Beste natuurvriend,
Als we door de bomen het bos niet meer zien, hak ze om.
Waar we zo van hielden werd vernield,
alles doorschoten,
hebben de bomen hun stille strijd gestreden,
letterlijk boven de hoofden van dorpen en steden.
Ja, bomen hadden een functie in oologstijden. Omhakken.
De reden waarom het omhakken van bomen zo populair was sinds de oudheid?
1. door het vernietigen van vruchtbomen had de bevolking geen eten meer.
2. door de overige bomen om te hakken kon de aanvaller barricades opwerpen en werd het
voor een aangevallen land moeilijker om zich te herstellen en dat had als voordeel van de
overwinnaar dat ze afhankelijk van hen bleven.
Helaas blijkt dat ook tegenwoordig nog steeds soortgelijke tactieken worden gebruikt.
Vandaag werden - door het Agentschap voor Natuur en Bos- in Vlaanderen 1.000.000 bomen aangeplant.
Met deze actie vraagt zij onze aandacht, in een tijd van papierverslindend computergebruik:
Bezint eer je print !
Een dikke mercie !
:0) Veerle Loriaux
zondag 8 november 2009
Kraters en Mijnen (7km)
Beste natuurvriend,
Wij gaan vandaag in het voetspoor van 11 november, de dag dat we soldaten- én burgerslachtoffers uit W.O. I en II herdenken.
" Kraters en Mijnen" is een wandelroute die boven de doopvont werd gehouden ter gelegenheid van de 90ste verjaardag van de Mijnenslag.
Met deze tocht doen we Wijtschate aan en besteden we extra aandacht aan een verhaal van mensen, die - in de kracht van hun leven- voor een zware opdracht stonden: de burgerbevolking voorgaan onder een wreedzame wereldoorlog.
We bevinden ons aan het Dorpsonthaalpunt, tussen het St.-Medardplein en de kerk van Wijtschate, en wandelen in de richting van de kerk waar we rechts met het kerkplein afdraaien net naast de kerk. Na enkele stappen gaan we links de Kapelaniestraat in, waar we bijna onmiddellijk het kleine Basse-Villeweggetje links inslaan. Het asfalt gaat over in onverharde weg en zo is onze wandeling ingezet.
Beste mensen, wie met de plaats vertrouwd wil raken, bezoekt eerst een dorpscafé. Op een zondagnamiddag vindt je vast en zeker nog enkele toogplakkers, een vierkoppige kaartersbezetting, en een reglement "beteugeling op dronkenschap" aan de muur. Zo'n cafeetje vindt je op de hoek van het St.-Medardplein: Saint-Hubert. Kom binnen en vraag maar naar de Border Collie...
Terug bij onze wandeling, m.b. in de Vlierstraat gekomen, kan je opteren om de grote wandellus te nemen (uitgebreid met 2,2km). Oké, we nemen ze!
De bomen zijn bijna kaal, en over hun kruin krijg je een prachtig vergezicht over het zuidelijk deel van Heuvelland. Een ommetje van 2,2km hebben we ervoor over, om een Duitse mijnschacht van dichtbij te bestuderen... Op het einde van het bos stappen we (normaliter) links de Vlierstraat in en gaan er over in de Kroonaardstraat, ware het niet dat ik t.h.v. de Voormezelestraat het pijltje "Bayernwald" volg. Een uitdaging waard. Daar is een Duitse site gelegen. Privaat en enkel toegankelijk mits reservatie bij de Dienst voor Toerisme.
De Kroonaardstraat met zijn prachtig uitzicht op de majestueuze Kemmelberg (156m), de Zwarte Berg, en de Rode Berg..., en wij bewegen ons vrij tussen een lapjesdeken van groen geborduurde akkers, velden en Le Petit Bois.
Niet Mesen, maar Wijtschate werd bevrijdt door de Ieren. Aan de Wijtschatestraat merk je het monument van de Ierse Divisies (juni 1917). Mesen werd bevrijdt door de Nieuw-Zeelanders.
We vervolgen onze weg naar de Scheerstraat. Op 50m tref je een Brits soldatenkerkhof ( Spanbroekmolen) aan, maar wij slaan rechtsaf en stappen door het houten poortje, richting de 'Pool of Peace' (Spanbroekmolenkrater). Met een diepte van 12m. en de volledige diameter met rand van maar liefst 129 m. is dit de grootste en meest indrukwekkendste krater. Ze herinnert ons aan de Mijnenslag of de 'Slag bij Mesen/Wijtschate.
