Blog over fietsen, wandelen, mountainbiken, paardrijden en toeren in West-Vlaanderen

De weg naar onszelf

2010-12-28T18:50:00.007Z

Beste natuurvriend,

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid...
Velen zullen bij deze stelling aanleunen.
Hoe dieper men spit, hoe schoner men tracht te worden.
Het vlakgommen van de slordigheidjes vraagt een zekere beheersing en moed.
Je zou het bijna kunnen vergelijken met een soort invuloefening, met heel veel schrappen en idem dito herschrijven.

Goede intenties verdienen een plaats.
Daarom wens ik jullie een vredevol nieuwjaar toe,
een groot hart voor de natuur en voor elkaar,
en doe het goed in al wat je doet !

Hartelijk,
:O) Veerle Loriaux

Beste Veerle

2010-10-27T11:33:00.003Z

Ook aan iedereen die het goed meent met deze blog.
Ik lever deze bijdrage als blogbijdrage en niet als reactie omdat ik meen dat het belangrijk genoeg is om hetgeen ik wil uitdrukken als blogbijdrage te publiceren.
Als één van de mede-bloggers kan ik niet anders dan mijn spijt uitdrukken dat je jouw blogbijdragen stop zet.
Zoals je op veel andere blogs ziet is het laatste greintje respect tegenover een medemens verdwenen, zeker van mensen die menen dat ze als "anoniem" of een andere dekmantel zomaar hun zogezegde mening op internet mogen verkondigen.
Ik hoop dat de laatste reactie van "anoniem" niet de druppel is die voor jou de emmer deed overlopen en jou deed beslissen om als laatste te stoppen met deze blog.
Ik hoop dat "anoniem" het lef heeft om zich bekend te maken. Alhoewel, zijn of haar echte naam is in wezen onbelangrijk. Het is makkelijk kritiek te geven als je zelf geen serieuze inspanningen doet om een positieve bijdrage te leveren.
Ik ben zeker dat een aantal mensen jouw blogbijdragen apprecieerden zoals ze waren : meestal een poëtische uitdrukking van hetgeen jij ervaarde bij je talrijke fiets- en wandeltochten, die je samen met je familie ondernam. Ze waren een stille aansporing om de talrijke fiets- en wandelliefhebbers ook op jouw manier te leren genieten van ons mooi West-Vlaanderen.
Dat de liefde voor de natuur en de bewondering en soms verwondering ervoor een grote rol daarin speelden, en misschien de hoofdzaak waren voor jou, siert jou maar.
Ik zelf heb mijn bijdragen reeds een jaar en half geleden gestopt. Ik had het er moeilijk mee dat voorstellen tot herstructurering of eenvoudigweg structurering van de blog, die zonder veel inspanning konden doorgevoerd worden, misschien wel gehoor vonden bij de verantwoordelijken, maar nooit ingevoerd zijn. Voor ons buitenstaanders kwam het over alsof er zelfs geen inspanning werd voor gedaan. Onze voorstellen kwamen er op neer om makkelijker gerichte opzoekingen van bijdragen naar onderwerp mogelijk te maken en zo de blog gebruiksvriendelijker en aantrekkelijker te maken.
Ik vraag je maar één ding, reageer niet op deze bijdrage, ook anderen niet, want "anoniem" zou er maar zijn plezier in vinden en zich verkneukelen en dat gun ik hem of haar niet.
Nog veel succes met je nieuwe opgaven en we ontmoeten elkaar nog wel eens als gewone peter of meter van één van de talrijke fiets- of wandelroutes.
Zeer respectvol.
Willy De Kerpel

Beste natuurvriend.

2010-10-24T19:10:00.006Z

Beste natuurvriend,

Met heel veel zorg en toewijding heb ik mijn woord verleend aan deze blog.
Zo ben ik in 2007 ingegaan op het initiatief, dat Westtoer aanbood aan zijn meters en peters.
Met een kleine kern bogen we ons over onze taak.

Ik ben natuurvriend in hart en nieren, en leg graag de klemtoon op positieve acties, die van mensen echte ondernemers maakt. Het zet de deur wagenwijd open voor al diegenen die met fijngevoeligheid en een gezonde dosis moed naar het groene leven opkijken, waarvoor mijn groot respect.

Het komt er op aan oog te hebben voor details, om - mits tijd, geduld, heel veel aantekeningen, opzoekingswerk en het verklarend woordenboek- een artikeltje rond te krijgen, dat aansluit bij de intentie van de blog...

Een nieuwe uitdaging ligt voor me open, waarbij mijn natuurkennis goed van pas zal komen.
Ik sla deze bladzijde om, maar niet zonder afscheid te hebben genomen.
Het was mij een voorrecht om aan deze blog te hebben meegewerkt, en dank hierna iedereen met wie ik mijn korte reisverhalen heb mogen delen.

Het ga je goed!
Van harte,
Veerle Loriaux

Bijna vergeten...

2010-10-13T19:37:00.017Z

Beste natuurvriend,

Voor het eerst sinds weken hoorde ik hen weer.
Op weg naar het werk, fiets ik meestal langs het bos. Daar kom je nooit vergeefs voorbij. Maar vandaag werd ik verrast, alsof ik terecht was gekomen temidden van de lente! Het fluitconcert - in tegenwoordigheid van een meerstemmig vogelzangkoor- liet niets vermoeden van een grimmige herfst. Het was van de eerste noot raak: als een paukenslag op mijn (nog niet wakkere) kop!

De natuur lijkt te zijn beetgenomen door het mooie weer? Een koppel tortelduiven doet wat stout, en merels scheuren flirtend achter elkaar aan. Allez, ze zijn weer eens bezig!

Is het u ook overkomen?
Tuurlijk bedoel ik niet dat je plots de kriebels krijgt en gaat flirten als die pluimgewichten boven ons. Blijf je bij het feit dat het herfst is? Of ging er daarnet ook een stroomstootje door je heen?
Zo te zien spitsen wij ons wat teveel toe op het uurwerk en onzen almenak, en moeten er nog een hele rits afspraken afgehandeld worden nog vóór het jaareinde.

Maar dat belette mij toch niet... dat ik me heb laten verleiden door het weer in omgekeerde richting, en dat het me een heel warm gevoel heeft gegeven.

Hoe ik me toch nog kon laten strikken door die mormels met hun gedweep...Ach!
Ook al heb ik mijn wintergarderobe al klaargelegd, mijn handschoenen voor het eerst weer aangedaan, de eerste snotter en keelpijn voelen opkomen, we 's avonds weer een beetje dichter bij elkaar kruipen voor de warmte, zelfs dàn... kan het nog allemaal verkeren.

Met verwarmde groeten,
:0) Veerle Loriaux

Ieper toen en nu...

2010-10-10T17:59:00.011Z

Beste natuurvriend,

Ieper was ooit één van de belangrijkste steden van Europa. We laten ons verrassen, en spreiden onze fietsnetwerkkaart Westhoek Zuid uit.
Afstand: 91km
Traject heen: Izegem / Ruiter (Roeselare), dan knooppunten 37-34-65 (West-Rozebeke)-51-21-22(Langemark)-23-64-24(Boezinge)-35-36-48--47-46-44-42-55-40(Zillebeke)-38 (Ieper)
Traject terug: Ieper rondom rond: 38-39-33-34, dan verder: 26-23-22-21-51-65-34-37(Ruiter/Roeselare) en naar onze stal Izegem

We fietsen de ochtend in met goed weer! Deze rit mag niet misgaan, nu! We fietsen een rustige verkaveling t.h.v. Oostnieuwkerke bij Staden binnen, en nemen daar een eindje de 'Keure Jeuze Neuze Route' met ons mee. We volgen een trafiek waar bloemkool en groene kool de akkers weelderig kleuren. De blauwe plastiek transportbakken staan al vertrekkensklaar.
We doen het Vijverbos aan, en even later belandden we op de begraafplaats Westrozebeke. Er kronkelt weliswaar een smal weggetje langs, dat we te laat hadden opgemerkt. Een grote betonnen zuil op de begraafplaats, trok mijn aandacht:
"Als op het einde de rekening klopt
sterf je niet
dan blijf je in gedachte."
Ik weet niet wie het schreef, en eigenlijk had ik graag begrepen wat de auteur hiermee bedoelde. Wie me kan helpen ontrafelen, graag zelfs?

Knooppunt 21 (en waar ik naar uitgekeken heb!): de spoorwegbedding Kortemark- Boezinge. Een ver-a-de-ming, lekker geen verkeer om ons heen!!!
Een rede waarom er nooit nog oorlog mag zijn (maar met ons simpele verstandje helaas utopie blijkt), laat zich vermoeden bij het Dancox-monument. Op welke wijze hier in de omgeving werd gevochten, soms gestuurd door soldaten met genereuze ideeën én wel om zoveel mogelijk mensenlevens te beschermen, liet het opschrift mij even in stille gedachten alleen.

Onderweg kruisen de Bakelandt- en de Vredesfietsroute ons pad. De oversteek van het kanaal Ieper- Ijzer naar de Vaart Komen- Ieper verloopt rimpelloos. Het groene, natte lint verrijkt het landschap- en natuurwaarde tussen Ieper en Komen, en speelt een belangrijke rol voor de migratie van planten en dieren. Bovendien werd de Oude Vaart de recreatieve verbindingsas ten zuiden van Ieper. Het kanaal speelt ook een grote rol in de Ieperse waterhuishouding.
Rond de Palingbeek krijgen we een flinke klim te verwerken! Al eens knooppunt 42 gedaan? Dan weet je het...

Op de terugweg, langs Zillebeke passeren we het Canadese monument, waarrond zich 100 ha OCMW bossen uitstrekken. Mocht je in de gelegenheid zijn, stap dan eens binnen bij Hill '62 Sanctuary wood museum, bij Schier J. Canadalaan 26 / B-8902 Zillebeke/ tel.: 057 - 46.63.73
We keren terug huiswaarts langs de vestingen van Ieper, en kruisen de gevaarlijke(!) Noorderring.

Aan alles komt een eind. Hier kan ik met geen ander woord sluiten:
Dank,
om wat ik mocht beleven onderweg,
de fiets die me hier heen bracht,
de kracht die ik uit mijn benen heb getrapt,
het goede weer,
ach zo'n kostbaar stukje geluk,
dat meermaals ons behartigt en behaagt,
onze constante en alles bepalende.

Met lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux

dierenliefde

2010-10-04T04:33:00.003Z

Beste natuurvriend,

Vandaag, 04 oktober, stuur ik een persoonlijke boodschap de wijde wereld in.

Dierenliefde
__________
Aan de wondere schepping,
aan de dienaars van de wetenschap,
die voor dieren een plaats hebben bewaard,
die ons zoveel hebben te leren,
om wat minder te begeren,
maar weerbaar én dienstbaar tegelijk
elkaar naar het leven te staan.

Je wordt het eens gewaar,
als zwijgen beter valt dan spreken,
als vriendschap belangrijk voor je is,
slechts het beste een mens nog duld,
dan is zijn liefde vervuld,
die heel veel houden kan
van dieren!

:0) Veerle Loriaux

Koolhof wandelroute / Nieuwpoort (7,8km)

2010-10-03T18:16:00.021Z

Beste natuurvriend,

Misschien delen we dezelfde microbe: druk, druk, druk, druk,...
Met oktober begint mijn agenda aardig volgeschreven te geraken, maar de wekelijkse afspraak met natuur en bos blijft ons keurmerk!

Vandaag heb ik afspraak met de zee, Nieuwpoort, langsheen een uitgebreid netwerk van historische waterwegen.
Spoorlijn 74 Diksmuide-Nieuwpoort vormde een onschatbare bijdrage aan de ontwikkeling van Nieuwpoort tot toeristische badplaats. Vandaag kunnen wij hier niets meer van merken, indien we niet over didactisch materiaal en internet zouden beschikken.
We gaan hiermee wat dieper op de feiten in, terwijl we onze voettocht aanvatten op het Marktplein van Nieuwpoort (stad) voor het stadhuis, en wandelen langs de stadshalle.

De Frontzate (= de oude spoorlijn Diksmuide-Nieuwpoort) brengt ons naar de overkant van het kanaal Nieuwpoort-Duinkerke. We nemen de doorsteek naar het spaarbekken op de koolhofvaart. Oei ! We zijn hier niet alleen? Dappere mountainebikers delen met ons hetzelfde pad...Dit 10 ha grote spaarbekken werd gegraven met een tweeledig doel:
- vooreerst was er een grote hoeveelheid zand nodig voor de aanleg van de A18/E40 autosnelweg.
- de kom vervult de rol van bufferbekken, voor de opvang van piekdebieten in de waterafvoer.
Maar ook hengelaars en watervogels hebben hier hun vaste plek gevonden...

De wind kan hier flink door de kleren waaien! Een mens mag de natuur niet tegenwerken. Maar hijzelf mag nu niet indommelen. Het is zo'n dankbaar tijdverdrijf de longen te kunnen vullen met zeelucht! In het bijzonder als wind en regen ons straks aan de open haard gaat kluisteren!

In welke richting je ook je hoofd draait, je staat roerloos te kijken op het polderlandschap, waar roofvogels vrij spel krijgen op de open vlakte. Nu de maïs van 't veld word gehaald, breekt voor vele dieren een bange tijd aan...
We wandelen richting kerk het spaarbekken uit, terug de Frontzate op en stappen even later parrallel met het kanaal Nieuwpoort-Duinkerke mee. Het pittoreske sluisje trekt onze aandacht. We houden even halt, om de primitieve maar totnogtoe doetreffende constructie te bestuderen.

Via het kanaal wordt het sluizencomplex de Ganzepoot bereikt. Zes waterwegen worden er samengebracht in één enkel sluizencomplex in de achterhaven.
Je weet het, of je weet het niet. Ik wist het niet: het Koning Albert I-monument kan je ook vanuit de hoogte bekijken. In één van de vele zuilen is een trap en een lift voorzien! Vandaag was het gesloten, dju toch! Voor alle info hieromtrent kan je terecht bij het toeristisch infokantoor, of je telefoneert naar : 058/ 23.55.87 Succes!

De Oude Veurnevaart brengt ons naar de startplaats terug.
De zeelucht heeft ons deugd gedaan. Een verhaaltje, vóór het slapen gaan, zal (denk ik) niet nodig zijn.
'k Hoop dat jouw dag ook goed is verlopen?

Met hartelijke herfstgroeten,
:0) Veerle Loriaux

Kleine genoegens voor later...

2010-09-28T20:53:00.009Z

Beste natuurvriend,

Beetje jammer... dat ik niet in de Belgische of Luxemburgse Ardennen woon, de Veluwe in Nederland, de Limburgse of Antwerpse Kempen, misschien?

Wat verschillende natuurverenigingen laten optekenen in hun verslagen, is dat een grote biodiversiteit enkel kans maakt in aaneengesloten natuurgebieden. Hier niet, dus?
Correctie! Hier en daar werkt men aan dit euvel.
Zie bvb. Preshoekbos. Het nog prille bos is een onderdeel van een toekomstig recreatieve groenas, het 'Groen Lint Zuid', dat het Preshoekbos in Marke en Lauwe met het Kennedybos op 't Hoge in Kortrijk moet verbinden.

Misschien is het (van mijn kant) wenselijk, om te vertrekken vanuit het niets, het bijna verwaarloosbare stadspark, het bos(je) in de buurt, of (kleiner nog!) mijn eigen tuin, om wat creativiteit in ons op te wekken?

Pas als we om kleine dingen kunnen geven, slaat de be(ver)wondering wel over op de inburgering van talloze natuurverenigingen, die met heel bescheiden middelen grote initiatieven aanporren, en niet bij de pakken blijven zitten.
Geen cd's, dvd's, of parfum onder de kerstboom voor mij.
Ik koop een stukje natuur vrij!

Met hartsverwarmende groeten,
:0) Veerle Loriaux

Media- Zondag 2010.

2010-09-25T19:59:00.015Z

Beste natuurvriend,

Media- Zondag...
Als ik het verklarend woordenboek raadpleeg, lees ik over alles wat duiding maakt van (massa)communicatie, via verspreiding van informatie en kennis.
Ook hier én nu.
In het veelzijdig aanbod aan communicatie zou een mens bijna verdwaald raken.

De Media tracht met bescheiden middelen en mankracht een zo breed mogelijk publiek te bereiken. Ik denk dat ik mijn weg tot de communicatiewereld gevonden heb...
Ik geef toe dat ik de Media deels met argwaan, deels met vertrouwen benader.
Toch kan ik nauwelijks vatten hoeveel mensen dagelijks met ons bezig zijn... in de verspreiding aan informatie bij de verwerking van onze behoeften en plichten, bij werk en vrije tijd, bij ziekte en gezondheid, bij onszelf en bij elkaar, ...

Dat communicatie een grote bijdrage kan leveren tot het algemeen welzijn, vind ik heel belangrijk!
Het is niet omdat ik anders niet weet wat te doen met mijn tijd, want mijn tijd -net als uw tijd- is kostbaar...
Het is niet om te willen ontsnappen tussen mijn vier muren...
Het is "alles" wat voorafgaat:
de documentatiemap, het internet, het leerboek, de fiets- en wandelkaart, de mondelinge overdracht van informatie, natuurgids en tips, enzovoort enzoverder.
Dàn pas kan de tocht beginnen.
Media- zondag gaat me niet onverschillig voorbij. Redenen te over om er even bij stil te staan. 't Is te zeggen: Doen wijzelf moeite genoeg om te durven communiceren?

Met beleefde groeten,
:0) Veerle Loriaux

De Goedendagroute(49km)

2010-09-19T17:45:00.013Z

Beste natuurvriend,

Naar goede afspraken met Westtoer voeren vrijwilligers, op regelmatige basis, controle uit over de door haar georganiseerde tochten.
Vandaag staat het nazicht van de Goedendag(fiets)route op onze kalender.
Deze route start aan de Groeningeabdij te Kortrijk, nabij de plek waar op 11 juli 1302 de Guldensporenslag plaats vond. In deze slag werd de goedendag als wapen gebruikt.
Nu we hier zijn, brengen we eerst een bezoekje aan de St.-Antoniuskerk, bij broeder Isidoor.

De Goedendagroute volgt de Leie stroomafwaarts via Kuurne. Van daaruit loopt het verder langs Harelbeke, Stasegem, Zwevegem, Bellegem, Rollegem, Aalbeke, Marke, Bissegem, terug naar Kortrijk.
Vlak aan het toeristisch infokantoor staat momenteel een kunstwerk, van Jeps Stein Bullet: " Lost Flammos". Heel intrigerend, confronterend, lijkt mij. Ik ga het kantoor binnen om meer uitleg te vragen over het werk. Het kunstwerk zou verwijzen naar de tentoonstelling 'Ongelooflijk'.
Ongelooflijk! Van hemel, hel en halleluja is een erfgoedtentoonstelling rond het volksgeloof in de laatste anderhalve eeuw. Met de deskundige hulp van twee talentvolle scenografen, Hilde Bouchez en Marij De Brabandere, is dit een zeer open en hedendaagse presentatie geworden.
periode: van 9 juli 2010 - 9 januari 2011
locatie: Museum Kortrijk 1302 / Begijnhofpark - Houtmarkt
info: toerisme@kortrijk.be tel.: 056/ 27.78.40

We rijden de stad uit, en zoeken de rust van het Provinciedomein De Gavers op. Renovatiewerken van de recreatieve site Zuid maken het domein deels ontoegankelijk, maar ófwel trotseer je een modderpad van +/- 100 à 150m ófwel neem je een ommetje.
De lucht is grauw en wordt zwaar. De eerste miezerige regenvlagen komen eraan. Aangename kennismaking!
Even voorbij de oversteek van de A17, bereiken we de St.-Denijseweg (die ik de Ivoren Tempelstraat durf te noemen, vanwege de mooie huizen!), en hier worden onze kuitspieren aan een eerste proef onderworpen, een tweede volgt aan het Laatste Oordje, en vanaf dan ben je het glooiend landschap al gewend.

Tussen Bellegem en Rollegem, en nat tot op ons hemdje, zoeken we een schuilplaats. We zijn al content met een bushokje. Zie ons hier nu zitten als twee snotneuzen (letterlijk!), maar al bij al hebben we ook pret voor twee. En zie! de hemel klaart op!
In mijn hoofd weergalmt een zoveelste keer Una Furtiva Lagrima, uit: l'Élexir d'amour, van Donizetti.

Nog een kleine knauw, ter hoogte van Aalbeke, komt Kortrijk in zicht. De hoge betonnen zuil 'De Sjouwer' houden we links van ons, terwijl we rechts de brug over het klaverblad van de A14-E17/ A17-E403 nemen. In 2002 werden hier rond de eerste bomen geplant van het Preshoekbos. Het nog prille bos is een onderdeel van een toekomstig recreatieve groenas, het 'Groen Lint Zuid', dat het Preshoekbos in Marke en Lauwe met het Kennedybos op 't Hoge in Kortrijk verbindt. Het Preshoekbos wordt een nieuw bos van 40 ha, waarvan 10 ha in landbouwgebruik blijft.

Met het haar in alle windstreken fietsen we Kortrijk binnen, waar mijn echtgenoot een ticket heeft besteld voor de tentoonstelling Ongelooflijk. Dank je wel, paps!
En daarmee is het . gezet achter een deugdzame fietstocht.
Straks lekker slapen.
Morgen gezond weer op!

Met doorweekte groeten,
:0) Veerle Loriaux

Oostende cultuurstad.

2010-09-19T14:38:00.025Z

Beste natuurvriend,

(Met een dag vertraging volgt hier de publicatie van onze zaterdagse trip).

Oostende: cultuurstad van Vlaanderen, ook wel 'Koningin der Badsteden', geëvolueerd tot 'Stad aan Zee' en waarmee Westtoer voor ons een dankbare bijdrage heeft uitgewerkt, nl. de erfgoedwandeling (4,4km), heeft een recreant, als elkeen die zich een beetje verbonden weet met cultuur, folklore en geschiedenis wat te bieden.
Deze gewezen geuzenstad floreerde onder de 1ste Belgische koningen en groeide tijdens de belle-Époque uit tot één van Europa's meest kosmopolitische en mondaine kuuroorden.

