk dat ik er zo eentje ben. Vooral in de wintermaanden hebben zij erg te lijden onder de kou. Terwijl de lente een schuchtere poging doet onze harten te vullen met zon, wentelt de ochtend zich in dauw en perst de merel zijn betere deuntjes uit z'n longen. Als je hierdoor niet geraakt wordt, dan weet ik niet goed wat de lente je doet?...
Het ploegen kan beginnen, de boer ziet niet meer om, regen en wind houden hem niet meer tegen. Je hebt het vast al gemerkt hoe modderig de karrewegen erbij liggen. Het hoort er nu eenmaal bij, mensen. Akkers zijn wékenlang verzadigd geweest, dat de eerste getrokken voren de grond niet zal droogleggen. Dus heb een beetje geduld, wil je?
Vogels..., met mijn oren en ogen wagewijd open, kom ik nog info tekort. Binnenkort verwacht ik een welkomspakketje, boordevol nuttig materiaal. Dat krijg je als je lid wordt van Natuurpunt: 4x Natuur.blad / 10% ledenkorting bij aankoop van allerlhande in de Natuurwinkels, een afdelingstijdschrift om deel te nemen aan haar activiteiten / een fiets- en wandelgids / wandelingen- en fietstochten en bovenal een CD MET VOGELGELUIDEN. Daaaaar zit ik op te wachten!
Grijs weer vandaag, maar droog. Niets houdt me tegen, de fiets op, richting vaart Izegem- Ingelmunster. Behalve eenden op het water en een zwerm duiven onder de brug van Emelgem ben je zalig alleen. Aan Ingelmunster verlaten we de vaart, steken de brug over en bevinden ons op knooppunt 21-22. We zitten op de juiste weg!
De boerenbuiten, en koeiemest overal voor 't moment: "Snuif maar op. Het kan geen kwaad!"
Meulebeke (op knooppunt 54), kruist hier even het pad met de Veldroute.
Hier hou ik halt bij een kudde geiten en schapen, die (niet zo lang geleden) hun jongen hebben geworpen.
Langs het kasteel van Ardooie, ter hoogte van het provinciedomein 't Veld, steken we de drukke(!) Maldegemstraat over en zwaaien we terug langs Meulebeekse paden.
25 km en 1,5 uur later rijden we Tielt binnen.
De eerste, beste groentenzaak stap ik binnen en koop er een kilo wortels, die ik op mijn terugweg straks zal verdelen onder de paarden hier en daar.
Geluk...maak je zelf.
Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux
Abonneren op:
Posts (Atom)