En wees gerust, het heeft op ons een diepe indruk nagelaten...
Na de 19 dieptemijnen tot ontploffing te hebben gebracht, stootten de Ierse Divisies op hevig Duits verzet. Aan de Wulvergemstraat rechts van huis nr.28, doet de Duitse bunker 'Skip Point' zijn stil verhaal...
Een steile klim op de Klaverhulleweg tracteert je op een mooi panorama. Mesen ligt nu pal voor je. Vlak voor huis nr. 1 sla je linksaf de kiezelweg in en langs een onverhard tracé kom je geleidelijk bij het vertrekpunt van de wandeling terug.
Bij een hartverwarmertje in het dorpscafé, hadden we een stevige babbel met E.H. Remie, pastoor op rust en actief in het plaatselijk rustoord St.-Medard. Het gesprek voerde ons in enkele woorden terug in de tijd van gewone mensen, in stille dienstbaarheid om elkaar rond de kerktoren geschaard.
Met eerbiedwaardige groeten,
in gedachten bij mensen voorgegaan in oorlogsgeweld,
gisteren, vandaag en morgen.
Veerle Loriaux
Wij gaan vandaag in het voetspoor van 11 november, de dag dat we soldaten- én burgerslachtoffers uit W.O. I en II herdenken.
" Kraters en Mijnen" is een wandelroute die boven de doopvont werd gehouden ter gelegenheid van de 90ste verjaardag van de Mijnenslag.
Met deze tocht doen we Wijtschate aan en besteden we extra aandacht aan een verhaal van mensen, die - in de kracht van hun leven- voor een zware opdracht stonden: de burgerbevolking voorgaan onder een wreedzame wereldoorlog.
We bevinden ons aan het Dorpsonthaalpunt, tussen het St.-Medardplein en de kerk van Wijtschate, en wandelen in de richting van de kerk waar we rechts met het kerkplein afdraaien net naast de kerk. Na enkele stappen gaan we links de Kapelaniestraat in, waar we bijna onmiddellijk het kleine Basse-Villeweggetje links inslaan. Het asfalt gaat over in onverharde weg en zo is onze wandeling ingezet.
Beste mensen, wie met de plaats vertrouwd wil raken, bezoekt eerst een dorpscafé. Op een zondagnamiddag vindt je vast en zeker nog enkele toogplakkers, een vierkoppige kaartersbezetting, en een reglement "beteugeling op dronkenschap" aan de muur. Zo'n cafeetje vindt je op de hoek van het St.-Medardplein: Saint-Hubert. Kom binnen en vraag maar naar de Border Collie...
Terug bij onze wandeling, m.b. in de Vlierstraat gekomen, kan je opteren om de grote wandellus te nemen (uitgebreid met 2,2km). Oké, we nemen ze!
De bomen zijn bijna kaal, en over hun kruin krijg je een prachtig vergezicht over het zuidelijk deel van Heuvelland. Een ommetje van 2,2km hebben we ervoor over, om een Duitse mijnschacht van dichtbij te bestuderen... Op het einde van het bos stappen we (normaliter) links de Vlierstraat in en gaan er over in de Kroonaardstraat, ware het niet dat ik t.h.v. de Voormezelestraat het pijltje "Bayernwald" volg. Een uitdaging waard. Daar is een Duitse site gelegen. Privaat en enkel toegankelijk mits reservatie bij de Dienst voor Toerisme.
De Kroonaardstraat met zijn prachtig uitzicht op de majestueuze Kemmelberg (156m), de Zwarte Berg, en de Rode Berg..., en wij bewegen ons vrij tussen een lapjesdeken van groen geborduurde akkers, velden en Le Petit Bois.
Niet Mesen, maar Wijtschate werd bevrijdt door de Ieren. Aan de Wijtschatestraat merk je het monument van de Ierse Divisies (juni 1917). Mesen werd bevrijdt door de Nieuw-Zeelanders.