Oostende, vandaag, heeft in de voorbije jaren heel wat inspanningen gedaan op alle vlak: cultuur, architectuur, toegankelijkheid (ook voor de zwakke weggebruikers en mensen met een beperking), netheid, mobiliteit, gastronomie,... Deze stad heeft een ware metamorfose ondergaan, naar men ziet...
Maar..., zo leek het niet toen we het station verlieten. Zoals gewoonlijk en vooraleer we de stad intrekken, gaan we eerst een koffie halen in de Terminus, vlakbij het station. We stonden echter voor een verlaten pand, met opschrift: ' Dit buffet is gesloten vanaf 1 jan. 2010. Wij danken u voor het vertrouwen dat u in onze zaak hebt gesteld. ..." Enzovoort enzoverder...
Het info-kantoor, rechts van de inkomhal van het station, is eveneens verdwenen, en straks misschien ook (wie weet) de loketten???
Alleen assistentie voor mensen met beperkte mobiliteit blijft gegarandeerd.

Een puik werk is wel de nieuw aangelegde stelplaats voor lijnbussen, gelegen vlak voor het K.T.A.
We stappen recht op de (neogotische) St.-Petrus- en Pauluskerk af, die nu deels in de steigers staat, en nemen een kijkje op de renovatiewerken.
Bouwstijlen bekijken doe ik graag. Bij de bouw van talloze hotels en villa's werd indertijd kost noch moeite gespaard. Een uit het oog springende Casino Kuursaal en het postgebouw zijn het resultaat van naoorlogse, vooruitstrevende en moderne architectuur.
Dat de tijd, als wij mensen, vergankelijk is, maak je op uit de huizen, vb. de Christinastraat 37(1928), waar nu een juwelierszaak in ondergebracht is. Ook het huis ernaast (38) - nu taverne De Klokke.

Een tweede keer zo'n erfgoedwandeling maken, is een verrijking. Het liefst keer ik in de tijd terug, dan op mijn tijd vooruit te lopen, omdat... En ja, ook omdat een mens wat ouder wordt, milder gestemd, en herinneringen gaat vasthouden. Weet u zich nog de 1ste schooldag te herinneren? Misschien de eerste stuntelige schrijf/- lees/-rekenoefeningen? Ik leerde schrijven met een pen, die we in een pennenstok schoven. De Juf kwam regelmatig langs om het inktpotje bij te vullen, dat zich bevond in de rechter bovenhoek van onze bank. Menslief, wat gaat de tijd vlug...
Haastig stap ik een boekenwinkel binnen. Wat lees ik toch op de voorpagina van een buitenlandse krant: " De meeste jongeren kijken met grote voorzichtigheid in de toekomst."
Dan gaat de tijd vandaag misschien wel ietsje te vlug..?

De herinrichting van de Albert I- promenade is zo goed als afgerond. Langsdaar keren we terug, volgen de Venetiaanse gaanderijen en stappen door naar het Casino Kuursaal. En passant staan we stil bij een aantal laat 19de eeuwse dijkvilla's, die ons herinneren aan de promenades uit de belle-Époque periode, o.a.: villa Francine (n° 88), alsook villa Maritza (n° 76).

Op de zeedijk worden we aangenaam verrast door een Brassband event, georganiseerd door Toerisme Oostende. Zij brengt voor ons (voor een tweede editie) Brassband Outdoor. Brassbands, een ensemble van koperblazers en percusionisten staan er garant voor een prachtige sound, traditie en competitie. België is de laatste jaren uitgegroeid tot één van de toplanden in de brassbandwereld.
Terwijl ik luisterde, genoot ik de vrijheid om te kijken naar al wat me passeert. Het is een mysterieuze bezigheid. Wist je trouwens dat we voor 80% communiceren via oogcontact...
Ik maak er dankbaar gebruik van, en kort nadien stuur ik mijn belevenissen de wereld in.

Met cultuurminnende groeten,
:0) Veerle Loriaux

Ga maar zacht de winter in.

2010-09-15T10:20:00.004Z

Beste natuurvriend,

Wat zou dat maken, mocht koning winter een plotse stroomstoot geven, en alles -wat in winterslaap is- zou doen herleven?
Te gek voor woorden!
Volgens de normale cyclus gaat dat niet op. Het zou (eerlijk waar) beangstigend zijn, mocht daar verandering in komen... Denk ik?

Het zou betekenen dat we nergens nog vat op hebben, wanneer de natuur nu 's alles omdraait: zij heerst en wij beschikken.
Alle gekheid op een stokje, beste mens, het loopt vast niet zo'n vaart, al neigt het soms in die richting,...er zijn wel delen in de wereld die het voorhebben, alsof de natuur de controle over zichzelf kwijt is geraakt.

Gelukkig gebeurt het nog steeds elders, nooit hier. Maar jammer genoeg gebeurt het steeds vaker.
We kunnen trachten hier te leven in het nu, vanuit de centrale gedachte ons sterk te maken, in onze beste momenten, en dat is vandaag...
Ga maar zacht de winter in, je hoeft nergens bang voor te zijn, als je je voorraadje hebt aangelegd.

Met fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

Parochieveld wandelroute (8,5km)

2010-09-12T18:17:00.023Z

Beste natuurvriend,

Parochieveld laat zijn verleden herleven langs de gemeentebossen. Ze kwamen -na de Franse revolutie- in handen van de gemeente, en roepen bij heel wat oude Ruiseledenaren mooie herinneringen op over een onbezonnen tijd: na schooltijd of tijdens de vakantie kwam de jeugd hier zwemmen...
Maar laten we op de zaken niet vooruitlopen ( misschien zeg ik beter: achteruit), en ons naar de startplaats begeven. We verzamelen aan de St.-Caroluskerk (Doomkerke) en zoeken de huisnummers 42-44 op. Daar tussenin loopt een smalle macadamweg, die ons uitgeleide doet naar bos en groen.

" -Privaat terrein- "
We weten wat dat betekent en houden ons aan de gedragsregels.
Het pad ligt bezaaid met eikels, paddestoelen in alle vormen en kleuren, drassige stroken, en die sterk doordringende geur van turf... Het zonlicht priemt door de bomen en doet ons heel veel goed.

De Krommekeerstraat dwarsen we, waarna we het natuurreservaat 'de Vorte Bossen' aandoen.
De bossen worden deels voor het publiek opengesteld, deels enkel via geleide wandelingen. Dat wordt meteen duidelijk bij het lezen van de bordjes, die aangebracht werden door Natuurpunt.
Het natuurreservaat (50ha) ligt op de grens van de Vlaamse Zandrug. Noordwaarts treft men een typisch landschap uit het vroegere Bulskampveld, terwijl zuidwaarts heel intensief aan landbouw wordt gedaan.
Intussen wordt de bodem duidelijk natter, en een stukje worden we omgeleid naar een droger gedeelte.

We ruilen de Vorte Bossen voor de gemeentebossen Parochieveld. Aan de ingang, links van het wandelsluisje, staat een bord met interne reglementen voor de bezoeker. Een 16-tal artikels waar de recreant ogenschijnlijk niks aan heeft, maar bij nader inzien is het misschien wenselijk er even aandacht aan te schenken... Door het bos loopt een weg, die we oversteken. Het 2de deel van het bos klimmen we op naar de grens met Oost-Vlaanderen. Bij het plaatselijk dialect, dat door de 2 provincies loopt, krijg ik wat heimwee naar mijn geboortegrond...
Aan het einde van het bos steken we voorzichtig de drukke (!) Maria-Aalterstraat over en stappen rechtdoor een aardeweg tussen het (18de-eeuwse) veldkapelletje en het kerkhof in. Het kerkhof ligt er verlaten bij en dat vind ik (persoonlijk) jammer. Het behoort tot de Gemeenschapsinstelling voor Bijzondere jeugdbijstand en diende tot 1971 als begraafplaats voor kostgangers en personeelsleden. Ik ga niet gauw naar graven kijken, maar deed toch de moeite. Op de oudste grafzerk las ik het volgend opschrift:
Guillaine Poll.
Premier directeur des Écoles de Reforme de Ruyslede et de Bernem.
Né à Maestricht, le 25 août 1813.
Décédé à Ruyslede, le 20 octobre 1867.
Toegegeven, ik heb een dergelijk grafzerk nog nooit eerder gezien.

We verlaten de geschiedenis, steken de Vagevuurstraat over, houden rechts aan en buigen af naar de Predikherenstraat. Aan het kiezelpad met verbodsbord 'Militair domein/ Verboden toegang' slaan we af. De soldaten zijn opgestapt. Gallowayrunderen trekken nu de wacht op. We kijken uit op het natuurreservaat Gulkeputten, en terwijl stappen we onder een zendmast door. We houden het pad links aan en komen terug op de Predikherenstraat, die we dwarsen.
Even verderop ruilen we de rustige Lammersdam voor de Veldkapellestraat, die ons naar het open Disveld brengt, of 'de Heilige Geesttafel van Ruiselede', dat vroeger aanleunde bij Bulskampveld.

Stilaan komt de St.-Caroluskerk in zicht, maar we genieten nog even van enkele keurig opgezette huisjes, oude hoeves en een mooi onderhouden veldkapelletje, waarna we in alle rust terugkeren naar de kerk van Doomkerke.

Met Doomkerkse groeten,
:0) Veerle Loriaux

Aarsele via het fietsnetwerk Leiestreek West

2010-09-11T20:25:00.018Z

Beste natuurvriend,

traject:
(heenrit) 15 (Izegem)/17/18/13/12/11/52/51/50/48 (Aarsele)
(terugrit) 48 (Aarsele)/ 50/51/52/47/46 (Tielt)/ 24//53/54/23/22/13/15 (Izegem)
totale afstand: 64 km.

De tijd is rijp voor een fietstocht, en de weergoden zijn ons welgezind.
We trekken naar Aarsele, vertrekkend vanuit de thuisbasis Izegem, en we verplaatsen ons richting Ingelmunster. De wegenwerken in Izegem schieten goed op!

We steken de Dorpsbrug in Ingelmunster over, en zoeken het kanaal langs de Leie op. Scherp en zwart steken de snel voortwiekende silhouetten af tegen de blauwe hemel. Het zijn zwarte ganzen, die met veel kabaal overvliegen. Het jaagpad trekt - bij mooi weer- heel wat vissers aan.
Aan knooppunt 18 verlaten we het jaagpad en nemen een korte bocht naar rechts, steken de brug over en even later ook de drukke (!) Oostrozebekestraat.
We staan op grondgebied Meulebeke. De bermen zijn netjes gemaaid en de grachten werden uitgebaggerd. Meulebeke is geen fusiegemeente, en heeft dus geen deelgemeenten. Wel liggen er enkele kleine gehuchten binnen de gemeente, nl.: de Paanders, 't Veld, en Marialoop. We zullen ze alle drie van nabij leren kennen. Hier niets dan groentenvelden. Er hangt een sterke geur van prei in de lucht.

De Weverij(fiets)route loopt kriskras door onze fietsroute.
We rijden het grondgebied Tielt binnen, langs een rustige woonkern.
Tussen Tielt en Aarsele loopt een heel drukke weg, nl. N35, die we voorzichtig dwarsen. In Aarsele brengen we een bezoek aan de St.-Martinuskerk, ver weg van de spijtige nieuwsberichten, waarmee we de laatste dagen/weken/maanden zijn bejaagd, willen we even op adem komen.
Daarna stappen we binnen in 't Dorpshuis, rechtover de kerk, waar we vriendelijk ontvangen worden door de eigenaar van het nette, verzorgde café, met een afgebakend en nieuw aangelegd terras achter het etablissement. Doe geen moeite, je vindt geen revieuws op het Internet. Fietsers, met of zonder picknick, zijn hier welgekomen gasten.
In de nabije toekomst voorziet de eigenaar een doorgang naar het terras langs een smal weggetje. Zo kan men in alle veiligheid zijn fiets achterlaten, en intussen genieten van een drankje. Een bezoekje waard. Wilt u dan zo vriendelijk zijn en de gastheer even mijn groeten overmaken?

Op de terugweg rijden we langs Tielt, en doorkruisen het stadspark, dat er heel netjes bij ligt! Het park loopt uit op het streekbezoekerscentrum Mulle de Terschueren, en is een realisatie in het kader van het Interreg. IIIa-project 'Bezoekerscentra op het Platteland', gecoördineerd door Westtoer.
Onze route loopt verder door de gemeenten Pittem, Ardooie, terug Meulebeke, Emelgem, en Izegem.
Zoveel koeien hebben we gezien langs Vlaamse velden,... maar nergens een melkautomaat. Ik mis een glas melk... Paps troost me straks wel met iets anders: een zak oliebollen, want 't is (nog heel even) kermis in Izegem!

Even vermelden dat
...de kermis in de Pekkersstad zondag a.s. (12 sept.) traditioneel wordt afgesloten met Koekenzondag. Vanaf 21u voorziet het stadsbestuur langs de kanaaloevers een kleurrijk vuurwerk. "Het vuurwerk is het best te zien vanaf de centrale brug en de Zuidkaai. "
- aldus het stadsbestuur van Izegem.

...je t.e.m. zondag 3 oktober in de Vijfwegenstraat 29 het traditionele expo Kunst op en rond het water kan gaan bezichtigen. Organiserend kunstenaar Johan Herman pakt uit met keramieken en bronzen beelden, en wordt hierbij artistiek ondersteund met schilderijen (Bruno Foeglé-Frankrijk/ Christophe Bautil-België/Lara Francini-Italië), bronzen beelden (Nadine Debay-Italië), keramieken beelden (Gaby Kretz-Frankrijk) en mythologisch werk (Carlo Zoli-Italië). "De toeschouwer kan genieten van beelden op en rond de vijver - met feeëriek verlichte waterpartij- en in het huis." -aldus Johan Herman.

Smakelijke groeten!
:0) Veerle Loriaux

Als bij wonder...

2010-09-11T18:40:00.003Z

Beste natuurvriend,

Hier volgt een kroniek uit mijn eigen leefwereld. Het heeft in eerste opzicht weinig uitstaans met wandelen en fietsen, maar natuurvriend zijn is iets meer dan dat... Het maakt je opmerkzaam voor wat we vaak te vlug vergeten of te snel aan voorbijgaan. De amateur natuurliefhebber maakt schetsen, de natuurvriend neemt akte van het woord en gaat aan veldwerk doen.

Veel tuin, beste natuurvriend, heeft een mens niet nodig, om 'groene' kennis te vergaren. Wie zich wil verdiepen in de materie, krijgt de taak mee: zich te leren aanpassen naar de gesteltenis van de natuur. Da's veel gemakkelijker gezegd dan gedaan... Dat gaat langs de vier seizoenen: van gedreven, sterk gemotiveerd, tot gevoelig en kwetsbaar, in het verlengde van onze dagelijkse plichten.
Alle wijzen ze ons op onze alertheid, maar ook op onze mildheid.

Pràchtig hoe onze berk zich stilletjes voorbereidt op de nakende wisselvallige weersomstandigheden. Tot haar laatste blad wordt weggerukt zal zij zich verzetten, en dat doet zij nu al: in de oksel van elk blad staat reeds een nieuwe knop.
Hoeveel wijsheid leeft er in het hart van een boom, dat we op ons eigen leven van toepassing zouden kunnen brengen?
Veel tuin heeft een mens eigenlijk niet nodig, er past vast wel een boom in. Niet veel meer dan een voorschoot groot is die tuin van mij, en al kwelde ik mezelf vroeger wel eens... hoéveel te meer geluk sommigen hebben, met een oprijlaan vol statige bomen en een tuin vol bloemen!
Het hart kan zoveel dankbaarheid in zich opnemen, waar het kleinste wonder een plaats mag krijgen... vanbinnen.

Met dankbare groeten,
:0) Veerle Loriaux

Drupplendauw.

2010-09-06T17:49:00.005Z

Beste natuurvriend,

Drupplendauw
___________

Het was zo wonderlijk,
een doodeenvoudig spinnedraadje,
aaneengerijgd met drupplendauw,
da'k stop en 't aanschouw.

Hoe is ze erin geslaagd,
een draadje te verbinden,
van d' ene muur naar d' ander er rechtover,
en dan elk draadje over en over.

Wij strelen met ons hand,
het zijden drupplendraadje,
ofwel wrijven we 't genadeloos weg,
het was gebeurd, dat ik het zeg.

Een arbeid geleverd,
vernield in één veeg,
en zoek je de spinne weer,
ga niet als razende te keer.

Ze bouwt reeds aan een nieuw drupplendraadje,
elke dag een ander,
nooit doet ze haar werke twee keer,
maar altijd verder spint ze weer.

_____Veerle Loriaux (uit: 'Blijf mij nabij.' 1990/ niet verkrijgbaar)

Het Heuvelland

2010-09-05T20:22:00.015Z

Beste natuurvriend,

Het Heuvelland blijft ons boeien, met Kemmel voorop.
Het glooiend landschap neemt ons op sleeptouw, en brengt ons naar idyllische plekjes waar je met de wagen niet door mag.
Ook aan haar geschiedenis gaat geen mens voorbij, dat getuigen de bunkers, de soldatenbegraafplaatsen , de bommen en granaten die door landbouwers nog altijd naar de oppervlakte worden geploegd.

Wat we glad vergeten waren, is dat elke "1ste weekend van september" een kermis én rommelmarkt plaats heeft in Kemmel. Nuja, dan tracteren we onszelf maar op een grote zak oliebollen, die we in het Warandepark naar binnen werken. Bij vroegere rommelmarkten namen markkramers een deel van het kasteelpark in om hun koopwaar aan de man te brengen. Om reden van de brandveiligheid mag dat niet meer, dus is het hier heerlijk rustig, met ons tweetjes op een bankje, in de schaduw van een oude eik.

Het provinciedomein Kemmel weet ons altijd weer te verrassen: een bonte vegetatie van (on)kruiden, krachtige jonge loofbomen, en heel veel braambessen !!!
We hebben genoten van elkaars gezelschap, en van het prachtig weer!

Met nagenietende groeten...
:0) Veerle Loriaux

De kastelen fietsroute (49km)

2010-09-04T20:42:00.030Z

Beste natuurvriend,

De kastelenroute loodst ons door het Houtland tussen Brugge en Torhout.
Kastelen zijn vandaag als verborgen schatten: het verdedigingskarakter die ze droegen is zo goed als verdwenen, en door de dichte begroeiing van bomen en struiken is het vaak heel moeilijk om nog een kasteel in volle gedaante te zien.

Kastelen en landgoederen vormen de rode draad doorheen onze tocht.
Startplaats: Tillegemkasteel in het provinciedomein Tillegembos te St.-Michiels (Brugge)
Vlak voor de toegangspoort tot het kasteel fietsen we naar rechts en rijden langzaam het domein uit. We laten ons verrassen door riante villa's en buitenverblijven, maar zeer zeker ook door wilde heide, die nu zo mooi de open ruimten in het bos kleurt!

Rond de Lac van Loppem loopt het St.-Maartenspad, dat ons naar het eerstvolgende kasteel Emmaüs brengt (Rolleweg). De ietwat eigenaardige naam heeft het kasteel ontleend aan het feit dat het even ver van de Jeruzalemkerk (Brugge) verwijderd ligt als het bijbels plaatsje Emmaüs van de stad Jeruzalem.
We laten ons nog meer verrassen door boerenvelden, karrenwegen, en met zicht op het leven dat voortdurend inspeelt op de natuur: het boerenleven zelf.

Aan de toegangspoort van Merkemveld herken ik het kapelletje op de linkerzijde. Tijd om in stilte te bidden, te danken, te hopen, te vragen... Vlak voor ons uit loopt een kleine plezanterik zigzaggend over het pad, het was vast een wezeltje? We halen hier fijne herinneringen op aan een vorig bezoek, want hier kruist het Doeveren Wandelpad onze weg.
Een bankje tussen haag en heg nodigt uit om even te pauzeren. Je komt er voorbij in de Hutstraat.

Over de brug in de A17, kiezen we richting Ruddervoorde. Op rechts zien we (als we heel goed kijken!) het kasteel Hoogveld. De Hillestraat bezorgt ons een fraai uitzicht op de St.-Eligiuskerk van Ruddervoorde. Het charmante kasteel 'Pecsteen' rijden we voorbij. Verder in de straat zien we nog lage arbeidershuisjes met identieke rode geverfde gevels, die destijds werden bewoond door de pachters van de kasteelheer.
Ook het kasteel Raepenburgh en Lakenbos genieten onze aandacht.

Net na het overschrijden van de gemeentegrens met Wingene houden we even halt bij 't Kaarsenhof (1910), waar we ons te goed doen aan een stukje warme appeltaart van het huis. We proeven de rust en de stilte...De gastvrouw stelt fietsers in de mogelijkheid om hier te picknicken. (meer info, ook voor een eventueel bezoek aan het kaarsenatelier: http://www.kaarsenhof.be/)
Langs de mooie hoeve 'de Vosseput' (Kalehoekstraat) fietsen we terug naar Ruddervoorde.
In de verte zingt een vink zijn laatste 'Suskewiet' aria's van het seizoen.
Soms passeren we plekjes, die ons herinneren aan een eerder gemaakte tocht, zoals hier nu aan het landhuis 'Baliebrugghe', op de hoek van de Torhoutsestraat met de Cijnsdreef. Dan moeten we aan 't Vrijgeweed zijn !
Wat verderop steken we de brug in de A17 nogmaals over, en staan opnieuw op grondgebied Torhout. Vóór we in Veldegem zijn, moeten we eerst de spoorlijn Brugge-Kortrijk dwarsen, maar ook de drukke (!) Torhoutsesteenweg. We vluchten snel de Rozeboomstraat in en tuimelen in een zalig rustige en landelijke omgeving, waarbij we het kasteeldomein van Litterveld aandoen.

De laatste snede hooi wordt nog eens door elkaar geschud, nieuwe voren worden getrokken voor de aanleg van wintergroenten, die straks worden verwerkt in onze hutsepot. " Dat is stevige boerenkost, man!!! "
Vloethemveld maakt zich klaar voor een nieuw seizoen, en de stedelijke kasteelparken Tudor en Beisbroek te St.-Andries (Brugge) ronden deze tocht af in diepe schoonheid.

Met stille groet,
:0) Veerle Loriaux

Natuurlijke begrazing.

2010-09-02T20:56:00.009Z

Beste natuurvriend,

Het houdt me al enige tijd aan het denken. Misschien u ook?
Nu we wat mobieler zijn geworden, over meer vrije tijd beschikken, over goede routeplanners beschikken, maakt dat we graag in de natuur zijn, weliswaar om volop te genieten van rust en stilte, temidden het harmonieuze landschap dat met de seizoenen telkens weer verandert.

Onze zintuigen hebben vast wel al veel opgemerkt, waaraan we met de wagen doorgaans voorbijrijden...
Wie de natuur wil verkennen, moet zijn vehikel aan de kant zetten!
Naast de vele technische functies, waarvoor zo'n kant ( lees: berm) gebruikt kan worden, is zij een ideale plek om er een picknick te houden... Sinds jà-ren sleutelt men aan de 'bonte' berm, en hoe we die in zijn ecologische eigenheid verder kunnen verrijken.

Een goed ontwikkelde berm heeft een hoog rendement aan planten, bloemen, en kruiden: dat is rijkemanskost voor dieren, die in het wild leven!
Een "ecologisch corridor" dus, verwekt vanuit een zeer gestructureerd bermbeheer, met het oog op het bekomen van bloem- en soortrijke bermen via maaibeheer.

Aan één zaak gaat men ( naar mijn bescheiden mening) voorbij, nl.:
Veel dieren die leven in 't wild voeden zich met grassen, bladeren en vruchten in loofbossen, en bosranden gelegen naast weilanden.
Het staat algemeen vast dat een goed ontwikkelde berm voor deze dieren een delicatesse is. Verhoogt men niet het risico-door het maaien van zo'n berm- dat dieren zich dan te goed gaan doen aan landbouwgewassen?

Dat vraag ik me al een hele tijd af. Misschien u ook?
Zaterdag en zondag spring ik terug op de fiets. Ik rij rustig de zomer uit, met pen en papier, en wat gezelschap zo tussendoor levert altijd een goed gesprek op. Misschien kom ik iemand tegen, die me een beetje kan helpen en uitleg geven waarom wel en niet, zus en zo, waarom en daarom...

Tot dan, dan!
Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Half donker, half licht.

2010-08-29T18:52:00.003Z

Beste natuurvriend,

Zo tussen 5u30 en 6u moet het geweest zijn, toen ik mijn tuintje indook, om een frisse neus te halen. Mijn eerste werk -na het tafeldekken en koffie/thee zetten- is meestal voorbehouden aan een tuinbezoek.
De sterren en de maan prijkten helder aan de hemel, ...het was half donker, half licht.

Een laatste weekend van de vakantie brengt me in een aparte stemming: nog even diep ademhalen vooraleer de drukte weer begint, de dagen korter worden, en we de gezelligheid in onze huiskamer zoeken.
Geen merelzang in de ochtend, neen zelfs geen merels meer te bespeuren. Ze lijken met de noorderzon verdwenen te zijn, de sloebers!
"Excuseer?" -piepen de jongen, wat schuchter vanuit onze vuurdoorn. Worden zij dan mijn wintergasten? Fijn...

Vreemd hoe de natuur nu te werk gaat, het is alsof ze de stekker uit het stopcontact heeft getrokken en de sapstroom heeft dichtgedraaid van boom en struik? De spaarzame vruchten van de zomer beginnen zwaar door te wegen. De natuur lijkt onuitspreekbaar mooi, maar participeren met haar is nooit vrijblijvend.

Mag ik nog even iets kwijt?
Heel veel goede moed,
in het bijzonder aan onze gezinnen,
aan kleine en grote kinderen die een nieuw schooljaar ingaan.
Dat zij - na deze deugdzame vakantietijd- alle kansen benutten, om te werken aan hun toekomst en aan een betere wereld.
Laten we hen daarin volgen en steunen.

En nu geniet ik van de zon, die langzaam opkomt.
Wat is ze mooi, in deze vroege ochtend!

Met lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux

Over de kasseien van Kemmelberg wandelroute (9,4 km)

2010-08-22T19:18:00.009Z

Beste natuurvriend,

Met of zonder kasseien, je kan er echt niet omheen, want het wandelpad gaat dwars door de nieuw aangelegde dorpskern...

Zonet waren we nog in Kachtem, voor een wandeling in het Rhodesgoed. Een uurtje later stonden we aan de voet van het nu zo actueel en veelbesproken Kemmel.
Na de rustperiode van de laatste kassei, werd (16 juli l.l.) de doorgang voor alle verkeer terug mogelijk.
Over de verfraaiingswerken stootten we op flink wat tegenstand van bewoners én bezoekers... We stappen rond het Warandepark. Het Warandekasteel peilt boven de haag en hier... denk ik... de dikste boom van het park gevonden te hebben! 'k Verklap het niet, zie dat ik me vergist heb...

Het pad zet ons langzaam buiten het zicht op de kerktoren van Kemmel, nu we richting Wulvergem stappen.
Van een Brits soldatenkerkhof gaat het naar het eerste voorbos met boomgaard. De aanplanting van het jonge bos is een streling voor het oog: hoe zijn die bomen toch gegroeid!
Zo nu en dan moet men zich 360° draaien, dan krijg je een prachtig uitzicht over Wijtschaete, Mesen, Wulvergem, Nieuwkerke, en Steenwerck.
De Kleine Kemmelbergweg (en juist daar waar ik de rugzak van m'n echtgenoot even overnam) kregen we een flinke klim in 't vooruitzicht. We gaan hier niet janken, hé, doorstappen!

Voor onze moeite worden we beloond op iets wat een mens niet elke dag te zien krijgt. Hier staat een fortuin op de parking van brasserie Au Chalet! Oldtimers Traction Avant Citroën, een zeer innovatieve wagen uit de jaren '30. Zestien wagens telde ik. De B.O.C.C. is op bezoek in West-Vlaanderen. Het zijn geen auto's met ABS, airbags, of stoelverwarming en ze zijn beslist niet milieuvriendelijk, maar ze in konvooi zien vertrekken... Jongens toch, het liet mij een heel speciale indruk na...
We praatten nog wat bij, bij een tas koffie en een heerlijk versgebakken pannenkoek en geserveerd door de vrouw des huizes.
Onze wandeling loopt op zijn laatste benen, wanneer we (langs jeugdverblijfcentrum De Lork) de dorpskern naderen.

En zullen we nu ook nog een goede nachtrust krijgen? Zou welkom zijn. Niet dat ik slecht slaap, maar wat sneller kunnen inslapen misschien...

Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Welkom in het Rhodesgoed (Kachtem)

2010-08-22T17:18:00.013Z

Beste natuurvriend,

Het domeinbos vind je terug op de fietsnetwerkkaart Leie West, vlakbij knooppunt 25.
Aan de ingang van het domein is een ruime parking, ook je tweewieler kan je hier kwijt in de fietsenstalling. Deze wandeling is (veiligheidshalve) niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers.

Het domein, dat 40 ha beslaat, was eigendom van de familie Van Rode, afkomstig uit Schelderode (Oost-Vlaanderen), die ook bezittingen had in Roeselare, Rumbeke, Oekene, Emelgem en Izegem. Het goed werd door het Vlaams Gewest (1995) aangekocht om er een nieuw bos aan te leggen...Het Agentschap voor Natuur en Bos waakt over de staat van het domein. Er werd voor loofbomen gekozen bij de aanplanting: Wilg en populier creëren het bosbeeld, in afwisseling met traag groeiende soorten zoals: zomereik, gewone es, zoete kers, beuk en haagbeuk.

'k Lere weer tevoete loop'n.
We zoeken het beginpunt van de wandeling, dat we gauw vinden vlakbij de parking aan het domein. Je volgt de oranje pijl, dat op een houten paaltje is aangebracht en je bent vertrokken voor een kleine 4,5 km door het groen.
Friese Melk- en Zwartblesschapen trekken onze aandacht. Deze dieren worden ingezet, omdat ze geen hoge eisen stellen. Het Friese (witte)melkschaap heeft een lange geschiedenis, en werd als 'het lam Gods' in 1432 al afgebeeld op een schilderij van de gebr. Van Eyck in de Sint-Baafs kathedraal te Gent.

Bomen zijn de voorboden van de seizoenen. De eerste tekenen van een vroege herfst liggen verschrompeld op de grond. Ik hou zielsveel van een boom: naast de titel als grote regulator van lucht- en milieukwaliteit is hij misschien voor velen onder ons de betere geleider naar het hart...
De zomereik is hier en daar wel het slachtoffer van witziekte, en de es wordt omsnoerd door klimhortensia. Het geeft een fraai zicht, misschien niet erg comfortabel voor de boom zelf, maar het lijkt me een ideale broed- en schuilplaats voor de kleinere zangvogels.

Een bos in ontwikkeling heeft een natuurvriend zoveel te bieden, op één voorwaarde dan: dat het wordt opengesteld voor het grote publiek, en niet enkel op gezette tijden.
Als dit bewust wordt gedaan om ecologische redenen, dan zwijg ik.
Een ruiterpad loopt hier de hele afstand bijna parallel met het wandelpad.
Zo kletsend over koetjes en kalfjes zien we niet dat we stilaan het einde van de wandeling nabij komen.

We hebben genoten, omdat we gelukkig geen gevolg hebben gegeven aan het weerpraatje, want 'thuis zitten', dat is echt niks voor ons, mensen.

Een boeket lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux

Thuis komen...

2010-08-15T15:26:00.017Z

Beste natuurvriend,

Je zegt misschien wel: ... té eenvoudig toch, om er een woord aan te schenken.
Toch schenkt men met een woord de ander een unieke kans tot nadenken, reikt men een bepaalde gedachte aan...

We haalden de fiets van stal, onze goeie vriend de fiets, om - na onze vakantie- de stad in te trekken, gewoon om het plaatselijk terrein te verkennen.
Wil je weten hoe het voelde? Hemels was het!

Dit moment was al lang in de maak, nog voor we thuis kwamen zag ik me in gedachten al boodschappen doen, familie opzoeken, een blij weerzien van bekende gezichten. Je neemt je stilletjes aan voor om naar huis te gaan.

Het hoort erbij. Vakantie is zo weer om, eens je de sleutel van je huisslot hebt omgedraaid, en terwijl je de valiezen in de gang zet ben je helemaal vergeten dat je 1200 km. met je wagentje hebt getuft door nostalgische dorpjes.

Vandaag heb ik m'n vakantieboek afgewerkt, met heel veel zichtkaartjes versierd, foto's, documentatie, vervoersbewijsje van een of andere daguitstap en heel wat persoonlijke aantekeningen die deze reis levendig moeten houden.
Maar even belangrijk: is weten wat gebeurde in de straat, in de buurt, bekende gezichten terug te zien, het woon-school- werktraject verkennen. Ach, we blijven zoekend aanwezig.
Dàt... is thuis komen,
denk ik,
in je vertrouwde omgeving,
je vertrouwde gewoonten terug opnemen,
en met wat goed geluk terug die trappers opstappen,
wat stuntelig de eerste knooppunten hanteren,
voor een ritje door Roeselare, Ardooie, Ingelmunster,
en dan naar huis,
het gevoel dat je beweegt,
één draai om zijn as brengt me wat meters verder,
en wég ben ik,
kronkelend door Vlaanderen,
waar ik thuis ben.

Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

De la nature a l'état pur...

2010-08-11T21:21:00.004Z

Beste natuurvriend,

Ik had met veel gemak een gentiaan, een aconit, een strohalm of een zonnebloem kunnen plukken en meenemen naar huis, maar ik heb ze rustig gelaten waar ze thuis horen: in de Hoge Pyreneeën van het mooie Frankrijk. Daar heb ik - met het gezin- de vakantie doorgebracht.

Mijn echtgenoot (een ras-zuivere globetrotter) heeft ons hiermee verrast. Uren kan hij in boeken snuisteren, stapt toeristische infokantoren plat, zal niet vaak een aflevering van Vlaanderen Vakantieland missen, en steekt graag zijn neus in de vele vele vakantiebrochures.
Daarentegen ben ik een huismus.
Geen perfecte combinatie, dus.
Maar je zou er nog van opkijken, want wil ik mijn echtgenoot volgen (en dat hoort toch zo te zijn...), dan neemt hij me overal mee naartoe, en op die wijze heb ik al een stukje van de wereld gezien, waar ik uit eigen beweging nooit was geweest. Reken maar, ik ken mezelf!

Gouden herinneringen liggen nu opgeslagen in het geheugen. Wat een reis ons bijbrengt is een onbeschrijflijk gevoel hoe 'goed' wij het hebben om te kunnen reizen. Als ik iets kan bedenken waarom reizen zo dankbaar maakt, dan is het wel: kijken en vergelijken...
We tasten hierbij automatisch onze vertrouwde gewoonten af en krijgen er andere bovenop. Het vernieuwt én verruimt ons inzicht.

In al mijn oprechtheid dank ik God, om de fantastische vakantie die ik heb genoten, om de kracht van moeder natuur waarin ik me vaak heel klein heb gevoeld..., om de wijze waarop natuur hier nog natuur kan zijn..., om de vele mensen (onbekend wie, maar daarom niet onbemind) die zich dagelijks inzetten om blijvend zorg te dragen voor wat kwetsbaar is, want wat weerloos is is meestal waardevol.

Dank dat je even tijd vond, om naar mijn vakantieverhaal te willen luisteren, wat toch even iets anders is dan het praatje over een wandel- of fietstocht, dat u van mij doorgaans gewoon bent.

Met natuurvriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Omdat ik om je geef...

2010-07-18T19:37:00.005+01:00

Beste natuurvriend,

De afgelopen week vernamen we heel mooi nieuws over de radio. Tijdens het programma 'Ochtendpost' nam Nico Blontrock (presentator radio2 West-Vlaanderen) ons mee naar het West-Vlaamse St.-Joris, deelgemeente van Beernem.
Daar heeft een jonge fokvaars drie stierkalfjes ter wereld gebracht. Dit is wel heel uitzonderlijk voor een dier van het Wit-Blauwe Belgische vleesras.

De vreugde bij het gezin Bral moet groot geweest zijn, veronderstel ik? Het nieuws waaide over naar de plaatselijke media, en zo werd het ons voorgesteld in dagblad Het Laatste Nieuws.

Destijds studeerde ik aan de vrije landbouwschool te Oudenaarde. Zo bleef ik toch een beetje verbonden met het leven op de boerderij. Sindsdien is mijn interesse voor het buitenleven alleen maar gegroeid. De voorliefde voor dieren is nooit ver weg geweest. Wat zou het fijn zijn, mocht ik deze diertjes eens zien?
We zouden er een fietstocht kunnen aan vastknopen?

Een fietstocht met een speciale missie...
Om half negen in de ochtend vertrokken we vanuit Izegem, waar we wonen. Van daaruit ging het richting Ardooie, Pittem, Egem, Wingene, Beernem, St.-Joris
We hadden geen adres, maar we zullen het daar nog eens vragen, zo'n heuglijk nieuws gaat wel gauw rond van de ene hofstee naar de andere...

Op het middaguur stonden we aan de deurbel van Hof Van Zeldonk. De dochter des huizes was aangenaam verrast. We werden heel vriendelijk ontvangen, en terwijl we naar de stal gingen kregen we het hele verhaal mee.
Daar in het uiterste hoekje... lagen drie kleine kalfjes... rustig bij elkaar. Eentje is ervan gescheiden, omdat het hok te krap werd voor hen samen. Het was een bijzonder moment te zien hoe rustig ze zijn.
We mochten ook even bij de moeder, een eindje verderop, in een half open bebouwde stal.
Ze maakt het heel goed en weet nauwelijks wat haar overkomen is...

Jullie zijn nog op zoek naar een naam voor 1 stierkalfje, beginnend met de letter 'E' ?
Eliot of Ewaut of Elias ?

Beste familie Bral,
Jazeker, 100 kilometer later zijn we veilig thuis gekomen.
Mogen we jullie hierbij heel hartelijk danken voor de gastvrijheid. We hebben genoten van wat we te zien kregen: een klein wonder toch van de natuur !
We wensen jullie alle goeds, ook met de dieren die aan jullie zorg zijn toevertrouwd.

Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

Ryckevelde wandelroute (6,5km)

2010-07-17T21:49:00.011+01:00

Beste natuurvriend,

We zien reikhalzend uit naar een wandeling, liefst in het bos.
"Paps, heb je voor ons iets in petto?"
Paps zocht en vond: het Ryckevelde wandelpad, ontsponnen uit de schraalste zandgronden in de Brugse rand, goed voor 6,5 km. Landelijke aardewegen, een oude spoorwegbedding, gesloten bosbestanden met heiderelicten en open veldgebieden...
J'irai encore autour de mes rêves...

We spreken af aan het kasteel van Ryckevelde en laten de wagen achter in de Holleweg, die recht naar het kasteel leidt.
" De natuur houdt in zijn bewind een klein manifest voor wie haar bemint." Zo moet ik hebben gedacht toen ik het bos in ging, zo vol vanbinnen voel ik mij en dat komt door haar.

We stappen om een militair domein heen. Dit domein bewaart waardevolle relicten van heide, schrale graslanden, vooral in het Wit Zand en in het natuurreservaat de Schobbejakshoogte. Meer info: www.anb@vlaanderen.be
We krijgen een fraai uitzicht op een bomenrijk weidelandschap en houden even halt bij de zitbank onderweg.

Het valt toch op hoeveel maïs er wordt geteeld? Let wel: maïs is een uitstekende luchtfilter. Maar zo-veel? Mag ik hieruit besluiten dat we met z'n allen nog teveel vlees consumeren? Of zijn afgeleide producten? De honger naar comfort, kwaliteitsvolle voeding, vooruitgang en ontwikkeling zet zich in stijgende lijn verder. Maar zal zij uiteindelijk ook de veldslag winnen op onze welvaartziekte nr.1: kanker?...

We bereiken St.-Kruis en stappen schuin rechts de straat Ten Torre in, een authentieke kasseiweg, zoals er nog veel te vinden zijn in Beverhoutsveld.
De krekels (de Pavarotti's van het veld) houden hun sermoen. Naar het schijnt àls je ze hoort, dan zijn het de mannetjes, die hun trucs bovenhalen om een mooi vrouwtje aan de haak te slaan. Spijtig genoeg weten ze niet dat ze hiermee de vogels en andere krekelsmullers aan het werk zetten...

De Zomerstraat-West, die we - veiligheidshalve!- links aanhouden, geeft (naargelang het bladerkleed van de bomen) een mooi uitzicht op het kasteel Ten Torre. Vandaag dus niet... We balanceren op de gemeentegrenzen Beernem/ Sijsele en trekken ons weer langzaam terug in het bos. We laten ons verleiden door de typische geuren, de typische vogelgeluiden, de typische gedachten bij dit schouwspel horen de stilte toe en vullen ons hart met een niet nader te omschrijven gelukzaligheid, waarmee ik graag een punt zet achter mijn verhaal als aan onze wandeltocht.

Tot ziens een keer!
:0) Veerle Loriaux

Dorpskern Kemmel geopend voor alle verkeer.

2010-07-16T06:13:00.005+01:00

Beste natuurvriend,

Goed nieuws voor mountainbikers, recreatieve (wieler)fietsers, wandelaars en al wie Kemmel in zijn hart draagt.
Vanaf vandaag is de dorpskern van Kemmel opnieuw geopend voor alle verkeer.

Voor niemand was het een leuke periode.
Ruim een jaar waren er verfraaiingswerken aan de gang in de dorpskern van Kemmel: nieuwe rioleringen, de trottoirs en de weg zijn zo goed als vernieuwd. Het asfalt moest hierbij wel wijken voor de ouderwetse kasseien.

Ik denk dat ik er eens een kijkje ga nemen... Ik moet trouwens nog een belofte waarmaken...

Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Hoe zou ik zeggen?

2010-07-15T11:34:00.009+01:00

Beste natuurvriend,

Hoe moet het voor de dieren zijn, die (on)rechtstreeks met ons leven, maar onze taal niet verstaan?
'k Heb het me al dikwijls afgevraagd...
Een huisdier kan je van kleinsaf goede manieren aanleren. Standvastigheid tussen dier en mens versterkt en bestendigt de band met elkaar.

Als ik de natuur intrek, en zie hoe de dieren zich gedragen, dan spreken we de taal van een onhebbelijke zwijgzaamheid en observatie, genieten van elkaars aanwezigheid, maar hoe ik ook kijk, ik weet niets over 'hun' manier van leven.

Onverenigbaar met dat van ons is het desondanks niet, voor wie goed kijkt ziet wel gelijkenissen met onze levenscycli, maar voor hen lijkt het zo vanzelfsprekend :
het voorjaar: de paartijd
de zomer: jonge diertjes
de herfst: weerstand opbouwen
de winter: kleine ongemakken trotseren

Is er geen rechtstreeks verband, we laten ons graag inspireren door hun spelregels, die ons op verschillende manieren (soms met aandrang) doen aanvoelen om niet tevéél en te vér vooraf te plannen, juist om noodzaak en bijzaak met elkaar te kunnen afwegen.

Het leven is kwetsbaar, onvoorspelbaar, maar zo ontzettend mooi!

Genegen,
:0) Veerle Loriaux

Door de bossen van West-Vlaanderen...

2010-07-11T20:27:00.015+01:00

Beste natuurvriend,

We nemen mee wat we denken nodig te hebben onderweg en we organiseren ons voor een nieuw avontuur. Ik kan je nu al verklappen dat we een mooie dag hebben genoten, God zij dank!
We denken er morgen vast met dankbaarheid aan terug...

Van Zevenkerken over Ruddervoorde tot in Male en dan keren we stillekes terug.
traject: knooppunt 96 (abdij van Zevenkerken) - 94 - 91 - 92 - 93 (Ruddervoorde) - 85 (Waardamme) - 86 - 87 - 71 (Moerbrugge) - 69 (Steenbrugge) - 70 (Assebroek) - 75 (Ryckevelde) - 68 (Male) - 9 (St.-Kruis-Brugge) - 8 - 3 -2 - 1 - 4 (Brugge) - 7 - 69 (provinciehuis Boeverbos) - 70 - 71 - 72 (St.-Andries-Brugge) - 96 (Zevenkerken).
afstand: 54 km

Aan de abdij van Zevenkerken (gelegen in de bosgordel van Brugge) laten we onze wagen achter, en zoeken knooppunt 96 op. Het leidt je langs de priorij van Betanië (Loppem). Het heeft hier goed geregend, zou je denken, de paden liggen nog nat en de bomen schudden de druppels van hun blaadjes.
Bij knooppunt 94, die langs de kijkboerderij Pierlaponte loopt (http://www.pierlaponte.be/), nemen we de Kastelen(fiets)route en de Zilleghem(fiets)route een stukje met ons mee.

Maar ja: Natuurreservaat Doeveren! Ik herken het meteen, uit onze wandeltochten! De mist hangt nog in de bomen, en het ruikt hier overheerlijk naar turf en varens...
Veldegem/Zedelgem en zou ik hier eens stoppen om een boeketje graanhalmen te plukken, samen met enkele veldkruiden?... Het catapulteert me meteen 20 jaar in de tijd terug, toen ik met mijn dochtertje ging wandelen. We maakten onze eigen boeketjes met wat we vonden langs de velden. Zalige momenten, ik wil ze voor eeuwig bewaren...