We vervolgen onze weg naar de Scheerstraat. Op 50m tref je een Brits soldatenkerkhof ( Spanbroekmolen) aan, maar wij slaan rechtsaf en stappen door het houten poortje, richting de 'Pool of Peace' (Spanbroekmolenkrater). Met een diepte van 12m. en de volledige diameter met rand van maar liefst 129 m. is dit de grootste en meest indrukwekkendste krater. Ze herinnert ons aan de Mijnenslag of de 'Slag bij Mesen/Wijtschate.
En wees gerust, het heeft op ons een diepe indruk nagelaten...
Na de 19 dieptemijnen tot ontploffing te hebben gebracht, stootten de Ierse Divisies op hevig Duits verzet. Aan de Wulvergemstraat rechts van huis nr.28, doet de Duitse bunker 'Skip Point' zijn stil verhaal...
Een steile klim op de Klaverhulleweg tracteert je op een mooi panorama. Mesen ligt nu pal voor je. Vlak voor huis nr. 1 sla je linksaf de kiezelweg in en langs een onverhard tracé kom je geleidelijk bij het vertrekpunt van de wandeling terug.
Bij een hartverwarmertje in het dorpscafé, hadden we een stevige babbel met E.H. Remie, pastoor op rust en actief in het plaatselijk rustoord St.-Medard. Het gesprek voerde ons in enkele woorden terug in de tijd van gewone mensen, in stille dienstbaarheid om elkaar rond de kerktoren geschaard.
Met eerbiedwaardige groeten,
in gedachten bij mensen voorgegaan in oorlogsgeweld,
gisteren, vandaag en morgen.
Veerle Loriaux
donderdag 5 november 2009
Straffe winters.
Beste natuurvriend,
Allez, nu denkt een mens...
met de langzame tred naar de winter valt alle leven zo goed als stil.
" Tijdelijk", mijn beste, zo bedoelde ik het toch.
Kort geleden nog - tijdens een van mijn wandelingen door de herfst- moest ik geloven dat ik me vergist heb.
Op de kerketorre van de zomerkapel, aan de Leopold II-laan te Oostduinkerke, zaten ze daar... wat flikflooiend stout te doen! Wordt een duif het dan nooit moe? Kirrend en paraderend het hof te maken aan het pluimwichtig vrouwvolk.
" Zie ze doen, zie ze doen..." -sprak ik even het sermoen.
Het kan toch niet waar zijn dat..., en ziet ge 't al gebeuren: In een hartverscheurende storm, diep verdrongen in het nest in de toppen van de bomen. Da's toch wel de wereld op z'n kop?
Herkennen die beesten de seizoenen dan niet meer?
Ghoh, vast en zeker wel...
Maar de trots om zich te onthouden van oervlijerij weegt blijkbaar zwaarder door dan ons menselijk verstand kan vatten.
En eventjes zit ik in mijn vuisten te lachen, gevoelig doorstoken bij dit tafereel, en heimelijk te breken met het natuurpatroon te moeten denken aan onzen winterslaap, stille sparen om krachten te vergaren, en het wat rustiger aan doen nu de koude in onze ledematen kruipt.
Kom, een goeie grog met een paar druppels citroensap tegen de eerste grieptoestanden en laat ons intussen maar een beetje kirren, snotteren, snurken. Over enkele dagen doen we were mee.
Beste duif,
je hebt me op een lumineus idee gebracht:
Ik... 'pitten' ? Dat zie ik toch niet echt zitten.
Met vederlichte groeten,
:0) Veerle Loriaux
Allez, nu denkt een mens...
met de langzame tred naar de winter valt alle leven zo goed als stil.
" Tijdelijk", mijn beste, zo bedoelde ik het toch.
Kort geleden nog - tijdens een van mijn wandelingen door de herfst- moest ik geloven dat ik me vergist heb.
Op de kerketorre van de zomerkapel, aan de Leopold II-laan te Oostduinkerke, zaten ze daar... wat flikflooiend stout te doen! Wordt een duif het dan nooit moe? Kirrend en paraderend het hof te maken aan het pluimwichtig vrouwvolk.
" Zie ze doen, zie ze doen..." -sprak ik even het sermoen.
Het kan toch niet waar zijn dat..., en ziet ge 't al gebeuren: In een hartverscheurende storm, diep verdrongen in het nest in de toppen van de bomen. Da's toch wel de wereld op z'n kop?