We fietsen over de brug in de E403, en houden de N368 aan, richting Ruddervoorde.
Knooppunt 85 volgt hierop, waarbij we ons door Waardamme laten verrassen.
"Is er soms een plekje waar we nu eens rustig naast elkaar kunnen fietsen, zonder constant het verkeer in de gaten te moeten houden, paps? " -Maar ja, natuurlijk: De Vallei van de Zuidleie. De vele bunkers die we langs het kanaal treffen, zijn nu ingericht tot overwinteringsplaatsen voor vleermuizen. (meer streekinfo? www.valleivandezuidleie@telenet.be)

Knoopunt 75 brengt ons in het domeinbos Ryckevelde (130ha). Ook hier houden we schone herinneringen over. Hier kwamen we destijds met het gezin boompjes planten voor de actie Kom-Op-Tegen-Kanker. Een dankbaar gebaar die zovele mensen met elkaar verbindt...
Ryckevelde zou verwijzen naar 'roggevelde' en dus naar de arme, zanderige bodem. In 1979 werd het domeinbos aangekocht door het Vlaams Gewest en opengesteld voor het publiek.
Hebben wij geluk!

Inmiddels bereiken we Male. De zusters van de St.-Trudoabdij heten u welkom.
De brug verzamelt en verbindt
wat binnen is met buiten
wat is geweest met wat nog komen zal.

Zij nodigt uit tot wederkerigheid
en overbrugt het water van de scheiding
zij doet wat liefde doet
en maakt gastvrijheid mogelijk.

Bedankt zusters, voor jullie hartelijk ontvangst. Het deed deugd om enkele gezichten terug te zien. Het ga jullie allen goed.

Langs St.-Kruis-Brugge keren we stilaan terug naar Zevenkerken. We rijden niet door de stad Brugge, maar er omheen, en komen terecht waar we nog nooit zijn geweest. Dat is nu juist het leuke aan fietsen via het knooppuntensysteem. Het verrast je keer op keer!
Zo ook het domein Tudor (St.-Andries-Brugge) en het domein Beisbroek, waarmee we de laatste hand leggen aan onze tocht. Nog een spurtje, paps?
Ik kom wel achter... (aldus paps).

Met dankbare groeten,
:0) Veerle Loriaux

De lommerte was de enige afwezige...

2010-07-10T20:09:00.013+01:00

Beste natuurvriend,

Mensen gaan, mensen komen. Er heerst een ware volksverhuizing op onze wegen. Mijn kapster nog snel 'gedag' gezwaaid en weg waren we!
Waarheen toch in zo'n hitte?
Via knooppunten fietsen we vandaag naar Menen.

traject: 41(Izegem/Bosmolens) - 43 (Beitem)- 44 - 46 - 47 (Slijpskapelle) - 48 - 66 (Dadizele) - 4 - 6 - 7 (Wevelgem) - 3 (Menen) - 8 (kanaal Leie) - 9 - 10 - 7 - 6 - 5 - 11 (Gullegem) - 42 (St.-Elooiswinkel) - 43 - 41 (terug thuis)
afstand: 57 km

Langs de Meensesteenweg zoeken we de Oude Iepersestraat op. Daar rijden we over de brug in de E403 (Kortrijk/Brugge) en zoeken dan knooppunt 43 op.
't Is warm - ja - maar het lichte briesje zorgt voor enige afkoeling. Schaapjes zoeken wat schaduw onder een hooiwagen. De dichtbegroeide akkers geuren naar groen, naar kool, naar hooi.
We dwarsen enkele drukke hoofdwegen en komen aan knooppunt 46. Een wegkapelletje brengt me altijd even in rust, en zelfs tijdens het fietsen kan je het stil maken om te bidden.
De knooppuntborden zijn voorzien van een sticker met een heel bijzondere boodschap: zwerfvuil in de vuilbak.be en nergens anders...Ik kan ermee leven.

In Dadizele houden we halt. Voor de picknick trekken we het gemeentelijk domein Het Torreke in. Wat valt daar te beleven: Ik zie kooitjes met neerhofdieren. Een wedstrijd? Neen, wel een JONGDIERENDAG. Hier wil ik het fijne van weten. Eén van de mensen met een witte stofjas spreek ik aan. Het blijkt een keurder te zijn. De hele opzet staat in het teken van keuren van jonge neerhofdieren. Hier krijgen de eigenaars de kans om hun jonge dieren (dit jaar geboren) voor het eerst aan een keuring te laten onderwerpen en hen te laten wennen aan keuringsrituelen comform de keuringsvoorschriften voor neerhofdieren. Zelf heb ik een keuring van konijnen mogen bijwonen...Ik ben dhr. Daniël Werbrouck (keurder/ 0498/110145 danielwerkbrouck54@skynet.be) heel dankbaar voor de uitleg die ik van hem kreeg! Voor alle informatie, ook aangaande de Kleinveevereniging De Walhoeve waarmee ik kennis heb gemaakt, kan u steeds terecht bij de voorzitter van het provinciaal verbond West-Vlaanderen: Firmin Werbrouck, Menen, 0474/ 742357 firmin.werbrouck@gmail.com

We verlaten Dadizele en rijden richting Menen. We nemen een stukje van de Bedevaart(fiets)route met ons mee. Goed dat Westtoer bordjes heeft geplaatst met daarop nieuwe knooppunten naast de bestaande knooppunten. Het helpt ons een flink pak vooruit!

Van Menen naar Wevelgem rijden we langs de Leievaart. Zalig fietsen is het hier, omdat het verkeersvrij is(!). We verlaten het kanaal en nemen de brug in de R8, waarna we Gullegem binnen rijden. We worden aangenaam verrast wanneer we langs het provinciedomein Bergelen fietsen: 47 ha met meanderende Heulebeek, die een ruggegraat vormt van dit water- en bosrijk domein!
St.-Elooiswinkel komt in zicht. We ruiken onze stal! Als we Izegem binnen rijden begint het al wat te kriebelen bij onze zoon en mij. De laatste kilometer vóór thuiskomst zetten we ons allebei nog even schrap en persen er een sprintje uit.

't Was warm en we zijn misschien niet goed snik om bij 34° de buitenlucht op te zoeken, maar het is sterker dan onszelf, we moésten er weer eens uit...

Met 'zonnige' groetjes,
:0) Veerle Loriaux

Beau et sauvage...

2010-07-09T20:33:00.003+01:00

Beste natuurvriend,

Naar mijn vermoeden is ze toch een kleine wereldverbeteraarster avant là lettre...
Ze heeft het graag rustig om zich heen. Je vindt haar wel eens in de kapel of in de refter waar ze regelmatig het leven deelt met de kloosterzusters...
Maar wanneer je haar vraagt hoe zij hier geraakt is, dan kijkt ze je heel doordringend aan en antwoord voorzichtig: Ik voel me hier goed.

Maar dan toch niet daarnet, merkte ik op, toen ze heel hard op de rem van haar wagentje ging staan om een haastig overstekende kat door te laten?
" Ze heeft het gehaald, God zij dank!" - wierp ze me toe. En ... dat ze om de natuur geeft, dat ze geen huisspinnen doodt maar ze heel voorzichtig buiten zet, en ook dat ze een kat uit het dierenasiel heeft geadopteerd...

We gingen uiteen. Ik zette mijn wandeling verder en trok het bos in, op de hielen gezeten door de zwerfkat. Ze moest eens weten wie het daarstraks voor haar opgenomen had!
Het zijn jagers, en wedijveren om hun deel. Deze onverschrokken pluizebol heeft blijkbaar een dubbele persoonlijkheid, waarmee ik liefst niets te maken krijg.
Minachtend schoot ze me voorbij, likte haar snorharen, kromde haar rug, scherpte haar nagels tegen een boom: " Kom, laat die halfbakken pluimgewichten nu maar komen! " - gaf ze me te verstaan.

Niet lang ervoor had ze bijna hetzelfde lot ondergaan, dat ik haar reactie vreselijk misplaatst vond!
Tja, dat is het leven onder de sterrenhemel. Daar trekt men geen rechterlijke kaart. Daar wordt de zitting pas gesloten nà verdeling van de fysieke machten.
Le monde entier... est beau et sauvage...
dans la loupe d'un petit héros.

Met beleefde groeten,
:0) Veerle Loriaux

Op den begane grond...

2010-07-08T17:40:00.009+01:00

Beste natuurvriend,

Waar hang jij uit?
Ik ben op zoek naar jou. 'k Hoop dat je met vrucht de tijd doorkomt, nu het groen zo prachtig oogt?
De ene zegt: Niets te vroeg, want de groei en bloei heeft lang op zich laten wachten...
De ander treedt bij: Er is voor alles een tijd en een rede, en daar kunnen wij maar beter aan wennen.

Met dat laatste benut ik het voordeel van de twijfel, door stilletjes te hopen op een goede afronding naarmate de tijd vordert. Ik raak het toch even aan, omdat ik nu eenmaal een zwak heb om me in de verwondering te wentelen. Is het niet mooi om ons te 'kunnen' verwonderen over wat wij niet zelf hebben gecreëerd? Er zijn zoveel hangende vragen rond dit fenomeen...
Neem nu bvb de insecten: velen onder ons zouden ze met plezier vernietigen. Intussen vormen ze een lekkernij voor tal van andere in het wild levende dieren. Ga maar eens naar een bos waar men de natuur ongestoord zijn gang laat gaan.

In dat opzicht laat ik me graag bijsturen door mensen met kennis van zaken.
Dank om de bijzonder mooi geïllustreerde bijdragen van Natuurpunt/ Natuurkoepel, die ik terugvind in zijn tijdschriften.
Op een authentieke manier worden we regelmatig op de hoogte gehouden en blijven we in het reine met onze eigen waarnemingen, bij het zoeken naar evenwicht en harmonie, in partnerschap met de natuur.

Met zonnige groeten,
:0) Veerle Loriaux

Samenwerkende vennootschap...

2010-07-07T11:40:00.006+01:00

Beste natuurvriend,

Ze weten verdraaid goed welke kastdeur er open gaat, en wat daar achter de deur te vinden is, de boefjes!
Schuif maar eens de linnenkast open, er gebeurt niets. Maar neem ik een glas uit de kast waar toevallig ook de broodtrommel staat, dan héb je hen zo meteen bij de voet, de stouterts!

De een op lange benen, de ander op korte voet. Honden...
Een onbegrensde intelligentie gaat van hen uit, die (hoe zal ik zeggen...) engiszins afwijkt naar de maag.

Men vergist zich wel eens vaker, als blijkt hoe 'aanhankelijk' dieren zouden zijn tegenover de mens: hun baas. Je denkt toch niet dat zij denken zoals jij, en vise versa? Infeite zitten ze gewoon te wachten op een lekkere brok eten en doet het er verder weinig toe wie ze voor zich hebben.
Hiërarchie tussen mens en dier bestaat, in hoeverre men de scheiding kan maken tussen dieren en mensen.
Mensen bepalen de regels, maar de huiselijke vrede bepalen de dieren die aan hen ondergeschikt zijn.

Boefjes zijn het!
Lieverds bovenal, bij wie je altijd terecht kan.
Ze bevorderen, bemoedigen en bevestigen ons in onze goedheid.

Met beestige groeten,
:0) Veerle Loriaux

Bestemming bereikt...

2010-07-03T21:27:00.010+01:00

Beste natuurvriend,

Het is goed om er eens uit te zijn. Vakantie is een tijd van rust, of misschien juist hét moment om klusjes op te knappen... waar je anders niet toe komt.
Ik hoop nog wel dat er -hoedanook- wat tijd over blijft om aan ontspanning te doen, want altijd in dat strakke keurslijf lopen... Geen mens houdt dit vol.
Ik pleit dan wel voor de gewone dagen, en hoe-veel heil ik vindt in regelmaat en orde, ze geven me houvast. Maar dat is een persoonlijke behoefte, die geheel op mezelf van toepassing is.

Zoals steeds ben ik moeilijk m'n huis uit te krijgen, een gezinsvakantie gaat dan ook meermaals gepaard met licht gezeur en gejammer, tot ik eenmaal op mijn bestemming ben.
Zou die weerspannigheid soms te maken kunnen hebben met het (gedwongen) loslaten van gewoonten?
Ik denk het...
Ik ben er vrij zeker van!
Het is net alsof men enkele draadjes in mijn hoofd doorknipt, et voilà: probeer nu maar je plan te trekken met wat je hebt en wat je kan!
Voor mij is reizen dus altijd een beetje "overlevingstocht"...

Wedden dat ik het weer overleven zal? Ik haal mijn waakzaamheidsgeleiders uit de dubbele bodem van mijn valies boven. Zo'n stukje vernuft zou ik voor geen prijs kunnen missen:
Handen en voeten, die mijn lichaam dragen moeten.
Een kleine basis Franse en Engelse woordenschat, om ginder vast te stellen hoeveel ik er inmiddels van vergat...
Toch ook wat tevredenheid, gelukkig ben ik met weinig tevreden, dus dat is al gewonnen vrijheid.
Een boek, voor het geval ik nu eens niemand tegenkom om mee te praten, want waar je ook bent: mensen zijn belangrijk, belangrijker dan wat we hebben, die ons verder op weg zetten, die ons in hun land graag te gast laten zijn, mensen die je helpen bij het vinden van wat je nodig zoekt: een spontane glimlach en een beetje vriendschap op je tocht door het onbekende.

Elke ontmoeting maakt een mens een beetje rijker vanbinnen, dankbaar en stil tegelijk.
Dat is genieten, zoals je het in de beste omstandigheden graag zou willen, en ... zonder het te beseffen sta je er middenin.

Met de glimlach,
:0) Veerle Loriaux

Waarheen?

2010-07-02T16:02:00.011+01:00

Beste natuurvriend,

Waarheen?
-----------------
Om ons van de gejaagdheid te ontbinden,
volstaan de eenvoudigste dingen,
soms schijnt het echt vat op ons te krijgen,
als we bijna leeggelopen zijn.

Voor we onze beslommeringen erkennen,
als bijzaak of noodzakelijk kwaad,
te weten dat zij bij ons horen,
verankerd zitten ze in ons brein...

Vrije tijd...
wat doé je ermee,
hoeláng mag het duren,
voor je alles hebt gezien en kent?

Geniet,
en heb je jouw plekje bereikt,
laat je de thuisblijvers weten...
dat je goed aangekomen bent.

Fijne tijd, samen!
:0) Veerle Loriaux

wandelnetwerk Bulskampveld geopend

2010-07-02T12:19:00.002+01:00

Vorige week vrijdag werd in Beernem het wandelnetwerk Bulskampveld officieel geopend. Na heel wat voorbereidend werk en diverse aanpassingen kon het netwerk na meer dan twee jaar werken aan het grote publiek worden voorgesteld.

Het begon al om 16u met een live-uitzending van Radio 2 West-Vlaanderen. Diverse reportages en interviews passeerden de revue en dit alles keurig afgewisseld met een vleugje muziek van Brahim en Rosbos.

Om kwart voor zes mochten de gedeputeerden Patrick Van Gheluwe en Eddy Couckuyt het laatste bordje bevestigen. Daarna waren er de obligate speeches en werd het netwerk ingewandeld. Een korte wandeltocht door het provinciaal domein Lippensgoed- Bulskampveld en daarna een receptie op het dakterras van het bezoekerscentrum.
De 140 aanwezigen kregen als eersten een exemplaar van de kaart aangeboden.
De nieuwe kaart is gedrukt op scheurvrij en waterbestendig papier en is te koop voor € 6,- bij westtoer of via www.fietsen-wandelen.be

We melden u met vreugde...

2010-06-30T20:38:00.015+01:00

Beste natuurvriend,

We melden u met vreugde de geboorte van twee mereljongen!

Dat er hiërarchie onder mensen, maar zeker onder dieren bestaat, hoeft geen betoog. Ook in mijn tuin (-tje) teken ik de feiten met enige ernst op. Ik ben dan wel een heel bescheiden natuurmens als het op werkervaring aankomt, ik besef dat de verkenning onze beste wetenschapper is.

Wel dan, ik heb voor bomen in mijn tuin gekozen. 't Is dan een lapje van een voorschoot groot, en de bomen heb ik niet gekozen enkel en alleen voor de kruisbestuiving, maar meer nog ... om merels, mussen, mezen en metgezellen een veilig onderkomen te bieden.

Dit jaar - echter - worden we in onze opzet ontmoedigd door eksters en kraaien, beestjes die normaliter in bossen thuis horen en zéker niet in woonwijken (???)
Tot dusver ben ik er me van bewust dat de hiërarchie onder (alle) levende wezens binnen zijn natuurlijke selectie problematische gevolgen kan hebben.
We herkennen onder meer: de teloorgang van zangvogels. Zelf stelde ik vast hoe het koppeltje merels, dat zinnens was zijn nestplaats van vorig jaar terug op te poetsen, zich liet verrassen door een koppel eksters, dat al weken op de loer ligt om zich meester te maken van broedplaatsen van ondergeschikte zangvogels.

De was buiten te drogen hangen, tafelen op het terras of zoveel mogelijk in de tuin werkzaam zijn (wat ik zowieso al doe) ..., het zijn allemaal natuurvriendelijke afschrikmiddelen, zodat het liefelijk merelkoppeltje zijn gang kan gaan.
Zij weten dat we het beste met hen voor hebben en laten begaan.

Ik lig stil op mijn rug in het gras, met binnenin één grote klomp geluk, bij het nieuwe leven in mijn bolleboom! Hun ouders vliegen af en aan met iets eetbaars, om hun hongerige kroost groot te brengen. Onze bessenstruik wordt kaalgevreten, maar het doet goed te weten dat elke bes zijn natuurlijke weg vindt in de buik van een halfbakken vogel, dat straks het nest verlaat, en hopelijk... volgend jaar... zijn terugkeer maakt naar mijn tuintje.
Er is nog een hele weg af te leggen.
Maar ik hoop het zo...

Gedeeld in pril geluk,
:0) Veerle Loriaux

Tussen vraag en antwoord...

2010-06-29T05:03:00.003+01:00

Beste natuurvriend,

Internet is de toegangspoort op de wereld. Wat je ook opzoekt, je krijgt een antwoord, soms ook een verwijzing naar gerelateerde artikelen.
Op die manier kan je al gauw aan de andere kant van onze aarde staan, het volstaat met een druk op de knop.

Een afbeelding maakte me nieuwsgierig: Langs ziekten de bomen leren kennen. Hoe herken je bomen? Aan de schors, de bladeren, de vruchten, de ziekten.
Vandaag reed ik met mijn fiets langs het Wallemotebos (Izegem) en merkte een paar bomen op met bladeren die er heel erg ziek uitzagen.
Schimmel - dacht ik eerst.
Roestvlekken, door de paardekastanjemineermot - zou later blijken.

Niet alles is wat het op het eerste gezicht lijkt, en voor een diagnose van ziekten en plagen, gaat een mens best eerst te rade bij een boomkenner, want behalve dàt moet je rekening houden met het feit dat er echte en cultivars bestaan, de zogenaamde' pseudo' rassen.

"Houden van bomen" is plots niet meer voldoende.
Ik pluk een blad van de zieke boom, neem het mee naar huis, leg het tussen oude kranten, open het Internet en hoop daar het antwoord te zullen krijgen op wat mij bezig houdt.

Hoe dieper ik graaf, hoe liever ik de bomen zie, losgeweekt uit één vraag:
Wie ben je...
en waarom is het zo belangrijk om jou te leren kennen?

Met ingetogen groeten,
:0) Veerle Loriaux

Fietsfeest in de Leiestreek anno 2010

2010-06-27T19:51:00.010+01:00

Beste natuurvriend,

Voor een 7de keer op rij zijn we er weer bij: het fietsfeest in de Leiestreek.
En óf het een feest is: de zon straalt volop, allemaal blije gezichten, mensen met eenzelfde passie, heel wat verwennerijtjes onderweg, een picknick aan de waterkant, de natuur op zijn best...
Ik kan niet wachten, en ben al vroeg uit de veren, want ik wil ab-so-luut niets missen van deze mooie dag!

We zetten aan in Izegem, waar ik woon, en fietsen richting kasteel van Ingelmunster. Reigers, Vlaamse gaaien, eksters,...ze komen allemaal het stadcentrum bezoeken en schuwen geen mens. Dat was vroeger toch wel anders?
ons traject:
- André Demedtshuis (St.-Baafs-Vijve)
- Rolvaplast (Gottem)
- Brielpoort (Deinze)
- Het Gouden Hof (Olsene)
- Yacht club (Waregem)
- Hoeve Ter Leie (Bavikhove)
- Doornmolen (Ingelmunster)
+/- 65 km

We verlaten het kasteel, rijden links de brug over, en zoeken daarna het jaagpad op. Even klim ik de Wantebrug op, en hou een mooi zicht op het idyllisch Leiegebied... Hier worden plezierboten te water gelaten. Ik weet niet precies hoeveel zo'n parel kost, een beetje meer dan mijn portemonnee kan dragen.
Tja, me zitt'n wel ne kiè mé oes twei beinen in de zei... (Ostends)

De bermen zijn netjes gemaaid, voor en achter ons en zover je kijken kan niets dan fietsende mensen. Ik meende zelfs Limburgers te hebben gehoord. Het Vlaamse landschap, verdeeld in gewesten, elk getooid in zijn eigen dialect. Prachtig, toch!
Eerste halte: St.-Baafs-Vijve. We komen hier graag, we kennen deze stopplaats nog van vorig jaar. Het is hier reuze!
We worden verwelkomd door mevr. Magda Deprez, schepen van cultuur en heel erg betrokken bij al wat reilt en zeilt in de gemeente -"...maar" bekend ze eerlijk "...ik ben niets, mocht ik geen beroep kunnen doen op mensen, die zich (vaak) belangeloos inzetten. Samen vormen wij een sterk team."
De uitstraling hééft ze, nu ons nog weten te overtuigen waaróm we heel binnenkort terug moeten komen? Wel luister, het zit zo:
In 2010 is St.-Baafs-Vijve één van de Dorpen in de Kijker, een titel uitgereikt door
Toerisme Leiestreek, voor een periode van 1 juli tot 31 december.
Om deze titel extra in de verf te zetten pakt St.-Baafs-Vijve uit met een grenzeloos fietsweekend.
Op zondag 11 juli tot slot wordt de nieuwe toeristische fietsroute: "De Vlaskoorde" ingereden. Iedereen is van harte welkom op deze speciale dag (info: http://www.toerisme-leiestreek.be/)

We houden onze picknick aan de waterkant en zoeken tussen de klavers naar geluksbrengertjes. Geen gevonden, allez we zullen 't geluk weer zelf moeten maken!
Iets voorbij Deinze wordt het een beetje (heel klein beetje veel) zoekwerk, tussen knooppunten 86-82-80(!) Maar ons hoor je niet klagen, een goed soldaat trekt zijn plan... De fietsers uit Oost- en West-Vlaanderen, en die elkaar dwarsen, zijn de beste gidsen van het ogenblik. Ze wisselen hun ervaringen aan elkaar uit, en zo komt een mens nog eens iets te weten...
Snap je nu waarom we ieder jaar opnieuw uitkijken naar dit fietsevenement? Als het meezit, zijn we er volgend jaar weer bij. Misschien treffen we elkaar daar ergens?

Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

p.s.: Voor wie niet genoeg kan krijgen van de Leiestreek, houdt best 4 juli vrij in zijn agenda, want dan worden in de Franse Leiestreek terug de Leiestreekfeesten georganiseerd. Een dag lang plezier en vertier op en langs de Leie in Frankrijk.
Á bientôt!

Al waar ik u vinde.

2010-06-24T16:15:00.003+01:00

Beste natuurvriend,

Al waar ik u vinde...is gebaseerd en geïnspireerd op:
DeWereldMorgen.be/Vlaamse bossen op intensieve zorg/ 28april 2010...

Al waar ik u vinde
______________
Zij doen het niet
ze zijn niet in die zieleroerselen gehuld
laat staan verheven
om te worden uitgestuurd
als waarnemers op het veld.

Zij doen het niet
en lijken zich ogenschijnlijk
te schikken in hun lot
gedoemd om op eenzelfde plaats
in diezelfde bodem te wroeten.

Zij doen het niet
wij met ons mogen en ons moeten
zo we overgelukkig zijn
driftkop of afwezig
reiken ons onder hun gesternte
hun stille krachten ons aan.

Nuja, je bent te beklagen
weet je dat dan niet
of wil je het niet weten
uit hoofde van je trots?

Om onzent'wille staat gij daar
precies waar we je hebben willen
je doet maar zonder vragen
blijft rustig je eigen zelve
het stoort je blijkbaar niet
geen gejammer noch te klagen.

Zij doen het niet
misschien zwijg ik ook maar stille
hou ik me beter klein
dan te dwepen met ons kunnen
te pronken met ons zijn?

Jouw sterke armen
beschermen mij voor weer en wind
dan heb ik je graag dichtbij
dan doet het er niet toe
je niets zegt en laat begaan.

Blijf maar boom
met je voeten in de aarde
al waar ik u vinde
juist 'goed' genoeg voor mij.

Veerle Loriaux

:0) genegen

De Panne: een 'zee' van tijd.

2010-06-20T20:48:00.009+01:00

Beste natuurvriend,

Voor onze tocht spreken we af aan De Panne/ tramhalte Esplanade, om van daaruit de Schuilhavenlaan (knooppunt 1) op te zoeken.

traject: 1 (schuilhavenlaan) / 2 (langs de zeedijk) / 3 / 4 / 11 (kanaal Nieuwpoort-Duinkerke) / 10 (camping Duinhoek) / 9 / 8 / 7 / 6 / 5 / 1
toegankelijkheid: Niet geschikt voor rolstoelgebruikers en kinderwagens.

" Loving you " van Minnie Riperton (de zangeres met een stemgeluid van 5 octaven!) spookt zowat de hele dag door mijn hoofd. Zingen doet deugd, maar bij de hogere tonen maak ik mijn stembanden tot schuurpapier. Foert, geen kat doet het beter...

Een zonnebril leek me (achteraf gezien) geen overbodigheid geweest en niet in de eerste plaats voor de zon: stuifduinen /helm -en mosduinen/duingrasland/ struweel / bos..., we komen het al-le-maal tegen! Lippenbalsem komt ook wel van pas (!)

Het natuurreservaat Westhoek wist ons aangenaam te verrassen. Er stond dan wel een bordje met instructies en gedragscodes, o.a.: De wilde en tamme grazers op een afstand houden, de dieren niet voederen, niet aaien, en honden zijn (om veiligheidsredenen) niet toegestaan tenzij op enkele doorgaande paden...

Knooppunt 6 nodigde ons uit voor een panoramazicht over het duinengebied, dat zo egaal in elkaar gevlochten is dat we er stil van werden. Dit zijn heel kostbare momenten...Het schijnt dat onze moderne cultuur de stilte wat stiefmoederlijk uit onze agenda heeft geweerd en mensen de stilte niet meer gewoon zijn. Voor hen is het een bron van ergernis? Het doet misschien vragen rijzen, maar ik neem er de tijd voor om al deze gezegden te relativeren. Vroeg of laat is zo'n mens er aan toe, en laat hij zijn agenda los, al moet hij de behoefte naar stilte voor zichzelf afdwingen. Hij zoekt de stilte ooit wel op...

Wie wil, kan nog even grasduinen in het gemeentepark van De Panne, gelegen aan de Hoge Duinenlaan, waarin de meest waardevolle bomen optimaal geïntegreerd zijn. Deze verwijst naar het eindstadium van de duinenevolutie namelijk de bosfase, tevens ook het einde van deze tocht... een stukje zeegebied... om van te houden... doorklievend onze gedachten... en vullend onze schoenen met zand... onze hoofden raken zo ijl als maar kan... maar we houden er zo van!

Goede avond, goede nacht.
En nu linea recta naar mijn bed!
Morgen gezond weer op...
:0) Veerle Loriaux

Tussen Nieuwpoort centrum en het drukke Nieuwpoort-Bad...

2010-06-13T20:15:00.004+01:00

Beste natuurvriend,

Met onze wandelnetwerkkaart verkennen we een stukje Nieuwpoort, tussen het centrum en Nieuwpoort-Bad.

Westtoer heeft mensen de controle over zijn wandel- en fietsparcours door het West-Vlaamse land toevertrouwd. Ik zie dit niet als een signaalfunctie, maar eerder als een uitdaging van het eigen controlecentrum: Je moedigt jezelf aan om naar buiten te komen, de zintuigen worden op scherp gezet en je leert je ontvankelijk opstellen voor de natuur.

Op mijn controleschema zie ik dat we een stukje bos en polders doorkruisen, en charmante woonwijken intrekken. We stappen langs het Littobos, Groenendijk, de Lenspolder, en komen waar we beginnen: bij de jachthaven.

Kom paps,
doe je beste kleren maar uit waarmee je naar de stembus ging!
Vrijtijdskledij: dat voelt zoveel beter hé!

De jachthaven van Nieuwpoort is de grootste en mooiste van Noord-Europa. Hier is heel wat te doen rond kustbeheer. Uitgebreide info vind je op www.agentschapmdk.be/wat_is_mdk.htn
De tocht door de Westkust is een educatief en ecologisch veldwerk.
De pijnpunten die we vandaag noteren, kunnen opbouwend zijn om onze duinbossen, het strand, de fossiele duinen en de polders in het binnenland in hun functies te versterken.
In het versnipperd Vlaamse landschap is dit geen voorrecht, maar eerder een noodzakelijke uitweg naar evenwicht met de natuur.

De toegankelijkheid van de Westkust voor mensen met een beperking:
1. omgeving van VBNC De Nachtegaal in De Panne: realisatie van een wandelpad voor
rolstoelgebruikers en wandelpad voor blinden en slechtzienden.
2. omgeving van VNR De Ijzermonding in Nieuwpoort: toegankelijk voetverkeer, toegankelijk vogelobservatiehut, toegankelijk vlonderpad naar getijdenpoel.
3. duinbossen van De Haan: waar heel wat verharde paden aanwezig zijn.
4. omgeving van VNR Zwinduinen en -polders: natuurgebied Het Zwin.

En plots waren mijn twee snotneuzen riebedebie?
Ik vond ze tussen de knopen van een klimpiramide, nabij kinderboerderij De Lenspolder (in een oase van groen tussen het stadscentrum en het drukke Nieuwpoort-Bad).

Ze zijn nog geen haar veranderd, die bengels... Houden zo!

Met lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux

Met vaderdag...

2010-06-11T22:37:00.009+01:00

Beste natuurvriend,

Het is bijna zover, de 2de zondag van de maand juni...
Graag hierbij aan alle vaders een deugdzame vaderdag!

Vader
---------
Blijkbaar
mag men het zich niet afvragen
om de eenvoudige rede
dat men er nooit achter zal komen
wat vaders in 't harte dragen.

Bestweter, onverstoorbare naïveling
voor ik zou leren verstaan
met tijd en raad ... misschien
word je geduld beloond
maar dat is nog lang te gaan.

Je bent zo zwijgzaam geworden
vragen doe je al lang niet meer
de blik in je ogen doet stil vermoeden
dat je vrede hebt gevonden
en de ruste evenzeer.

Ze vertellen over jou...
ze kennen je zo naderhand
ze lieten me een warme blik
wat blijft en onbesproken
aan vaders' binnenkant.

Veerle Loriaux

:0) Met vriendelijke groet.

Een boswandeling.

2010-06-06T20:07:00.003+01:00

Beste natuurvriend,

Een boswandeling?
Boven ons dreigen grauwe wolken, maar ik laat me niet temmen, ik wil naar buiten!
Het enige geluid dat kan optornen tegen de stilte is afkomstig van merels en zanglijsters. Vooral na een fikse regenbui houden zij een lieflijk concert, onvermoeibaar, de ganse dag door en in de stad bij straatverlichting zelfs 's nachts!

Ondanks het eigendomskarakter dat het bordje 'PRIVAAT' draagt (aan het begin van de wandeling), blijft het vermoeden bestaan dat mensen hun stukje natuur met ons willen delen.
Als respecterende wandelaars houden we ons op het pad, houden het netjes en bewaren de stilte. We jagen geen wilde dieren op, waarmee we onderweg zullen kennis maken.

Ik stap graag het bos in na een regenbui. Dan ruikt het heerlijk naar groen én naar turf! Op sommige plaatsen is deze geur zo sterk aanwezig, dat het drukt op de ademhaling, zo ervaar ik wel eens.
Ik voel me zo blij als een kind als ik mijn laarzen mag aantrekken, en goed ingepakt in mijn regenfrak door slijkpaadjes mag stappen...

Het enige voordeel voor al wie zich slecht kan oriënteren: Je toch ziet er altijd weer anders uit. Ik spreek uit ervaring... Het natuurlijk karakter van het boerelandschap, verraste ons vandaag, toen we aan de praat geraakten met een bejaarde man. Hij zat op een bankje en maakt graag een klappenanske met al wie passeert... Hij kent de streek op zijn duim, leefde mee met de seizoenen, is natuurvriend in hart en nieren, en heeft de komst van de E403 (A17) in 1985 meegemaakt: dat stukje autosnelweg dat het domein Doeveren doormidden snijdt.
Hun verhalen gaan soms ver terug in de tijd, die ze in 't hart bewaren. Voor hen mag de tijd nog efkes stille staan, t'een deert gene mens, waar nog gesprook'n wordt over n'een spoelkom café, de keiremelk, de joarlikse kermesse up de perochie,...

Na een half uurtje kletsen zetten we onze tocht verder. Schotse hooglanders houden zich op de vlakte. Menslief, wat zie ik die beesten graag!
Jullie hebben misschien al een vermoeden waar we ons momenteel bevinden? Op 6km van Brugge, in domein Merkemveld, waar knooppunt 91 doorheen slingert.
Behoorlijk drassig.
Maar dat geeft niet.
Ik keer naar huis terug als een tevreden kind.

Met lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux

Onthaasten.

2010-05-30T22:17:00.006+01:00

Beste natuurvriend,

Deugdzaamheid kost bijna zo goed als niets,
dat ik toch zo graag wandel en fiets...

Onthaasten...
Geen te hoge drempels,
geen gouden naamplaatje aan de deurbel,
geen al te verre vooruitzichten,
geen dag voorbij zonder de nacht erbij...

Wel... levend,
wel... willend,
wel... spontaan,
wel... graag tesaam...

Meer fietsen, da's minder auto's,
meer stilstaan, da's minder haastig,
meer genieten, da's minder verdriet,
meer hoeft een mens toch niet...

Je lieve leven,
je dierbaren,
je hart vol goede zin,
ga dan maar de natuur in !

Lieve groet,
:0) Veerle Loriaux

Van Tielt naar Kanegem.

2010-05-23T21:19:00.007+01:00

Beste natuurvriend,

Af te leggen traject:
46(toerisme Tielt)-47-48(Kanegem)-49-43(Ruiselede)-44-40-41(Wingene/St.-Jan)-34-25(Wingene/centrum)-23(Egem)-36-37-46

Totale afstand: 43 km.

Vandaag vind het feestelijk inwandelen van het 54ste bloemenseizoen te Kanegem plaats. Dan moeten we daar toch eventjes naartoe. Met het fietsnetwerk laten we er ons heen brengen.
Goeiemorgen !
Kanegem ligt op je broodplank!

De picknic mee, voldoende drank mee, en goed humeur. Kom, me zimme weg!
Hoewel ik zot ben van beesten, en ik mijn tas weer met wortels heb gevuld, moet ik bekennen:
dieren blijven dieren, zoals mensen mensen blijven, en dat blijft voorlopig zo. Het mooiste is dit te kunnen aanvaarden. Maar door het te aanvaarden wordt liefde voor dieren als voor mensen heel apart en bijzonder.

Het Brugse Ommeland heeft een grote verscheidenheid aan groen. Na een zoveelste fiets- of wandeltocht wordt dat telkens een beetje duidelijker...

Langs de Kanegemstraat bereiken we Kanegem, een klein en stil dorpje, waar kardinaal Danneels werd geboren en Briek Schotte aan een schitterende wielercarrière wrochte.
(wrochte= werkte).
Wie maximaal van de bloemenpracht in Kanegem wil genieten fietst deze route best in juni.

Langs knp. 43 fietsen we naar Ruiselede: de stad die Chris Maene ( historisch pianobouwer, verkozen tot ondernemer van West-Vlaanderen 2008) onlangs tot ereburger heeft gemaakt.
Langs de Markt zoeken we knp. 44 op. Tijdens onze verkenningstochten worden we vaak aangenaam verrast: veldkapelletjes, oude graanmolens, kleine hoevetjes,... Ze dragen hun charme en maken indruk op mij. Toch liever dat dan een riante villa, met de kloefen op de mat.

Ben je te verleiden met een ijsje? Ga dan eens langs kaas- en ijshoeve De Klimop, bij dhr.en mevr. Tanghe- Vandevoorde Frans en Lea/ Schoutskruisestraat 11 te Ruiselede (tel.: 051/ 68.83.13). Je wordt er hartelijk ontvangen.
Van Wingene af zien we de hoge VRT antenne van Egem, die ons lijkt dichterbij te willen halen. We naderen...
Straat in, straat uit fietsen we stilletjes Tielt tegemoet. Terug van weggeweest.
Graag geef ik nog mee:
30 mei a.s.: " Dag van het Park"
Op heel wat plaatsen, waar o.a. in Tielt, maakt men een ontdekkingstocht langs groene plekjes. De stad en het Katho zetten hun beste beentje voor. De Stedelijke Academie voor Muziek en Woord zorgt voor de muzikale omlijsting.

De weerman had nog zo gezegd: "Dit weekend insmeren die huid, mensen!"
Voor-zich-tig groet ik jullie...
:0) kreeft Loriaux

Van Staden tot Gistel.

2010-05-22T20:31:00.007+01:00

Beste natuurvriend,

Ga te voet of met de fiets,
dan verbruik je lekker niets.

En we volgden de wijze raad die op de voorgevel van de basisschool in Oostnieuwkerke te lezen stond.
Deze fietstocht begint in Staden en volgt zijn weg via knooppunten.
Maar wij Izegemnaren, knopen er enkele punten bij, te beginnen bij onze thuishave.

Het traject ziet eruit als volgt:
66(Staden)-31-45-43(Kortemark)-36-35-33-32-31-29(Koekelare)-26-24-23(Zevekote)-31(Gistel)-32(Moere)-34-35(de Groene 62 route tot het volgende knooppunt)-84-85-1(Wijnendaele)-36-43(Kortemark)-45-31-66(Staden)
Totale afstand: 58.3 km

Even voorbij Oostnieuwkerke worden we uit het drukke verkeer geleidt, en schuiven we door richting boerenland. Eindelijk rustig! Voor de babbelfietsroute: draai maar linksaf, de knooppunters volgen knp. 33 naar rechts: de Meiboomstraat. Intussen nemen we de Keure Jeuze Neuze Route mee, ook de Steen Oost West die wij al in de gaten kregen in Roeselare...

We steken de drukke N363 (St.--Jansstraat) over. De Kerkhofblommenstraat zal ons Staden binnen leiden.
We fietsen een verhard tracé op: het Vrijebospad. Op vraag van de plaatselijke bevolking werd een aansluiting gemaakt (2008) tussen de Vijfwegen en het centrum van Staden. Deze groene as staat garant voor een veilige fietstocht in een landelijk decor, weg van het drukke verkeer. Een verademing!

En de boer..., hij ploegt en zaait altijd voort. Nooit kilometers ver van zijn hofstee, maar dichte en wakend over zijn werk en goed. Kauwen zijn -naar we hen kunnen volgen- echte Kamikazepiloten, in vrije val duiken ze plots het veld in!...
We fietsen langs het station van Kortemark en houden knp.36 aan. Net vóór we de Koekelarestraat zullen dwarsen, wordt onze aandacht getrokken naar een verbouwde hoeve met (nieuw) opschrift: "De Peerdeposterij anno 1892". Echt heel mooi!

Van Handzame naar Ichtegem gaat onze tocht verder. Knp.32 houdt nog een kwalijk stijl plekje voor ons in het verschiet, t.h.v. Ruidenberg. Eventjes flink zijn!
De N 367 dwarsen we en we zetten de tocht verder in de panoramastraat. Wat verderop krijgen we een prachtig zicht op Ichtegem.
Voor wie geïnteresseerd mocht zijn: De Boltra - De Klijteput stelt twee huifkarren ter beschikking voor max. 16 volwassenen/ huifkar. Het gebruik van de boltra is gratis. Voor groepen, reservatie gewenst: 051/ 58.88.44. Pssst, de vier flink uit de kluiten gewassen Belgische trekpaarden staan al op wacht. Ik heb ze gezien, menslief, wat een lieve beesten...

We fietsen nu Koekelare binnen.Van lieverlee laten we ons hier verwennen bij bakkerij De Wulf in de Dorpsstraat Jammer dat we hier niet eerder langs kwamen, want de zaak sluit zijn deur in september dit jaar. De St.-Maartenstaart ( die je nergens elders kunt krijgen!) is hier zeer gekend. Hopelijk wordt de zaak verdergezet en wordt ook de St.-Maartenstaart geredt???

De boterbloemetjes langs de bermen gedijen nu heel goed. Je kan het kruid óf onkruid noemen, mij stoort het niet. O landelijk poldergebied, wat doet gij mij opleven, en speelt g' intussen met mijn voeten, stelt ge mijn geduld op de proef, en blaas je een ferme wind door mijn poriën en huidplooien, genadeloos in alle richtingen!
We komen langzaam maar zeker aan bij de St.-Godelieveabdij Ten Putte: hoogtepunt van onze fietstocht. We rusten even uit en brengen een bezoek aan de abdijkerk, alvorens terug naar huis te keren, deze keer met de wind langs achteren! Enfin... voor een groot deel toch.

Als we thuis komen zullen we elkaar mogen insmeren met niveacrème...Straks lekker slapen, morgen gezond weer op.
Welterusten aan de overkant...
:0) Veerle Loriaux

Doeveren wandelroute(5,7km)

2010-05-16T18:44:00.018+01:00

Beste natuurvriend,

Na ons hazenslaapje deze middag trokken we richting Zedelgem, op zoek naar een bosrijke omgeving. Aan dit voormalig landgoed dankt de route haar naam. We gaan een kijkje nemen. Ga je mee?

Aan het einde van de Leliestraat, een zijstraat van de Ruddervoordestraat ligt een onverhard pad. We stappen meteen het bos in. Het bruggetje voert ons over de andere oever van de Kerkebeek. Je treft er een jonge aanplanting aan.
Als bomen konden praten, wat zouden ze ons dan niet te vertellen hebben: een boomkenner weet hoe oud ze wel zijn, aan takken en bladeren herkennen we hun naam, maar wat bomen doormaken gedurende zo'n lange tijd? Daar hebben wij het raden naar...

Hier is de zomereik meester van het bos. In de verte horen we nog net een trein passeren. Niet moeilijk, we zijn een kleine kilometer verwijderd van het station van Zedelgem.
Uit het bos neigt de weg naar rechts. Een veldkapelletje, gebouwd in 1919 en geschonken door de familie De Kerckove- d' Ousselghem, doet ons even halt houden.

We ruilen het Merkemveld voor Doeveren: een natuurgebied op de grens Loppem/Waardamme. De Populierendreef met zijn statige populieren, doet zijn naam alle eer aan. Links en rechts niets dan boerenland. Van het vroegere heidegebied is nog weinig te merken. Maar let op: je zou je nog kunnen vergissen! We klappen een hekken open en komen hier het natuurgebied in.Deze afrastering was noodzakelijk voor begrazingsbeheer: ter bevordering van een heel gevarieerde vegetatie waarin grasland, heide, struweel, en bos elkaar afwisselen en stimuleren. De grazers (schotse hooglanders) hebben ook open plekken in de vegetatie, om cultivering van zeldzame plantensoorten opnieuw de kans te geven.

Aan de Kruisvijverhof staat een houten bankje, een beschutting voor weer en wind. We kijken uit op een wijds landschap, zo dicht bij huis en wat 'n natuurpracht! Alleen jammer dat de E403 (Brugge- Kortrijk) het bosgebied doormidden sneed... Maar mensenhanden kunnen ook herstellen wat mogelijk is, en dat wordt zichtbaar voor het oog van al wie hier wandelt.

Daar stonden ze...vijf jonge hooglanders. Op zich wel schuwe dieren, met heel dik gekrulde vacht. Ik zou toch een veel te brave boerin zijn geweest, denk ik nog steeds...

Bij zware regenval kan het hier erg drassig zijn.Gelukkig houdt een knuppelpad je voeten droog.
Houdt wel het juiste pad aan, vooral op kruispunten, zoals bij de Kaasdamdreef.
Een paddenpoel, het Baesveldkasteel en weg van de bewoonde wereld belanden we in het Adampad. Manlief greep z'n Eva voorzichtig bij haar nekvel. You never know...

Het einde van onze tocht komt langzaam in zicht. Een klein aantal weekendhuisjes doen het goed temidden het groen. De Kastelen(fiets)route nemen we de laatste stappen met ons mee.
Nog even draai ik me om, om een laatste glimp van het bos op te vangen.
Merkemveldpad/ St.-Elooispad, je ziet me vast nog terug!
Bedankt voor je diepe stilte.

Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

De Goedendagroute(49km)

2010-05-15T20:27:00.007+01:00

Beste natuurvriend,

De Goedendagroute verkent de Leiestreek in Kortrijk. De route gaat van start aan het museum Kortrijk 1302 en het streekbezoekercentrum aan het Begijnhofpark.
Om het even waarin men zich zoekend gedragen weet, wie gelovig door het leven wil gaan hecht minder belang aan zijn begrensdheid, maar wil met vertrouwen uitzien op wat komt. Vandaag: dag van het gezin en naamdag van broeder Isidoor - patroonheilige van de landbouwers- doet zich een dankbare gelegenheid voor om binnen te gaan in de passionistenkerk (Kortrijk), bij broeder Isidoor...
Nu kunnen we vertrekken. We komen bij de Leiearm , en laten ons leiden door het Guido Gezellepad dat uitmondt in de Vlaanderenkaai.
Richting Kuurne laten we ons bedwelmen door de geur van wilde bloesems. Hoeveel soorten (on)kruiden langs het kanaal zouden we hier niet bijeen tellen. Groen, groener, groenst! We hebben er zo naar verlangd, en zie wat er kan gebeuren..., in een oogwenk verandert alles!

Het verlengd weekend heeft heel wat mensen op reis gestuurd. Hierdoor krijgen we nu een stad te zien die heel langzaam lijkt wakker te worden. We genieten van de nette buurt, de fraaie voortuinen en voor we 't weten rijden we het provinciedomein De Gavers in. We fietsen door een adembenemend natuurgebied! Van hieruit gaat het richting Harelbeke / Zwevegem.
Een zalig weertje en mensen die je fijn begroeten, brengt ons in een goede stemming.

Behalve wanneer manlief vertelt wat nu gaat komen: klimwerk. Oei, dat had hij me beter (nog) niet verklapt.Zeker in mijn geval kan je daarmee niets mis doen, wat niet weet niet deert...
Voila, daar komt onze eerste klim: de Sint-Denijseweg. Amai mijn tere spieren! Maar daarna raas je aan een snelheid van 37km/u naar beneden. Dat spaart je ook nog eens 2 km trappen!
Maar bij het Laatste Oordje is het weer zover. Wablieft! Bijna kreupel! We slaan op het eind van de weg het hoekje om. 't Moet er wel om doen: de kreupelstraat...

Iets verderop rijden we de brug over de A14/E17 en doen we Rollegem aan. Vervolgens komt Aalbeke in het vizier. Na een zoveelste klimmetje, iets voorbij de Castelhoeve, prijkt links in de verte de betonnen zuil De Sjouwer: het herinnert ons aan de vele seizoenarbeiders/ grensarbeiders, uitgeweken om zich om den brode gedwongen het land te verlaten.

Terug fietsen we de A14/E17 over richting Marke, en terug komen we in een rustige woonwijk. De groene rand rond Marke voert ons langzaam naar Kortrijk.
Moeiteloos bereiken we ons uitgangspunt aan het museum Kortrijk 1302.

Fijne groeten. 'k Zal geen schaapkes moeten tellen, denk ik...
:0) Veerle Loriaux

Moereveld wandelroute (7,6km)

2010-05-14T22:00:00.007+01:00

Beste natuurvriend,

Vandaag neem ik je mee langs de landelijke omgeving ten westen van Torhout. We starten aan d'Oude Smelterij, waarin een kinderboerderij is ondergebracht. Deze wandeling vindt ook aansluiting op het fietsnetwerk van het Brugse Ommeland.

We staan op de Ieperse Heirweg. Deze middeleeuwse weg was de belangrijkste handelsweg van midden- West-Vlaanderen en verbond de jaarmarktsteden Ieper- Torhout.
Weg van de bewoonde wereld trekken we de velden in, en houden de Koebeek een hele eind aan. Rechts van ons staat een bomenrij van jonge beuken. Elk draagt een naam en een datum. Geboorteboompjes? Elke boom is er twee waard!

Enkele meanders verderop krijgt de Koebeek gezelschap van de Kleinere Bakvoordebeek. Haar naam wordt hier gewijzigd in de Spanjaardbeek. Het Bakvoordekapelletje, dat we op onze weg vinden, werd opgericht door dhr. en mevr.Constant Vanhoutte en Aline Geysen. Merkwaardig toch wat ik daarbinnen te lezen kreeg. Ik werd er heel stil van...

Hier loopt een traject dat het streekeigen groen moet bevorderen, de poel wordt natuurtechnisch ingericht, bomenrijen en hoogstamboomgaarden worden aangeplant. Op de taluds liggen de drogere akkergronden. Een bufferbekken t.h.v. Kortemark moet ervoor zorgen dat het waterpeil van dit overstromingsgebied op een respectabele hoogte blijft.

We verlaten de beekvallei, en komen uit op de Vijfhuishoekstraat. Iets verderop nemen we de eerste afslag links en komen opnieuw via een graspad langs akkervelden. We laten ons verrassen door koolwitjes, blazen wat stuifmeel van paardebloemen uiteen en staan stil te kijken naar het landschap terwijl ik denk bij mezelf:
Bedankt boer,
je staat voor ons een deel van je grond af. Andere mensen maakten voor ons dit wandelpad: een vrijheid moet je weten! Het brengt ons op plaatsen die we anders niet kunnen bereiken. Je voorziet ons van zoveel goeds, waarvoor we best wel dank-je-wel(!) mogen zeggen...

Aan het einde van de wandeling tracteren we onszelf op een glaasje. Er prijkt een affiche aan de muur:
Schaapscheerfeest (gratis)
woensdag 19 mei 2010 (van 14u tot 16u30)
Kinderboerderij d'Oude Smelterij
tel.: 050/ 21.67.03
http://www.kinderboerderijtorhout.be/

Lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux

Dat verdient een bloemetje!

2010-05-05T11:17:00.002+01:00

Beste natuurvriend,

We maken zondag een stevige wandeling met het ganse gezin, en krijgen de hond van onze vrienden mee. Zo'n dag kan al niet meer stuk!
Terloops gaan mijn gedachten naar mijn moeder, naar mijn grootmoeders zaliger... De tijd om na te denken is soms te vluchtig, en gejaagd zijn heeft echt niet veel voordelen... In de natuur mag het dan even wat rustiger.

Moeder,

het is een lotsbestemming
moeder te zijn,
dat elk kind hoe omringd,
om zijn mama heen
zijn leven kreeg in leen.

Al wat je niet zeggen kan,
het ontgaat de gedachte niet,
de vreugd als het minder aangename,
schrijf het ergens neer,
zo vergeet je het niet meer.

Herinneringen zijn als gouden verhalen,
ze worden met zorg bewaard,
opdat niet vervaagt wat is geweest,
waag het dus niet om te vergeten,
of moeder zal 't weten!

Ook zij die geen moeder zijn,
maar bezorgd om onze kleinen,
meegedragen in het hart,
staan zij voor ons klaar,
dan stellen bloemen hetzelfde gebaar.

:0) Veerle Loriaux

Wildenburg wandelroute (6,7km)

2010-05-01T21:11:00.008Z

Beste natuurvriend,

De mooiste wandel- en fietsroutes, gebundeld en omkaderd door sfeervol beeldmateriaal, vertelt je in een notendop wat je mag verwachten van zo'n tocht.
Maar de mooiste verhalen keren terug in de pen van elke ondernemende ziel.
Een bakkersgast die bakker wil worden krijgt zijn leerpan mee, de ingrediënten worden gepresenteerd, de schort aangebonden, en het deeg gekneedt. Maar het brood moet je zelf proeven...

Vandaag wordt het Wildenburg, een heel bosrijk landschap in de omgeving van de Wingense wijk Wildenburg. Ooit was het hier een desolaat heidegebied, met tientallen moerassige vijvers: het Bulnas Campa, het 'veld der stieren' , of het huidige Bulskampveld.

Je kan schoonheid op vele wijzen verklaren en uitdrukken, veraf of dichtbij gelegen, cultureel, spiritueel, kunstminnend of muzikaal bevlogen zijn...Waar een mens ook gevoelig voor is, ik voel me sterk aangesproken door bossen. Dan moet zo'n mens naar Wildenburg, daar staan zoveel bomen bijeen dat ik nauwelijks woorden vindt om mijn diepe bewondering uit te spreken...

Deze wandeltocht begint bij het St.-Joriskerkje langs de verbindingsweg Wingene- Beernem. Met de rug naar het kerkje stap je naar rechts en wat verderop steek je de (!) drukke Beernemsteenweg over, en stap je de private veldweg in.
Het kabbelend blauwhuisbeekje leidt ons over een brugje. De kleine stuwdam regelt de ontwatering van het gebied.

De wandeling brengt ons van de 'beschaafde wereld' weg..., ook de hond (die we voor het gezelschap meekregen) genoot honderduit en trok zich weinig aan van boskapellen, het jonge vee langs de rand van het veld, of... 't moest een wild konijntje zijn: Daar ging zijn middagmaal, dju!!!

Landbouwgrond was er genoeg, en met de aangroeiende bevolking werd heidegrond landbouwgrond. Toen de regering in 1780 de 'economische expansie' van het gebied koppelde aan aanzienlijke belastingsvoordelen, zette zich een waar landschappelijke metamorfose in.
De evolutie - evenwel- kent rijke en bittere tijden. Begin 19de eeuw bracht zij jeugdcriminaliteit voort. Hervormingsscholen (zoals ook hier...) boden jonge mensen beroepsopleidingen aan, die tevens inspeelden op het nijpend tekort aan maritiem geschoold personeel. Het kende een danig succes, dat er een school voor kleuter- en lager onderwijs bijkwam. Het schooltje sloot in 1975 zijn deuren voorgoed. Vandaag wordt het privaat bewoond.

Rododendrons, maar ook veel gewone dennebomen en Corsicaanse dennen, samen met de lork, zijn hier de hoge gasten in de Vagevuurbossen. Ze hielden voor ons de meeste regendruppels tegen. 's Zomers houden ze je graag in de lommerte en uit het felle zonlicht.

Houden van..., is een belofte die je graag aan de bomen vertelt.
Ik heb het alvast gedaan... in stijl.
Liefs,
:0) Veerle Loriaux

Verwondering.

2010-04-29T10:23:00.005Z

Beste natuurvriend,

Midden in de natuur staan..., en dan overkomt het je. Ik wordt er stil van.
Dan praat ik niet zo veel, maar genieten doe ik voor twee.
Bedankt als je dit gevoel met mij kan delen.

Verwondering
Het is me ziels genegen,
jij komt het vast ook tegen,
als je verteerd raakt,
het kraakt
je hart doormidden.

Je zegt: Ik hou van je...
omhelst de boom in je kleine tuintje,
hoe spreekt iemand zoveel schoonheid
bijeen in enkele woorden tijd,
waarvoor ik dankbaar wil bidden.

Tot op de bodem van m'n hart,
het maakt me soms wel eens verward,
zo wou ik zeggen, lieve allemaal,
dit is mijn verhaal,
nietig en klein.

Genegen,
somtijds verlegen,
wat ik zo lang al in 't hart verdroeg,
te mogen houden van 's ochtens vroeg,
waar Jij bent daar wil ik zijn.

Veerle Loriaux

Raad je plaatje

2010-04-26T14:23:00.002Z

Op 28 mei wordt een nieuwe erfgoedwandelroute geopend in de Provincie. Hieronder alvast de foto die op de cover zal prijken.
Kun jij zeggen in welke stad deze foto werd genomen?

Forten en Dijken tussen Brugge en Damme. 33.5km/41,5km

2010-04-25T18:55:00.013Z

Beste natuurvriend,

Forten en Dijken tussen Brugge en Damme is een thematische fietstocht, die vertrekt vanuit Brugge.
traject: 5/3/2/10/13/25/16/17/20/19/56/55/54/*/92/94/96/97/99/94/92/54/*/57/55/56/18/17/16/59/60/14/15/8/3/5
afstand:
33.5 km (+ aanlooproute van 2x4,4km via de Brugse Vesten)
41,5 km met het ommetje via Sluis

Voor wie zielsveel houdt van het Vlaamse polderland (wat door Jacques Brel zo lieflijk bezongen werd: Le Plat Pays) zal zeker op de uitnodiging van vandaag ingaan!
De geschiedenis voert ons terug in de tijd dat hier nog geen sprake was van natuurpracht, maar van woelige tijden. Forten, linies en vestingselementen zijn hier nog grotendeels aanwezig in het landschap.

We starten onze tocht via de Brugse stadswalling, de zogenaamde Brugse Vesten, en rijden langs de Gentpoort, de Kruispoort (die de stad destijds voldoende militaire slagkracht moest geven), en de Dampoort waar we rechts afslaan, de Ring dwarsen en de Noorweegse Kaai opzoeken. Wat verderop ligt de Lamme Goedzak aangemeerd, goed voor een boottochtje op de Damse Vaart. Je krijgt watergezelschap van talrijke meerkoeten! De vaart vormt de centrale as van de fietstocht, en was destijds bedoeld om Duinkerken via Brugge met de haven van Breskens aan de Westerschelde te verbinden...

Wie de Schellemolen niet heeft gezien, wel die is niet tot in Damme geweest! Bij het bankje voor deze monumentale streekmolen hielden we een picknick. Voor meer info: http://www.molenszwinstreek.eu/
Schaapjes,
ze grazen in groene weiden,
onbezorgd, onbezonnen,
welvoeglijk en bemind,
maakt me zo blij als een kind..
Lente is dan ook -voor mij- het mooiste seizoen doorheen het jaar. Het leven begint opnieuw! Ik krijg niet genoeg van het jonge vee, pas ontloken bloesemknoppen, en een truitje minder om dragen voelt ook wat beter...

Naast restanten van de oude vestingsgordel alsook de moerassige bodem langs de vaart, werd het militaire bolwerk opgedoekt en stilaan herschapen tot een natuurreservaat: "Oude stadswallen van Damme", goed voor 115ha! Geregeld gidsen mensen van Natuurpunt ons doorheen het reservaat. ( info: toerisme Damme)
Natuurreservaat van de Romboutswerve, even verderop, is gekend om zijn vogelpracht. Trekvogels komen hier 's winters in grote getale bivakkeren.

Over de Sifonbrug slaan we links af en bereiken Oostkerke, één van de oudste parochies van de Zwinstreek. Voor een hersenbreker, een zenuwkraker, of gewoon een bruine Grimbergen van 't vat weet men ons nog te verleiden. Wip eens binnen bij eetcafé De Knotwilg, dan snap je het wel...

Met de fiets kom je langs pittoreske plekjes waar je met de wagen gewoon niet komt, of je rijdt het achteloos voorbij en hebt uiteindelijk niets gezien. Zo passeren we aan knooppunt 55 een typische polderhoeve van het zogenaamde langgeveltype: het Oosterhof. Goed kijken hoor, het loont de moeite!
Oude Canadapopulieren, met hun dikke groeven in de bast, loodsen ons naar Hoeke. Hier heb ik heel mooie herinneringen bijeengespaard... Da's voor een volgend verhaal, misschien...

Je kan je tocht uitbreiden tot Sluis. Dan volg je knooppunt 92. Wie niet voor het ommetje kiest, neemt hier het veerpont Kobus, die je naar de andere kant van de Damse Vaart brengt. Vervolgens neem je knooppunt 57.
Het Nederlandse Sluis, inmiddels uitgegroeid tot de belangrijkste Zwinhaven, vormt met de gebastioneerde stadswalling een mooie hereniging tussen verleden en heden. Half Zeeuws, half West-Vlaams, en je hebt meteen door dat ik graag mensen in het dialect hoor praten: een stukje erfgoed a.h.w. dat best beschermd mag worden!

We keren terug langs Damme. De eerste kerk van Damme was een kruiskerk. Door de dalende bevolking leek ze te groot en kwam men ertoe om de torenspits, de dwarsbeuk en het schip af te breken. Onder de toren ligt Jacob Van Maerlant ( auteur uit de Zuidelijke Nederlanden) begraven, naar wie een fietstocht in de streek werd genoemd.

Het Zuidervaartje (meteen het einde van onze tocht) loopt langs knooppunt 8/3/5.We zetten ons krap voor de laatste kilometers.
* een zonovergoten dag: oké !
* het parcours: heel divers, geslaagd !
* eten en drank: doe maar een koekje en een flesje water mee...
* extra mededeling? Een kilo wortels, als het kan, voor de paarden.

En straks lekker slapen, morgen gezond weer op.

Met beestige groeten -xxx-
:0) Veerle Loriaux

Dag van de Aarde - 40ste editie

2010-04-21T19:52:00.004Z

Beste natuurvriend,

Dank je wel
omdat ook jij zorg wil dragen
voor de Aarde
de grond onder je voeten
wilt bewaren óók voor morgen ...
er samen wilt voor zorgen ...
niet zozeer ons zal moeten
wijzen op de diepere waarde
dat blijvend onze aandacht zal vragen
Dank je wel !

;0) Veerle Loriaux

Eéntje voor jou, ééntje voor mij...

2010-04-18T14:42:00.011Z

Beste natuurvriend,

Eéntje voor jou..,
ééntje voor mij...
Ik kan nu niets zeggen, want ik moet tellen!

Aan de hoek van de Manestraat (Kachtem) met de Hogestraat tref je knooppunt 24 aan, niet zo ver van het bos Rodesgoed. De eerste 7 kilometers hebben we in de benen. Het belooft een zonnige dag te worden. We verkennen de streek rondom onze thuishave, waar groenten de velden kleuren.

Het luchtruim is leeg...
Niet te geloven dat een vulkaanuitbarsting (waar ook in de wereld) zo'n impact kan hebben op het luchtverkeer... Wil je geloven dat we er moeten aan wennen. Nuja, ik geef er niet erg om, er is vredige stilte, tot ver aan de hemel...

Aan de Scharestraat staan 3 statige bomen (enfin boomstammen), de kruin gekortwiekt en de zijtakken afgezaagd. Vergeef me dat ik dit een ware verminking van bomen vindt.
Lichterveldestraat kruisen we (knooppunt 19) en nu krijgen we een lichte helling in de kuiten, waarmee we kennis hebben gemaakt met de Diksmuidse Boterweg. Stilaan bereiken we Koolskamp (Ardooie). Het is nu precies 10 uur en we hebben 23 kilometers afgelegd.
Aan de Kapellestraat verlaten we Koolskamp.

De tv-antenne van Egem(Pittem) aan de Egemveldweg staat te pronken op zijn voetstuk. We fietsen er langs, nadat we eerst de N50(Kortrijk/Brugge) hebben gedwarst.
Groenvinken zweven over de velden, even achterna gezeten door kwetterende kievitten... Opnieuw steken we de N50 over, richting Wingene, en belanden in de Schaapbrugstraat.
Hier moet ik mezelf toch wat bijtanken, de batterijtjes raken leeg...
We zitten aan knooppunt 20/Ruddervoordestraat, het zoveelste wegkapelletje voorbij, het zoveelste bos in zicht, een praatje met een marathonloper, de Robaardstraat uit, de Kurkedreef door, de Groenstraat in, en het laatste eindje naar Ruddervoorde loopt langs een kiezelweg. Klokslag 12uur en 39 kilometer verder hebben we onze bestemming bereikt.

Eindeloos weerklinkt het liedje 'This Melody' van Julien Clerc in mijn hoofd. Ik weet niet waarom, maar als ik thuis kom moet ik het opzoeken en zing ik het zachtjes uit mijn gedachten...
Langs 66/25/24/55/18(Ardooie)19(Koolskamp)23/20/10/93: heenweg
traject: 39km
Langs 92/90/89/8(bos Groenhove)12/13/15/16/28/26/25/66: terugweg
traject: 46km

De terugweg loopt langs Lichtervelde.
Als je eens moest weten wie ons toch vergezelt langs veld en bos, dat een mens er stil van wordt. Van verwondering, maar ook van verbazing: een kraai - uit pure verveling(?)- houdt zich op een schoorsteen bezig met het voegwerk uit te pikken.Het is dus tóch waar... dat ze het doen. De snoodaards!
We besloten om even halt te houden aan Hoeve Ter Kerst, een plaats om te onthaasten.
We worden er vriendelijk bediend, met koffie en pannenkoek. Whaw! Het zijn reuze (!) pannenkoeken,...en lekker!
Een bezoekje waard, vind ik. Ik neem de voorgeschiedenis van deze hoeve (die teruggaat tot in de 15de eeuw) even door. Het is een verhaal met een mooi eindpunt! U kan er alles over vernemen op http://www.hoeveterkerst.be/
Doe het eens, het is een wondermooi verhaal. Of nog beter: Kom eens langs!

(p.s.: Vanmorgen zat ik wortels te tellen: ééntje voor jou lief paardje, ééntje voor mij, ééntje voor jou, ééntje voor mij,...)

Met dankbare groeten om deze mooie dag,
:0) Veerle Loriaux

Het Brugse Ommeland Zuid.

2010-04-17T20:06:00.016Z

Beste natuurvriend,

Je moest 's weten...lieve mensen, het kan toch zo'n deugd doen om in een ordinaire jeans rond te lopen, een sloddertruitje aan, gauw een jas van de kapstok gegraaid, handschoenen aan en sjaal, alle kleuren van de regenboog zeg maar: We-trekken-er-op-uit! En als het voor meneer merel goed is, dan is dat voor mij ook goed.

We fietsen in "waaiers" , een vakterm om te zeggen dat we trapsgewijs achter elkaar rijden. De bedoeling hiervan is meestal om iemand uit de wind te zetten. Maar er is helemaal geen wind, we doen het gewoon omdat we het plezant vinden. We parasiteren een beetje op elkaar en laten daarbij de kopman/-vrouw het werk maar doen...

En we rijden terug Batavia in, de wijk met zijn mooi groene omheining en wat menig fietser toch al aangenaam verrast zal hebben (daar ben ik nu 's heel zeker van!), vooral de natuurtechnische ingreep opdat flora en fauna er zijn herintroductie zou kunnen maken...Buitengewoon! Soms solitair..., dan weer solidair met elkaar tracht de natuur zich te schikken al naargelang de noodzaak het gebied.
De geur van mest heeft een heel doordringende geur, maar nog liever dit dan industrie. Geef mij maar de boerenlucht.