Herkennen die beesten de seizoenen dan niet meer?
Ghoh, vast en zeker wel...
Maar de trots om zich te onthouden van oervlijerij weegt blijkbaar zwaarder door dan ons menselijk verstand kan vatten.
En eventjes zit ik in mijn vuisten te lachen, gevoelig doorstoken bij dit tafereel, en heimelijk te breken met het natuurpatroon te moeten denken aan onzen winterslaap, stille sparen om krachten te vergaren, en het wat rustiger aan doen nu de koude in onze ledematen kruipt.
Kom, een goeie grog met een paar druppels citroensap tegen de eerste grieptoestanden en laat ons intussen maar een beetje kirren, snotteren, snurken. Over enkele dagen doen we were mee.
Beste duif,
je hebt me op een lumineus idee gebracht:
Ik... 'pitten' ? Dat zie ik toch niet echt zitten.
Met vederlichte groeten,
:0) Veerle Loriaux
maandag 2 november 2009
De Westkustduinen
Beste natuurvriend,
De Westkustduinen lokten ons weg van (t)huis. Dit duinengebied strekt zich uit over Lombardsijde tot De Panne.
Ergens hier tussenin maken we voettochten van een kleine 10 km., deels door het duinengebied, deels in bebouwd gebied.
Onze opdracht, als meter en peter van wandel- en fietstochten (door en voor Westtoer), houdt veel meer in dan alleen maar het "controleren" op onregelmatigheden. Het is - in vele opzichten- een impulsieve beweging naar rust, naar eenvoud van het zuiverste water, zoekend naar én geraakt worden door zoveel schoonheid in het hart van de natuur.
Voor deze gelegenheid brengen we gerust enkele dagen door in Oostduinkerke, waar we ons ophouden in de jeugdherberg De Peerdevisser (oostduinkerke@vjh.be).
Goed voorzien van audio apparatuur stond 31/10/'09 voor mij volledig in het teken van radio Klara's Top75.
Mijn Top3? Mozart - Bach - Verdi.
Kan ik me vandaag nog beter voelen, meegevoerd door een stille zeebries en met milde zachtheid ondersteund door zoveel mooie muziek? Daarmee trek ik heel graag het natuurgebied Ter Yde in. Zij vormt - op één na- de grootste duincomplexen van onze Vlaamse kust, met een 2,5 km. tussen strand en polder, met zeereepduinen, hoge stuifmassieven en duinvalleien, bos en grazige kopjesduinen.
Omwille van de hoge biologische waarde van het Ter Yde- complex én de kwetsbaarheid van de aanwezige levensgemeenschappen is slechts een klein gedeelte ervan vrij toegankelijk.
Ontelbare voetsporen en hondepootafdrukken zijn ons voor geweest, en toch niet te geloven dat we dit plekje zo moeten beschermen?
Áls... het waar is dat we zo'n zorg moeten dragen hiervoor: doen wij dan wel genoeg inspanningen om het intact te houden?
Een heel eind wandelen we langs de kust, bemerken we niets dan blijgezinde mensen, en in een opwelling denk ik aan mijn kinderen toen ze nog kleine pagadders waren, zoekend naar schelpjes op het strand. Ik moést hen wel geloven dat zij de 'aller aller mooiste' schelpen uit de zee hadden gepikt! In de tuin lagen nog attributen van vorige uitstappen, dus 't was een beetje bij de rest, maar schoon bewaard en zo belangrijk in de ogen van een kind.
Menslief, kostbare herinneringen zijn het!
Al even kostbaar is muziek, in zijn zuiverste vorm, als overgeërfde parels van genialiteit...
Mijn Top3?
Mozart hinkte een beetje achterop dit jaar, maar eindigde nog mooi in de top10.
Bach was absolúte klasse.
Verdi...wel, ik heb vertroosting gevonden bij de integrale uitvoering Il Trovatore nog vóór het slapen gaan.
Gracias radio Klara!
Adiós al mar!
:0) Veerle Loriaux
De Westkustduinen lokten ons weg van (t)huis. Dit duinengebied strekt zich uit over Lombardsijde tot De Panne.
Ergens hier tussenin maken we voettochten van een kleine 10 km., deels door het duinengebied, deels in bebouwd gebied.
Onze opdracht, als meter en peter van wandel- en fietstochten (door en voor Westtoer), houdt veel meer in dan alleen maar het "controleren" op onregelmatigheden. Het is - in vele opzichten- een impulsieve beweging naar rust, naar eenvoud van het zuiverste water, zoekend naar én geraakt worden door zoveel schoonheid in het hart van de natuur.
Voor deze gelegenheid brengen we gerust enkele dagen door in Oostduinkerke, waar we ons ophouden in de jeugdherberg De Peerdevisser (oostduinkerke@vjh.be).
Goed voorzien van audio apparatuur stond 31/10/'09 voor mij volledig in het teken van radio Klara's Top75.
Mijn Top3? Mozart - Bach - Verdi.
Kan ik me vandaag nog beter voelen, meegevoerd door een stille zeebries en met milde zachtheid ondersteund door zoveel mooie muziek? Daarmee trek ik heel graag het natuurgebied Ter Yde in. Zij vormt - op één na- de grootste duincomplexen van onze Vlaamse kust, met een 2,5 km. tussen strand en polder, met zeereepduinen, hoge stuifmassieven en duinvalleien, bos en grazige kopjesduinen.
Omwille van de hoge biologische waarde van het Ter Yde- complex én de kwetsbaarheid van de aanwezige levensgemeenschappen is slechts een klein gedeelte ervan vrij toegankelijk.
Ontelbare voetsporen en hondepootafdrukken zijn ons voor geweest, en toch niet te geloven dat we dit plekje zo moeten beschermen?
Áls... het waar is dat we zo'n zorg moeten dragen hiervoor: doen wij dan wel genoeg inspanningen om het intact te houden?
Een heel eind wandelen we langs de kust, bemerken we niets dan blijgezinde mensen, en in een opwelling denk ik aan mijn kinderen toen ze nog kleine pagadders waren, zoekend naar schelpjes op het strand. Ik moést hen wel geloven dat zij de 'aller aller mooiste' schelpen uit de zee hadden gepikt! In de tuin lagen nog attributen van vorige uitstappen, dus 't was een beetje bij de rest, maar schoon bewaard en zo belangrijk in de ogen van een kind.
Menslief, kostbare herinneringen zijn het!
Al even kostbaar is muziek, in zijn zuiverste vorm, als overgeërfde parels van genialiteit...
Mijn Top3?
Mozart hinkte een beetje achterop dit jaar, maar eindigde nog mooi in de top10.
Bach was absolúte klasse.
Verdi...wel, ik heb vertroosting gevonden bij de integrale uitvoering Il Trovatore nog vóór het slapen gaan.
Gracias radio Klara!
Adiós al mar!
:0) Veerle Loriaux
woensdag 28 oktober 2009
Allerheiligen / Allerzielen.
Beste natuurvriend,
" Nu je er niet meer bent, ben je overal. "
Het kon niet mooier gezegd zijn. Ik was het ook niet die dit formuleerde, het kwam van Eva, vrijwilligster in Gasthuisberg.
Allerheiligen...
Allerzielen...
zijn momenten waarbij we aan de mensen denken die ons ontvielen en verder leven in ons hart.
Voor mij een moment, om- in alle menselijkheid- thuis te komen bij de Vader, dat Hij ons nabij blijft, in onze diepste vreugde, ons stille verdriet.
In verbondenheid met onze lieve overledenen,
Veerle Loriaux
" Nu je er niet meer bent, ben je overal. "
Het kon niet mooier gezegd zijn. Ik was het ook niet die dit formuleerde, het kwam van Eva, vrijwilligster in Gasthuisberg.
Allerheiligen...
Allerzielen...
zijn momenten waarbij we aan de mensen denken die ons ontvielen en verder leven in ons hart.
Voor mij een moment, om- in alle menselijkheid- thuis te komen bij de Vader, dat Hij ons nabij blijft, in onze diepste vreugde, ons stille verdriet.
In verbondenheid met onze lieve overledenen,
Veerle Loriaux
zondag 25 oktober 2009
De Bethoosterse Broeken/ Esen (9,3 km)
Beste natuurvriend,
Met de Bethoosterse Broeken verkennen we Esen, bij Diksmuide. Het gebied bestaat uit laaggelegen weiden en hooilanden en herbergt een unieke fauna en flora.