Om de natuur te observeren moet je zelf goed kunnen zwijgen. Je gaat vaker af op je intuïtie om de leefwijze van de natuur te kruisen...
Zover we kijken loopt elk lapje gras over in het ander. De streek rond Lichtervelde is een open, lichtglooiend landschap. In de verte krijg je Gits en Hooglede te zien, maar wij rijden richting Torhout. Onze tocht gaat langs knooppunten: 66/25/26/28/16/13/12/8/2 (Torhout) en terug. Het traject is 78km
We passeren langs de Heihoek, waarnaar een wandeltocht is genoemd. Het Goed Ter Meersch laten we links liggen en we fietsen richting centrum Lichtervelde. Daar doen we een dorpscafeetje aan, waar iedereen iedereen kent. Knooppunt 13 ligt nu achter ons en we zetten de laatste kilometers naar Torhout in. Aan de Torhoutstraat steken we een brugje over. Zo belanden we op grondgebied Zwevezele(Wingene), en rijden in dezelfde richting met de E403 (Kortrijk/Brugge)mee. Wat verderop steken we terug een brug over en hebben de E403 nu aan onze rechterzijde.

Nog wat asfalt onder de wielen en dan vliegen we het Groenhovebos in. Hier houden we halt voor een picknick, temidden een bonte verzameling zangvogels: de tjiftjaf/merel/ekster/boekvink/koolmees/lijster, maar er zijn er vast nog veel meer. Ik moet ze nog leren kennen... In het hart van het bos, t.h.v. de Bosdreef, staat de Abdij Virgo Fidelis, een "open huis" dat uigegroeid is tot een centrum voor spiritualiteit. Een open huis in een oase van stilte en rust, waar je de vrijheid krijgt om jezelf te zijn als individu of als groep. Je kan er van de natuur genieten en je erdoor laten inspireren. In die geest gaat ook mijn weg, een weg dat me ergens dropt - God weet waar- maar mij ook terug thuis brengt.

Op het einde van de Groenhovestraat rijden we rechts het centrum van Torhout binnen.
Hier woonde Karel Van Wijnendaele, de pionier van de Vlaamse Wielersport.
We hebben nu 39 km in de benen. We moeten wel nog terug! Maar we gaan er eerst ene pakken, dat hebben we verdiend, denk ik.

Met honderd procent vriendelijke fietsgroeten!!!
:0) Veerle Loriaux

Schijn bedriegt?...

2010-04-15T20:03:00.008Z

Beste natuurvriend,

Je kan je wel verschansen..., maar door je roep wordt je verraden.
Met een schicht sla je op de vlucht, maar weer verraadt je je aanwezigheid.
Je laat een geur, een spoor achter, dat ons uiteindelijk bij jou brengt, en op die wijze verraadt je opnieuw wie en waar je bent.
Heel fascinerend lijkt me, voor wie de natuur een warm hart toedraagt.
En zo spits ik mijn oren, kijk ik rond en houdt -van alles wat ik zie- enkele korte aantekeningen...

Met de fiets rij ik heel graag langs grachten en bosranden. In het voorbij rijden tuur ik dan tussen en in de bomen.
Op die manier raak ik wel eens van mijn rijvak af, zoals vandaag, en zo belandde ik bijna in de gracht.

Daarin vond ik een dode reisduif, half met z'n kop en lijfje onder het slib. Jonge reisduiven maken nu proefvluchten. Onervaren trotseren zij voor het eerst weer en wind en soms vliegt zo'n duif dan tegen hoogspanningskabels aan. Ik vermoedt dat het zo moet zijn gegaan?...
Ik heb het dier uit de gracht gehaald, de ringnummer genoteerd, de duivenbond gecontacteerd, zodat de eigenaar van de duif op de hoogte kan worden gebracht. Graag had ik het dier levend terugbezorgd, maar dat zijn nu eenmaal dingen die gebeuren...

Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Oedelembergwandelroute (11,5km/7km)

2010-04-11T20:13:00.011Z

Beste natuurvriend,

Het beloofde land ligt aan je voeten, het vlakke land, het glooiend land, het land van melk en honing, het Brugs Ommeland.
Het landelijk groen, ten noorden van Oedelem, waar de Bergbeek door de tijden heen het glooiend reliëf tekende en vorm gaf, wordt vandaag op de kaart gezet.

Vraag me niet waarom ik hier wou zijn: bos..., veld..., rust..., gras onder de voeten: dàt wil ik vandaag en ik denk het hier te zullen vinden...

Onze voettocht start bij de Dienst voor Toerisme/ Marktplein 1
Om de hoek komt de St.-Lambertuskerk te voorschijn en straks loop ik erlangs. Eerst even stilstaan bij het wel heel impossant Schepenhuys. Anno 1752 staat geschreven in de nok van de voorgevel. Het rijke verleden van de gemeente wordt hierbinnen met zorg bewaard, en met tentoonstellingen regelmatig aangepast en ter inzage gesteld van het brede publiek.

Oude ambachten die de plaatselijke bevolking werk en zekerheid schonken, hebben de tijd niet doorstaan. De oude steenbakkerij en de zuivelfabriek leven verder in de herinnering van de arbeiders, en verder staat nog een hoge schoorsteen overeind en bewijst de dikke kleilaag zijn begerige bouwstof tot steen. Oedelem is een landbouwgemeente en laat zich langs de ontelbare hoeves in beeld brengen.
We verlaten het valleitje van de Poulagiebeek, en slaan -voorbij het kapelletje- links de dreef in. We laten ons meermaals verrassen door statige dreven met kaarsrechte populieren of door zijn oudere varianten (een kruising van) zwarte en Canadese populieren.

Op het einde van de Praatstraat sta je voor de keuze: een korte tocht (7km) gaat hier naar links. Voor de langere lus volg je ons en stap je naar rechts 11,5km de tocht rond.
Nu wil ik me even richten tot Bart, een van de medestichters van deze blog:
Beste Bart,
Op 09.09.08 zette je een plaatje op de blog. Vandaag ben ik langs dit pittoreske hoevetje voorbij gewandeld. Het ligt goed verdoken in een stille uitlopende tak van de 'Weg naar St.-Kruis' En ik dacht: Waarom ben ik hier niet eerder gepasseerd. Echt mooi!
Wanneer neem je ons nog eens mee door de provincie?...

De Weg naar St.-Kruis is ein-de-loos lang! Begrijpelijk wel, deze straat volgt het tracé van de oude landweg die Male met Oedelem verbond en is al terug te vinden op de kaart van Pieter Pourbus (16de eeuw). Deze wijk 'Maandagse' verwijst naar de middeleeuwse heerlijkheid 'het Maendagsche'. Ze bezat het recht op rechtspraak en had dan ook een galg die hier in de buurt opgesteld stond.

Als we de Parochieweg aandoen staan we bijna aan het einde van de tocht. Hoog in de bomen bouwt de raaf dapper zijn nest. Gezegd en geschreven zou zij een zeldzame gast geworden zijn in België, Frankrijk en Nederland? Naar mijn eigen bevindingen heeft zij haar herintroductie gemaakt de laatste jaren, hoog, onherbergzaam, knipogend naar de wereld onder zijn heerschappij en dat dappere gezelschap daar... zijn wij.

Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Lichtervelde.

2010-04-10T20:43:00.013Z

Beste natuurvriend,

Het knooppuntnetwerk is een vernuftig werk...
Het volgt een parcours dat aansluit op je eigen mogelijkheden en tijdsinvulling.
De afstand bepaal je zelf.
Kortom...
als recreatief fietser en/of wandelaar werd je nooit eerder zo op je wenken bediend als vandaag!

Om te zeggen... dat ik terug ben van weggeweest, en tuurlijk wil ik een verfrissend slot breien aan mijn vakantiegevoelens. Wie zal mij dit voorrecht tegenspreken, die ook houdt van fietsen en wandelen in Vlaanderens hoogwaardig stukje groen?

Niet ver van hier reikt Lichtervelde.
We spinnen een zijden draadje tussen stad en dorp... tot we er zijn.
Willen we hierbij al onze steken goed op een rij hebben, dan maken we eerst een lussenpatroon en leggen de startknoop aan bij Izegem (Leievaart), en vervolgen het patroon langs:
66 / 25 / 26/ 28 (Batavia) / 16 / 15 (Lichtervelde) en terug
Traject: 54 km.

Da's een uitstekend opzetpatroon!
De lente tooit zich in een lichtgroen, kleurig kleedje en toont zich van zijn beste kant. Het zonnegloed op de wangen verspreidt een aanstekelijk aroma, want meerdere mensen zijn op het lumineuze idee gekomen om vandaag op de fiets te klimmen en een toerke te doen. Vliegtuigen hebben er blijkbaar zin in, want in alle breedtes trekken zij dikke witte strepen door de staalblauwe hemel. Ik ontwaar er kruisjes in (en je weet vast wat dit wil zeggen? Wie eindigde niet zijn liefdesbrief met xxxxxxxxxxxxxx ...... Doe maar niet bescheiden en geef het maar toe!).

En passant doorkruisen we Roeselare- Beveren.
Een zeer fijn plekje lijkt me de Bataviawijk, die een deel van het traject naar deze plaats heeft genoemd. Batavia: een wijk met een groot hart voor mensen, waar vriendschap belangrijk is en inspeelt op sociale en creatieve vormgeving.
De aanvoer van Natuurtechnische werken hier (ook wel 'natuurbouw' genoemd) grijpen mijn aandacht. Dit is een omzetting van cultuurland in natuurterrein. Omdat het voor heel wat flora en fauna niet meer mogelijk is geworden om een leefplaats te vinden, dringt deze kunstmatige ingreep zich meer en meer op.

Aan het breipatroon mocht geen steek ontbreken, zodat we ervoor kozen een ommetje te maken op onze terugreis en onze vrienden in Gits een bezoekje te brengen.
Kijk, dat zijn zo van die wendingen die je kan inlassen tijdens je tocht, een knooppuntje meer of minder maakt het verschil niet afwijkend, het is geen race tegen de tijd.
Jij kiest en jij gidst jezelf door het landschap.
Wat een vrijheid!

I'm back!
:0) Veerle Loriaux

Een bank vooruit.

2010-03-31T10:17:00.003Z

Beste natuurvriend,

Nét ietsje te laat. O jee!
Ik zal het weer kunnen uitleggen, dacht ze, terwijl ze de schoolpoort binnen ging en de schoolbel had gerinkeld.
Met haastige tred bracht ze haar tweewieler naar de fietsenstalling, terwijl ze nadacht over een aanvaardbaar excuus.
Misschien ging ze wel weer blozen, wanneer de juf maar enigszins vermoedde dat ze loog? Maar ze loog, zoveel was duidelijk, ze loog!

Er was ook altijd zo-veel te zien op weg naar school. De lente werkte zo aanstekelijk en elke dag bedacht ze een ander verhaal: de schapen en hun lammetjes, de narcissen die kleur brachten in het park dat er zo doods uitzag, de bomen die alsmaar groener oogden. Het nieuwe leven deed iets met haar, dat ze... tja wel vaker te laat kwam op school. Onvermijdelijk.

Ze zou zeggen dat ze haar huiswerk was vergeten en er nog gauw was om gereden. Mevrouw, 't is echt waar!"

Enkele jaren later vond dat kleine meisje de weg naar school maar niets. Altijd op die schoolbanken zitten, terwijl er buiten zo-veel te beleven viel?
Ze ging van lieverlee naar een andere school, waar men met de natuur en met de dieren werkt, en men kon er ook nog zijn brood mee verdienen.

Ze kwam nog wel vaker te laat: op afspraken, vergaderingen, zangles of toneel, of op haar werk. Dan zegt ze vastberaden: "Sorry!" - en verder hebben de mensen het wel begrepen. Ze kennen haar en laten haar doen. In haar eigen vaktheorie is ze vast wel een genie: de boerebuiten...
Je mag haar alles vragen, maar alstublieft niet om op tijd te willen komen. Zo'n kind verandert immers nooit.

Straks Pasen,
dan laat ik jullie voor even,
trek ik weer de wijde wereld in,
voor jullie een vrolijk -
voor mij een Zalig-
Pasen,
je hebt er vast ook màànden naar uitgekeken.
Welnu,
geniet maar volop
van die nieuwe lente !

:0) Veerle Loriaux

Ardooieveld wandelroute (8,2km)

2010-03-28T19:16:00.009Z

Beste natuurvriend,

Hoeveel... paaltjes...hebben al een bordje aangebonden gekregen, verwijzend naar een volgend knooppunt of naar een nieuwe fiets- of wandelroute...
Ardooie blijft niet achter en is een galante gastheer voor al wie hier komt en gaat. Eeuwenlang was deze uitloper van het uitgestrekte Bulskampveld een desolaat heidegebied. Vandaag laat ze zich opmerken door het kasteelpark, met zijn kaarsrechte dreven, en zijn fraaie vergezichten op een groenterijke omgeving. Het beschermde kasteel De Jonghe d'Ardoye, daterend van 1780, neoclassicistisch en fraai in de kleuren gezet, wordt onze centrale gast. Met 44ha bosgebied is dit het grootste bos in de verre omtrek.

Even voorbij de parking van het Provinciedomein stappen we de velden in, vlak genoeg om er een windmolen te plaatsen en het wasgoed te drogen te hangen. Met windkracht 4/5 kan dat best! Kijk daar, in de verte krijgen we een molen te zien: de beschermde Rysselendemolen (1780). Hij deelt zijn plaats met een groot diepvriesbedrijf. Meteen weet je nu het verhaal achter de velden prei, selder, groene- en rode kool en spinazie...
Aan de overkant van de Meulebeeksestraat zoeken we de Veldkaaistraat op en wandelen door een dreef van Japanse kersenbomen. Links en rechts van ons worden sierplanten geteeld.

Met de bocht naar rechts krijgen we de achterkant van het kasteel te zien, met een statige dreef van zomereik, in drie rijen bomen aan elke kant van de weg. Mooi. Imposant. Maar NIET toegankelijk voor het publiek...

Had ik daarnet toch wel een eend van haar nest gejaagd, die langs de grachtkant op haar eieren zat te broeden. Oeps! De grapjas uitgehangen en wat lawaai gemaakt. 'k Moet nog wennen aan de lente...
Verderop ontwaren we een oude tabakseest achter een groenscherm, gelegen aan de Bosstraat.

We verlaten de openbare weg en trekken links het Veldbos in. Hier en daar zijn nestkastjes aan de bomen gehangen voor de holenbroeders. In een vogelkijkhuisje begluren we wat bewoners op de vijver en genieten van dit stiltegebied. Even verderop steken we een schiereilandje op dat diep in de vijver steekt.

Dorst? Honger? We houden je niet langer op. Als je 't Zeetje volgt, kom je vanzelf aan bij een speeltuin met cafetaria "De Keunepeupe", vanaf Pasen ( en afhankelijk van de weersomstandigheden) geopend elke woensdag, zaterdag en zondag, telkens in de namiddag.
De Groen Domein Vissers kennen de weg alvast. Nu is 't aan jullie! Bij een natje en een droogje geniet je van een gezellig interieur en de gastvrijheid van het huispersoneel.

Onze wandeling loopt stilaan op zijn eind. Nog even houden we halt bij 't Veldkruis (1760), een geheel van een kruislieveheer, een Maria- en Sint-Janskapelletje. In opdracht van een Meulebeekse familie werd het hier gebouwd en algauw groeide het uit tot een volksbedevaartplaats, waar 'gediend' wordt tegen slecht genezende wonden.
We weten niet goed hoeveel geluk we hebben... Dankbaar laat ik hier mijn kleine wensen en intenties achter.

Met zonnige lentegroeten,
:0) Veerle Loriaux

Heihoek wandelroute (8,5km)

2010-03-27T15:36:00.007Z

Beste natuurvriend,

Een GPS is een vernuftig ding...als het snel moet gaan. Vandaag hebben we geen haast en wij zijn nog teveel de gedachte genegen: "Met de tong raak je de wereld rond." Waar mensen buiten staan stoppen we, en vragen beleefd de weg naar...de onthaalparking aan de Beverenstraat. Meteen ook is de idee geopend om wat te vragen over onze wandeling, en naar de mensen hier zeggen wordt het een "heel schone " wandeling.
Dat zijn zo van die kleinigheidjes en die een GPS je niet vertelt... :0)

Lichtervelde kreech zijnen naeme uyt redene van de lichten die men ter velde deede branden ter eere van den Godt Thor die in de naburichheyt zynen tempel had ter plaetse waar de stadt Thorout is opgericht.

Op 8maart 1996 werden de eerste aanplantingen van het domeinbos Huwynsbossen uitgevoerd door de kinderen van de basisscholen van Lichtervelde. Akkers en weiden, rustige veldwegeltjes met kruidenrijke bermen, mooie vergezichten en landelijke rust vormen hier onze belangrijkste troeven.
We gaan van start aan de onthaalparking en stappen de Beverenstraat links in. Even verderop steken we de grensgemeente over via het spoor (traject De Panne- Brussel) en wandelen we verder op grondgebied Gits. De Engelshofstraat is een rustige woonwijk. De huizen zijn opgetrokken in eigentijdse landelijke stijl en geven een speciaal tintje aan de wijk. Waar de weg overgaat in de Klijtgatweg houden we even halt bij een wegkapelletje.
Naast d' Oude Meulenaershoeve krijgt u een fraai uitzicht op Gits/ Hooglede.

De TV antenne van de VRT te Egem(met een hoogte van 300m.) houdt ons voortdurend in het oog. In welke richting we ook gaan, de antenne blijft onze centrale aanwezige.
De Steenovenstraat bijna uitgewandeld, trekt 't Colonhof (n°78) onze aandacht. Deze gerestaureerde hoeve uit 1775 reikt aan de rand van de Huwynsbossen. De linkse schuur was toentertijd een boswachterswoning. Ze draagt het jaartal 1841.Het huidige veldkruis ( er rechtover) is een namaak van het versleten kruis en is geplaatst door landbouwer Danny Verduyn.

Tussen de velden stappen we in het spoor van de traktor. Een stralende zon verwarmt ons op de rug. Er wordt beweerd dat Lodewijk XIV, de Zonnekoning, een afstammeling zou zijn van de eerste Heer van Lichtervelde? Wel, dan was hij nu hier en ons héél welgezind!

Met wat geluk zou je aan het einde van het goed Ter Meersweg wel eens een kieviet, een patrijs, een torenvalk, of een leeuwerik zien. Zegt men... Wat wij zagen waren zwarte kraaien en witte meeuwen...

We draaien de kortrijkstraat in langs zuivelhoeve De Bossneppe. Uit eerder gemaakte fietstochten weet ik dat roomijs dé specialiteit is van het huis! Die moet je hier zeker eens komen proeven! Voor meer info: Kortrijkstraat 16- 8810 Lichtervelde. T 051/ 72.23.65 Email: kurt.dely@pandora.be
We zoeken de Gentstraat op en genieten van een jong bos, dat over enkele jaren ruim 30ha groot zal zijn. Er is zelfs mogelijkheid tot picknikken, àls je geen vuilnis achterlaat!!!

Wie langs de Puppietjes (een kunstwerk van plaatijzer) is gepasseerd, is bijna aan het einde van de tocht. Hier kan je kiezen voor een inkorting. Anders stap je rechtdoor en wordt je getracteerd op de mooiste dreven van de route...
De ingekorte versie gaat naar links en voert je - langs een populierendreef- naar de openbare weg.
Einde van de tocht, langs oude hoeven, veldkapelletjes en kruislieveheren, op zoek naar de historische Houtwal.

Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Earth Hour

2010-03-26T11:28:00.003Z

Beste natuurvriend,

Dank je wel
als je morgen
27 maart 2010
het licht wilt doven.
Op vraag van WWF
sluit ik me aan bij haar campagne
om
tussen 20u30 en 21u30
een kaarsje te laten branden.
Intussen wil ik even nadenken
over onze aarde
en
over ons...
Met deze actie kunnen we
een klein gebaar stellen
van
dankbaarheid...
respect...
waardering...
Ik kan je geen cijfers voorleggen
ook al denk je misschien
"Mijn bijdrage zal het verschil niet maken."
Je staat
aan de kant van de verliezers
als je niet
(meer)
probeert.

In naam van onze kwetsbare planeet:
DANK-JE-WEL!

Genegen,
:0) Veerle Loriaux

Friendly Landscape

2010-03-25T11:39:00.009Z

Beste natuurvriend,

Op.82/ Robert Schumann: Friendly Landscape.
Het komt niet uit Klara for Kids.
Het komt uit: Classics to Moderns (met een overzicht van de pianoliteratuur vanaf 1650 tot 2000, op historisch verantwoorde instrumenten, uitgevoerd door 250 leerlingen, oudleerlingen en leerkrachten, in de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord Adriaen Willaert/ Roeselare)

Robert Schumann..., en vele componisten mét hem, hebben me mijn verbeelding levendig gehouden (ook mijn verwondering) hoé zij erin sla(a)g(d)en om de geluiden in de natuur op gevoelige wijze vast te leggen in muziek.
Zoek het alstublieft niet te ver, en zeg me wat je ervaart, waar jij het terug zou vinden in de natuur?...

Elk seizoen, als nu de lente, speelt met de bevestiging dat de terugkeer naar de natuur wel eens heel verwant zou kunnen zijn aan de fijngevoeligheid van klassieke muziek, dat het mij althans positief beïnvloedt in al wat ik doe en wat ik tracht te doen.

Ik kom wel vaker naar huis met mijn gedachten nog vers bij de lammetjes in de wei en het groene gras waar ik doorheen ben gewandeld, niet wetend hoéveel keren een compositie door mijn hoofd is gegaan...

Met muziek minnende groeten,
:0) Veerle Loriaux

De Boerenkrijg wandelroute (7,8km)

2010-03-21T18:52:00.010Z

Beste natuurvriend,

lente vandaag!
We gaan wandelen, niet zo heel ver van huis, in het licht glooiend landschap van de Wervikse deelgemeente Geluwe. Na even zoeken vonden we het gehucht Ter Hand, waar deze wandeltocht begint.
Ter Hand dankt zijn naam aan een aloude afspanning gelegen aan de 'groote straete van Ipre naar Cortryck' - oftewel 'Brigandpad' in de volksmond gezegd.
De Boerenkrijg gaat terug tot in de 18de eeuw en situeert zich tot op het einde van W.O.I, waarbij de Vlaamse plattelandsbevolking de jarenlange onderdrukking, de plunderingen, de verwoesting en vernedering van de Franse bezetter grondig beu was. Een gedenksteen 'Voor OUTER en HEERD' / 1798 - 1948 aan het huis op de hoek van de Magerheidstraat met de Peperstraat doet de tijd herleven. Even verderop trekken we een ietwat rustigere omgeving in. Mooi wandelen hier, dat wel, maar als de nood hoog is (oei oei!)..., dan heb je wel brute pech, want hier raak je niet meteen verlost van je kleine zonden. Cafetaria's kom je niet tegen onderweg.