De Handzamevallei wemelt van flora en fauna. Na de inpoldering werd het gebied nooit geschikt bevonden voor bewoning en intensieve landbouw.
Een aangepast beheer, de samenwerking tussen natuurinstanties, landbouwers en overheden, moeten het dierenrijk en de plantenvariëteiten verder herstellen.
Broodnodige rust in dit natuurparadijs is de belangrijkste vereiste, waar men ons- wandelaars- op aanstuurt.
Kom, we vertrekken !
Bij Esenplein aan de St.-Pieterskerk laten we de wagen achter. De kerktoren wordt ons herkenningspunt gedurende de wandeling. We volgen een klein kerkwegeltje "het Hogemolenpad" aan de overzijde van de Roeselarestraat. We trekken de weiden in, opwaarts de Kruisstraat door. We stijgen tot aan de kruiskapel aan een mooi gerestaureerde hoeve, vóor we de Maalderijstraat links afslaan.
In een wijde boog krijg je een prachtig uitzicht op de kerk van Klerken, iets naar rechts de kerk van Woumen, verder naar rechts de Ijzertoren van Diksmuide, en links achter ons ligt Esen.
De Maalderijstraat gaat afdalend. In een klein huisje (n°7) woont vast iemand met een groot hart voor dieren. Ik werd er stil van...
" Kik nu, e peird zunder chauffeur up straate!" Een paard had zijn ruiter uit het zadel geworpen en had het op een lopen gezet, en stapte onze richting uit.
Waar worteltjes dan al niet goed voor zijn... Wat later werden dier en mens weer verenigd, en wij genoten van het plaatje...
We wandelen op verharde en onverharde wegen, paden langs de rand van weiden en akkers, inslapende knotwilgen, temidden het tere gebied de Broeken, dat vroeger vaak overstroomd werd. Bij vrieskou werd het een waar schaatsparadijs, maar voor waaghalzen liep het wel eens slecht af. Vandaar het wijze volksliedje: " Hoge klemmers, lege zwemmers, schaverdienders op het ies, ze zien al tegare nie wies!"
Een stukje langs de noorderlijke oever, en terug langs de zuiderlijke oever van de Handzamevallei, komt de St.-Pieterskerk in zicht.
Dit betekent het einde van een supermooie (honden)wandeling, gekeurd en gekeerd door onze viervoeter Basiel (voor de vrienden!).
Met beestige groeten,
:0) Veerle Loriaux
Met de Bethoosterse Broeken verkennen we Esen, bij Diksmuide. Het gebied bestaat uit laaggelegen weiden en hooilanden en herbergt een unieke fauna en flora.
De Handzamevallei wemelt van flora en fauna. Na de inpoldering werd het gebied nooit geschikt bevonden voor bewoning en intensieve landbouw.
Een aangepast beheer, de samenwerking tussen natuurinstanties, landbouwers en overheden, moeten het dierenrijk en de plantenvariëteiten verder herstellen.
Broodnodige rust in dit natuurparadijs is de belangrijkste vereiste, waar men ons- wandelaars- op aanstuurt.
Kom, we vertrekken !
Bij Esenplein aan de St.-Pieterskerk laten we de wagen achter. De kerktoren wordt ons herkenningspunt gedurende de wandeling. We volgen een klein kerkwegeltje "het Hogemolenpad" aan de overzijde van de Roeselarestraat. We trekken de weiden in, opwaarts de Kruisstraat door. We stijgen tot aan de kruiskapel aan een mooi gerestaureerde hoeve, vóor we de Maalderijstraat links afslaan.
In een wijde boog krijg je een prachtig uitzicht op de kerk van Klerken, iets naar rechts de kerk van Woumen, verder naar rechts de Ijzertoren van Diksmuide, en links achter ons ligt Esen.
De Maalderijstraat gaat afdalend. In een klein huisje (n°7) woont vast iemand met een groot hart voor dieren. Ik werd er stil van...
" Kik nu, e peird zunder chauffeur up straate!" Een paard had zijn ruiter uit het zadel geworpen en had het op een lopen gezet, en stapte onze richting uit.
Waar worteltjes dan al niet goed voor zijn... Wat later werden dier en mens weer verenigd, en wij genoten van het plaatje...
We wandelen op verharde en onverharde wegen, paden langs de rand van weiden en akkers, inslapende knotwilgen, temidden het tere gebied de Broeken, dat vroeger vaak overstroomd werd. Bij vrieskou werd het een waar schaatsparadijs, maar voor waaghalzen liep het wel eens slecht af. Vandaar het wijze volksliedje: " Hoge klemmers, lege zwemmers, schaverdienders op het ies, ze zien al tegare nie wies!"
Een stukje langs de noorderlijke oever, en terug langs de zuiderlijke oever van de Handzamevallei, komt de St.-Pieterskerk in zicht.
Dit betekent het einde van een supermooie (honden)wandeling, gekeurd en gekeerd door onze viervoeter Basiel (voor de vrienden!).
Met beestige groeten,
:0) Veerle Loriaux
zondag 18 oktober 2009
De Stijn Streuvelsroute te voete...( 7,3km)
Beste natuurvriend,
Deze route leidt ons door het glooiend landschap in en rondom Ingooigem.
Stijn Streuvels was niet alleen een prozaïst en romancier, maar ook een fervente natuurminnaar en wandelaar. We stappen letterlijk in de voetsporen van deze Vlaamse schrijver, te beginnen bij een voetpad, vlak voor zijn woning: het 'Lijsternest'.
Op de Hoge Kleitop (475 m hoge heuvel) liet hij een landhuis bouwen, met medewerking van enkele vrienden. In zijn testament liet hij verstaan niet opgezet te zijn met een grafmonument. Het monument dat hij wenste in ere te behouden was wat hij persoonlijk had opgewerkt, nl.: het domein en de woning met alles erop en eraan. Overeenkomstig zijn wilsbeschikking kocht het Provinciehuis de eigendommen op, om ze vervolgens voor het grote publiek open te stellen.
Vandaag echter is het Lijsternest gesloten wegens restauratiewerken en voorafgaand verhuiswerken. Meer info? Het Huis van de Streek West-Vlaanderen in Kortrijk (056/24.99.94) of www.west-vlaanderen.be/musea
De landwegel brengt ons meteen in het weidse agrarisch landschap. Het zonlicht verlaat ons geen seconde en de Tiegemse witte Bergmolen trekt al van verre onze aandacht. Elk seizoen brengt zijn vruchten voort en kweekt ons karakter aan om weer en wind te leren doorstaan.
In de Bergstraat, aan de eerstvolgende splitsing gaan we vrijwel onmiddellijk naar links in Dolage. Over de laagstamfruitbomen opent zich een vergezicht over de beboste kruinen van Zulzeke, Kwaremont, en Kluisberg. De appels aan de bomen zagen er toch zo verleidelijk uit...Alleen maar naar kijken, maar aankomen niet, tenzij...je de fruitboer aantreft? Voor €1,60 hadden we een zak heerlijk glimmende Jonagolds. Mensen toch, zo'n sàppige appels!
Langsheen de tuin van een riante villa brengt het voetpad ons op de Warandedreef, in een wijde boog om het St.-Arnolduspark.
Dit domein behoorde oorspronkelijk toe tot het kerngoed van de Heren der Heerlijkheid Tiegem. Het hedendaags park werd door de huidige eigenaars, de Paters Redemptoristen, in de jaren zestig tot een meer eigentijds recreatiepark omgevormd.
Opnieuw brengt een tegelpad ons in het agrarisch landschap. Gezwind stappen we verder en komen uiteindelijk uit op Schernaai. Algauw aan de rechterkant, maken we kennis met de ommuurde hoeve Schernaaihof oftewel: het Goed Ter Broecke. Deze mooie hoeve was ten tijde van het Ancien Regime het fonsier van de Heerlijkheid Ten Broecke en in het bezit van de Heren van Vichte.
De St.-Antoniuskerk is ons baken, en intussen genieten we van elk uitzicht, elk streepje zon en elke vierkante meter grond onder onze voeten.
Ingooigem, waar tijdgenoot Hugo Verriest, als 'paster te lande' de kinderen onderwees, de zieken bezocht en praatte met de dorpelingen, zei ooit:
" Schoon volk, mijn volk.
Ze zijn arm, aan zichzelf overgelaten en ze ondergaan lijdzaam het leven met zijn arbeid en zijn last, slechts nu en dan onderbroken en vergeten op feesten en kermissen..."
Tegen de zuidmuur van de kerk bevinden zich de grafmonumenten van Ingooigems twee beroemde inwoners: links dat van Hugo Verriest, rechts dat van Stijn Streuvels.
Voldaan keren we naar huis terug, en 'k heb er nog warme kaken van gekregen ook.
Met vriendelijke herfstgroeten,
:0) Veerle Loriaux
Deze route leidt ons door het glooiend landschap in en rondom Ingooigem.
Stijn Streuvels was niet alleen een prozaïst en romancier, maar ook een fervente natuurminnaar en wandelaar. We stappen letterlijk in de voetsporen van deze Vlaamse schrijver, te beginnen bij een voetpad, vlak voor zijn woning: het 'Lijsternest'.
Op de Hoge Kleitop (475 m hoge heuvel) liet hij een landhuis bouwen, met medewerking van enkele vrienden. In zijn testament liet hij verstaan niet opgezet te zijn met een grafmonument. Het monument dat hij wenste in ere te behouden was wat hij persoonlijk had opgewerkt, nl.: het domein en de woning met alles erop en eraan. Overeenkomstig zijn wilsbeschikking kocht het Provinciehuis de eigendommen op, om ze vervolgens voor het grote publiek open te stellen.
Vandaag echter is het Lijsternest gesloten wegens restauratiewerken en voorafgaand verhuiswerken. Meer info? Het Huis van de Streek West-Vlaanderen in Kortrijk (056/24.99.94) of www.west-vlaanderen.be/musea
De landwegel brengt ons meteen in het weidse agrarisch landschap. Het zonlicht verlaat ons geen seconde en de Tiegemse witte Bergmolen trekt al van verre onze aandacht. Elk seizoen brengt zijn vruchten voort en kweekt ons karakter aan om weer en wind te leren doorstaan.
In de Bergstraat, aan de eerstvolgende splitsing gaan we vrijwel onmiddellijk naar links in Dolage. Over de laagstamfruitbomen opent zich een vergezicht over de beboste kruinen van Zulzeke, Kwaremont, en Kluisberg. De appels aan de bomen zagen er toch zo verleidelijk uit...Alleen maar naar kijken, maar aankomen niet, tenzij...je de fruitboer aantreft? Voor €1,60 hadden we een zak heerlijk glimmende Jonagolds. Mensen toch, zo'n sàppige appels!
Langsheen de tuin van een riante villa brengt het voetpad ons op de Warandedreef, in een wijde boog om het St.-Arnolduspark.
Dit domein behoorde oorspronkelijk toe tot het kerngoed van de Heren der Heerlijkheid Tiegem. Het hedendaags park werd door de huidige eigenaars, de Paters Redemptoristen, in de jaren zestig tot een meer eigentijds recreatiepark omgevormd.
Opnieuw brengt een tegelpad ons in het agrarisch landschap. Gezwind stappen we verder en komen uiteindelijk uit op Schernaai. Algauw aan de rechterkant, maken we kennis met de ommuurde hoeve Schernaaihof oftewel: het Goed Ter Broecke. Deze mooie hoeve was ten tijde van het Ancien Regime het fonsier van de Heerlijkheid Ten Broecke en in het bezit van de Heren van Vichte.
De St.-Antoniuskerk is ons baken, en intussen genieten we van elk uitzicht, elk streepje zon en elke vierkante meter grond onder onze voeten.
Ingooigem, waar tijdgenoot Hugo Verriest, als 'paster te lande' de kinderen onderwees, de zieken bezocht en praatte met de dorpelingen, zei ooit:
" Schoon volk, mijn volk.
Ze zijn arm, aan zichzelf overgelaten en ze ondergaan lijdzaam het leven met zijn arbeid en zijn last, slechts nu en dan onderbroken en vergeten op feesten en kermissen..."
Tegen de zuidmuur van de kerk bevinden zich de grafmonumenten van Ingooigems twee beroemde inwoners: links dat van Hugo Verriest, rechts dat van Stijn Streuvels.
Voldaan keren we naar huis terug, en 'k heb er nog warme kaken van gekregen ook.
Met vriendelijke herfstgroeten,
:0) Veerle Loriaux
Abonneren op:
Posts (Atom)