Maar erger nog was het onveiligheidsgevoel dat me bekroop. In de Kleine Roeselarestraat ( in de volksmond de ' Patersbusstrate ' genoemd) werd ik bangelijk verrast door een arrogante autobestuurder, die rakelings langs ons heen reed.Ech waar, het is uitkijken, vooral aan de bocht net vóór de hoogspanningsmast, waar het pad naar rechts afwijkt en overgaat in een aardeweg!!!

We gaan langs boerderijen, waar kapelletjes in de muren of in de nok van het dak zijn gemetseld, en andere vind je zomaar langs een heg. De Peutevinkapel trekt onze aandacht, dat we er even voor van het pad willen afwijken.

Veldweggetjes zijn mij heel geliefd, want hier en daar kom je landhuisjes tegen die heel fraai tonen temidden het landschap. Mocht ik ooit het groot lot winnen ( kan wel niet, maar soms mogen we eens dromen hé...), dan kocht ik een huisje zoals ik in de Magerheidstraat n° 37 eentje vond...

Aan sommige hofsteden kan je niet achteloos voorbijgaan, óf hun naam doet je iets, óf hun bouwstijl, of deze in de Moeremaaistraat aan Hof Ter Eechoute: " Hier waakt de boer over het welzijn van zijn dieren." Mooi toch? ...En 't is nog waar ook!
De Geluwemolenstraat nodigt uit voor een zitpauze. Terwijl we uitkijken op het Leiedal, doormidden gesneden door de A19 (Kortrijk-Ieper) kijken we efkes in onze rugzak wat we nog over hebben aan proviant: een paar koekjes, 3 wortels, een tas koffie. Oké, daarmee kunnen we de laatste kilometers afwerken, hé paps?

Tussen de meersen lopen we over een betonstenen paadje, dat ons met het landbouwleven in contact houdt, vooraleer we terug huiswaarts keren.
Het was zo'n fijne namiddag, en ik hoop voor jullie hetzelfde gevoel als je deze tocht even zou willen maken.

Oh ja, ik vergat nog iets te zeggen...
Bijna aan het eind van onze wandeling zag ik een denneboom. Menslief, wat een grote dennenappels hingen eraan! Het deed me even terugdenken aan het tweede studiejaar. Van de juf leerden we dat dennenappels met open schubben ons vertellen dat het de komende dagen mooi weer zal zijn.
Ik ben dus in blijde verwachting..., en helemaal in de wolken!

Genegen,
:0) Veerle Loriaux

Fietsen moet kunnen...

2010-03-19T21:09:00.007Z

Beste natuurvriend,

Het was een uitdaging! Het was alles wat ik in de weegschaal (zeg maar 'waagschaal') durfde leggen PRIMO omdat je jong bent en SECUNDO om aan de realiteit te ontsnappen.
De realiteit was toen: "Koning auto heeft altijd voorrang!" Je komt er wel achter dat die stelling niet helemaal klopt eens je zelf achter het stuur zit, maar... ik was toen nog niet zo ver.

Voor mijn Eerste Communie kreeg ik een fiets, mijn eerste fiets. Diezelfde dag wou én zou ik fietsen. Een heuse prestatie, maar ik won!
Ach, als je jong bent...

We woonden aan een heel drukke provinciebaan, vandaar dat ik pas op mijn tiende naar school mocht met de fiets. Ik voelde me als een koning zo rijk!
Ach, je bent jong voor iets...

Veertien jaar, snotneus op kot, weg van huis, de vrijheden van het studentenleven, niemand om verantwoording bij af te leggen, als dan alleen ...aan de kotmadam als je vijf minuten te laat arriveerde. Halsbrekende toeren heb ik uitgehaald, maakte kronkels tussen de rij wachtende auto's, en kreeg wel eens een vuist te zien.
Ach, je bent jong en de wereld ligt aan je voeten...

Van Oudenaarde naar Gent en terug, van Beervelde naar Sint-Amandsberg en terug, dat waren favoriete trips, en met mijn hoofd in de wolken, ver van rustig, mijn fiets doopte ik Lucifer! Mijn fiets en ik waren onafscheidelijke maatjes voor het leven!

Het gaat al wat rustiger, maar toch ben ik soms nog als een kind. Het kriebelt vanbinnen wel eens als ik voorbij een rij wachtende auto's fiets.
Ach, was dat niet... jong zijn?
Als ze met drie naast elkaar fietsen?
Als een van hen langzaam zijn middenvinger opsteekt?
Als een autobestuurder maar eens durft te claxoneren... gewoon negeren?
Als ze halsbrekende toeren uithalen...?
Als ze met een onverlichte fiets de weg opgaan bij donker weer...?

Ik kijk even in mijn achteruitkijkspiegel en hou mijn hart vast.
... Ik ben zelf ook jong geweest. Gevaren zie je meestal achteraf.

"Eén zwaluw maakt de lente nog niet."

2010-03-16T20:27:00.009Z

Beste natuurvriend,

" Eén zwaluw maakt de lente nog niet..." berust op nauwkeurig waarnemen van deze en andere vogels. Het zal nog een hele tijd duren voordat de diepgevorkte zwartstaartjes onze hoogspanningsdraden zullen bezetten.

(Boeren-)zwaluwen -hoewel sterk verminderd in aantal- gaan met de menselijke evolutie mee.
Nesten bouwen kost tijd én energie. Dus worden oude nesten opnieuw gebruikt. Intussen hebben parasieten zich in de burchten versterkt, wat op zich nuttig kan zijn voor andere organismen.

In momenten van crisis worden aloude goede gewoonten terug opgerakeld. De heilzame kracht van spaarzaamheid is blijkbaar iets wat men van 'nature' in zich heeft. Met de evolutie verdwijnt of keert het terug...
Is de natuur geen wondere wereld?

Vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

erfgoedwandelroute Blankenberge (3,7km)

2010-03-14T20:59:00.006Z

Beste natuurvriend,

"De moed van een mens
weet je niet in gemakkelijke
maar in moeilijke tijden." Brugge, 2010.03.14

Dit vindt je op het muurtje, rondom de bushalte vlak voor het station van Brugge... Op mijn tochten, waarbij ik graaf in het verleden, word ik wel eens overmand door deze gedachte. Vandaag gaan we dan ook op wandel door de belle époque van Blankenberge.
De zeelucht maakt de longen open, de zintuigen grijpen zich gretig vast aan de opsmuk van de binnenstad, terwijl de hersenen trachten te begrijpen hoé en op wélke manier een bescheiden vissersdorpje in de loop van de 19de eeuw kon uitgroeien tot een mondaine badplaats.

De luxueuse villa's, gebouwd in eclectische of neo- Vlaamse renaissancestijl, getuigen van deze tijd. Bakstenen, natuurstenen, en geglazuurde geveltegels vormden de belangrijkste bouwmaterialen. Eén vermeldenswaardig voorbeeld hiervan is toch wel terug te vinden in de Weststraat 25-27, waar een prachtige in art-nouveaugetinte gevel dateert uit 1924. De bestemming van de winkel laat zich vermoeden door de tennisrackets, de schepnet en het emmertje... Bijna 7 m2 reclamepaneel werd erin verwerkt, goed voor driehonderd tegels!

De wijk rond de St.-Rochuskerk werd al snel volgebouwd met vakantiewoningen voor mensen uit de hoge burgerij. Maar daar zat de spoorlijn Brugge/Blankenberge (1863) toch ook wel voor iets tussen. De opening van het station bracht het kusttoerisme op de been.

Hoewel Blankenberge in de Middeleeuwen een florerende vissershaven kende, moest zij het tot in de 19de eeuw zonder haven stellen. In de haven meerden van toen af niet alleen vissersschepen aan, maar lagen regelmatig stoomvrachtschepen voor anker.
De mooiste weg om de zeedijk te bereiken gaat van de jachthaven langs het Leopoldpark.
Deze twee bezienswaardige plaatsen worden doorkruist door de 'paravent' (1908), een windscherm dat het verpozen en wandelen aan zee aangenamer moest maken. De gietijzeren constructie werd speels versierd met schelpmotieven.

De rijke badgasten konden zich indertijd aan een promenade op de zeedijk te goed doen. Hiervoor werd een strook van 2 km aangelegd. Om het hoogteverschil tussen de zeedijk en de binnenstad op te vangen, werden op drie plaatsen stenen trappen gebouwd. Je vindt er een op het einde van de Kerkstraat. Herinneringen aan het mondaine leven zijn langs de kustlijn nagenoeg volledig verdwenen. Zélfs het Casino-Kursaal heeft (nà 1930) een grondige face-lift gekregen, waardoor niets nog doet vermoeden aan een tijd vóór deze tijd.

Mocht iemand nog in het bezit zijn van oude prentkaarten..., ergens op zolder in een schoendoos of een reiskoffer, die mag me eens uitnodigen op de koffie. Foto's die aan vroeger doen denken blijven me intrigeren. Ze spreken niet enkel tot de verbeelding, ze complimenteren de evolutie, en maken het tot onderwerp van een erfgoedwandeling, dat vrij toegankelijk is voor jong en minder jong, een voetafdruk aan de Vlaamse kust meer dan waard !

Fijne groeten...van op de bel-étage van mijn droomhuis aan de waterkant,
:0) Veerle Loriaux

Knooppunt 13...

2010-03-13T20:25:00.004Z

Beste natuurvriend,

Knoopunt 13 ... loopt langs Izegem en zet je op het kruispunt van vervoering, want vandaag brengt ze ons voor het eerst -na zo'n lange winter- terug op de been, excusseer: de fiets!

Vogels een warm hart toedragen..., ik denk dat ik er zo eentje ben. Vooral in de wintermaanden hebben zij erg te lijden onder de kou. Terwijl de lente een schuchtere poging doet onze harten te vullen met zon, wentelt de ochtend zich in dauw en perst de merel zijn betere deuntjes uit z'n longen. Als je hierdoor niet geraakt wordt, dan weet ik niet goed wat de lente je doet?...

Het ploegen kan beginnen, de boer ziet niet meer om, regen en wind houden hem niet meer tegen. Je hebt het vast al gemerkt hoe modderig de karrewegen erbij liggen. Het hoort er nu eenmaal bij, mensen. Akkers zijn wékenlang verzadigd geweest, dat de eerste getrokken voren de grond niet zal droogleggen. Dus heb een beetje geduld, wil je?

Vogels..., met mijn oren en ogen wagewijd open, kom ik nog info tekort. Binnenkort verwacht ik een welkomspakketje, boordevol nuttig materiaal. Dat krijg je als je lid wordt van Natuurpunt: 4x Natuur.blad / 10% ledenkorting bij aankoop van allerlhande in de Natuurwinkels, een afdelingstijdschrift om deel te nemen aan haar activiteiten / een fiets- en wandelgids / wandelingen- en fietstochten en bovenal een CD MET VOGELGELUIDEN. Daaaaar zit ik op te wachten!

Grijs weer vandaag, maar droog. Niets houdt me tegen, de fiets op, richting vaart Izegem- Ingelmunster. Behalve eenden op het water en een zwerm duiven onder de brug van Emelgem ben je zalig alleen. Aan Ingelmunster verlaten we de vaart, steken de brug over en bevinden ons op knooppunt 21-22. We zitten op de juiste weg!
De boerenbuiten, en koeiemest overal voor 't moment: "Snuif maar op. Het kan geen kwaad!"
Meulebeke (op knooppunt 54), kruist hier even het pad met de Veldroute.
Hier hou ik halt bij een kudde geiten en schapen, die (niet zo lang geleden) hun jongen hebben geworpen.
Langs het kasteel van Ardooie, ter hoogte van het provinciedomein 't Veld, steken we de drukke(!) Maldegemstraat over en zwaaien we terug langs Meulebeekse paden.
25 km en 1,5 uur later rijden we Tielt binnen.
De eerste, beste groentenzaak stap ik binnen en koop er een kilo wortels, die ik op mijn terugweg straks zal verdelen onder de paarden hier en daar.

Geluk...maak je zelf.

Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

erfgoedwandeling Sint-Idesbald (Koksijde-Oostduinkerke)

2010-02-27T22:31:00.003Z

Beste natuurvriend,

De wagen achtergelaten aan de Strandlaan, besloten we eerst een bakje koffie te halen. In de straat is een heel gezellig eet- en koffiehuis: Dantes. Huiselijk knus, mooi ingericht en warm onthaalt! info vind je op www.koffiehuisdantes.be / mailen: info@koffiehuisdantes.be / GSM 0477. 49 23 76 / Strandlaan 270 - 8670 St.-Idesbald (Koksijde).
Dat deed deugd!
Nu naar het infokantoor, gelegen aan het einde van deze straat, waar de erfgoedwandeling begint.

Sint-Idesbald een deelgemeente van Koksijde-Oostduinkerke, is één van de kustplaatsen die door het toeristisch reliëf laat ontdekt werd. Tot 1900 hadden de duinen vrij spel, op enkele vissershuisjes na, een stukje ongerept natuurgebied.

Eigenlijk zou een mens de wandeling twee keren moeten maken: een keer om notities te nemen, en daarna een keer om alles tot je door te laten dringen en ten volle te kunnen genieten.
!!! Alle erfgoedwandelingen - uitgegeven door Westtoer- zijn bewegwijzerd met klinknagels, uitgezonderd aan de kust. Een kaart is - om die reden- heel nuttig.

Heel wat huizen dateren uit het interbellum, een tijd van grote bouwactiviteit in de meeste badplaatsen, en zijn opgetrokken naar de plannen van Charles Schaessens, een lokale architect. Maar ook Gabriël Gits, Albert Dumont, Albert Nazy en Albert Knein maakten hier naambekendheid.Deze laatst genoemde werd aangesteld voor de bouw van een kleine bescheiden bakstenen kapel: genaamd 'Keunekapel'. De functie van deze kapel hield op te bestaan in 1935. Vandaag doet zij dienst als cultureel centrum. Het aanpalend parkje herbergt enkele kunstwerken van plaatselijke kunstenaars. De lepelaar in brons trok mijn aandacht, maar ook het ontwerp van de tuin en de stilte die me deed wegdromen in de tijd...

Slechts een handvol voorbeelden van vissershuisjes hebben de tijd doorstaan. Mijn verwondering was groot toen ik er nog eentje vond, op de hoek van de Paul Delvauxlaan en de Schaessensstraat!
De vissershuisjes wonnen in de loop van de 20ste eeuw aan populariteit als vakantiehuisjes en ze mochten dan ook op de belangstelling rekenen van menig kunstenaar.
't Vlierhof (gelegen aan de Delvauxlaan n°42) kreeg zijn artistieke karakter sinds 1982, toen de Stichting Paul Delvaux het huis omvormde tot een museum, gewijd aan deze surealistische schilder.

Dat deze badplaats een bloeiende kunstminnende bedrijvigheid heeft gekend, ligt verweven in de architectuur, de kunstwerken hier en daar, en zelfs (!) in de straatnamen.

Op weg naar huis rijden we langs landelijke weggetjes en pittoreske huisjes. Ik haal mijn hart op en denk stil: Nog even... en ik spring weer op mijn fiets. De tijd begint te dringen en ik... moét eruit!
Hier kom ik terug, maar dan op twee wielen.

Met fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

Wandelen in de Westkust...

2010-02-27T05:04:00.003Z

Beste natuurvriend,

6u06... Zoals beloofd - in alle vroegte-kom ik je wakker maken, want we gaan naar buiten!
V.o.o.r.z.i.c.h.t.i.g. dat je niet opgeschrikt wordt door een verdwaalde kogel. Neen serieus, het is geen grap: De Vlaamse jagersorganisatie werd aangesproken door land- en tuinbouwers, om dit weekend zoveel mogelijk houtduiven te schieten, omdat deze vogels ernstige schade toebrengen aan de gewassen. Nadat alle andere probeersels hadden gefaald, hebben ze nu de hulp van jagers ingeroepen.

Onder deze weersomstandigheden, met regen als voornaamste component, houden we ons vandaag maar content met een wandeling in de Westkust.
Waar vissers en kunstenaars elkaar ontmoetten, wit gekalkte huisjes langs het duingebied, een lang onbekend en onbemind stukje niemandsland, of fout ingeschat waardevol erfgoed:
Sint- Idesbald (Koksijde- Oostduinkerke).

Als alles meezit, we geen verloren baan doen, geen tramhalte te vroeg of te laat zijn afgestapt, ik mijn sacoche niet heb laten staan bij Sabine (waar we 't laatst een koffie dronken), dan vertrekt onze wandeling rond 14u aan de Zeedijk (Strandlaan)

En morgen (rond dit uur) draai ik mij nog eens om in bed...
Met vroege octendgroeten (ge moogt gerust zijn!)
:0) Veerle Loriaux

G.e.n.i.e.t

2010-02-24T11:41:00.004Z

Beste natuurvriend,

Je zal het opnieuw herkennen... de bomen bij hun naam, de schreeuw van de ekster die minachtend uithaalt naar zijn ondergeschikten (nog geen pluim veranderd is hij, die snoodaard!)

Je zal het opnieuw herkennen... het gezang van de merel in alle vroegte. Zeven uur is zijn uur, dan begint hij eraan: een concert in majeur met een galante tred en hoog boven alle toonaarden.

Je zal Hem opnieuw herkennen... in je eigen goedlachse blik, dankend om een nieuwe start, een seizoen boordevol verrassingen, van schreeuw naar zacht gefluit, de geluiden die je erkent in de schoonheid van wat klein is, nietig klein is, en wij daar ergens...
middenin.
G.e.n.i.e.t

Genegen,
:0) Veerle Loriaux

Misschien ga je mee?

2010-02-22T20:07:00.003Z

Beste natuurvriend,

Tegen het uitspansel
van de hemel
druk ik mijn gouden verlangen
eens de clown uit te hangen...

Zelfs de vogels gedijen nu 't best
en zetten me aan het denken
jagen me naar buiten
zodra ik gedaan heb met snotter en snuiten.

P.S.
Zaterdag in alle vroegte...
deel ik u plechtig mee waarheen
voor een wandeling bij Brielen
oftewel een tocht op twee wielen.

xxx tot gauw
liefs,
:0) Veerle Loriaux

Binnenkantervaringen...

2010-02-09T21:24:00.002Z

Beste natuurvriend,

De binnenkantervaringen bij wat we in ons opnemen als we om de natuur geven, kunnen zo diepzinnig zijn, dat een mens het vanzelfsprekend vindt om - bij iedere uitgave- te gaan nadenken... op welke manier geluk ons nog dieper gelukkig kan maken:
rust en stilte ervaren, in verwondering staan, lijfelijk ondervinden wat van ons gevraagd wordt,...

Vrijdag - 12februari- is Dikke Truiendag aan zijn 6de editie toe.
Doe je mee?
Ga je de verwarming enkele graden lager zetten?
Trek je een dikke trui aan en wollen sokken?
Misschien is dit een unieke gelegenheid om ook eens iets neer te pennen. Want, mensen nemen er hoe langer hoe minder tijd voor vrij. Zelf vind ik het een kostbare tijdsinvulling.
En op die manier ontstond een gedicht.

Mot dat
---------
Klein fladderding
prikt in mijn trui
een gaatje onbenullig wat
wordt wel een heel groot gat!

Je houdt je sterk
eerbiedig aan het werk
staat niet verdwaasd
als koning Winter door onze poriën raast!

Dan kruip jij dieper weg
laagje in laagje uit
tot het kriebelt op mijn huid
'k pak je bij je vleirtjes
en laat je zachtjes uit!

Veerle Loriaux

De Blankaart

2010-02-07T20:33:00.004Z

Beste natuurvriend,

Het natuurreservaat bevindt zich grotendeels op het grondgebied van de Diksmuidse deelgemeente Woumen. Een klein gedeelte ligt op grondgebied Merkem, deelgemeente van Houthulst.

Verkenning van dit mooie natuur- en bosgebied begint bij het bezoekerscentrum.
Rondom de Blankaart liggen de Broeken, laaggelegen hooi- en weilanden die 's winters kunnen overstromen. Deze graslanden zijn ideale broedplaatsen voor weidevogels, doortrekkende en overwinterende watervogels.
Met een dubbel gevoel gaan we op tocht: met de ene voet staan we nog in de winter, met de andere al in de prille lente. Onder de herfstbladeren begint zacht het speenkruid te groeien...

Het pad leidt ons naar dhr. Desimpel, hier begraven. Hij was een grote steenbakker in de streek. De asurne wordt hier bewaard temidden dit innemende rust- en stiltegebied.

In mei 2009 startten de herstelwerken van het rietmoeras rond de Blankaartvijver in Merkem en Woumen. Zo wordt verwacht dat meer moeras- en weidevogels er hun plek zullen vinden. Het ziet er naar uit dat ze dit hebben begrepen. In vogelkijkhuisjes rondom beloerden we stiekem: smienten, meerkoeten, waterhoentjes, eenden,...
We komen meer te weten over de geheimen die de natuur prijs geeft aan een opziend oog. En toegegeven: alles valt of staat met een goede leidsman. Even gaan mijn gedachten naar Jan Durnez, die de natuur in zijn hart droeg en er ook veel heeft voor gedaan.

"We hebben al de toekomst gezien!" -verrast de gids ons plots, en hij wijst naar de katjes van de hazelaar en de els, die vol zaden zitten...
De natuur voorziet in wat nodig is, maar voor wat hoort ook wat...

praktrische info:
* elke 1ste zondag van de maand (om 14u30) staat een gids klaar om je door De Blankaart te
leiden
* de wandeling duurt +/- 2uur
* vooraf inschrijven: neen
* toegankelijk voor buggy's: neen
* toegankelijk voor rolstoelgebruikers: voorlopig niet - wordt aan gewerkt.

Met deugdzame groeten,
:0) Veerle Loriaux

Waar moet al dat water heen?

2010-02-04T21:40:00.005Z

Beste natuurvriend,

Je huis zal maar rondom door water omgeven zijn. Nog niet zo heel lang geleden maakten bewoners in de streek rond Pollinkhove het (weerom een keertje) mee. Alle wetenschap samen is - op zo'n momenten- ontoereikend, ondanks de inspanningen die reeds ondernomen werden.

Het lijkt erop of er water bijkomt als het regent? 's Zomers maken we het omgekeerde mee en dreigt er een tekort aan (drinkbaar) water. Het water neemt evenwel een kringloop en verandert van plaats en van vorm: het ijs op de Noordpool, het zeewater, en het water uit de kraan...volgen allemaal dezelfde stroom.

Wist je dat één miljard mensen ( 1/6 van de wereldbevolking) geen goed drinkwater hebben!
Van zout en brak water kan men zuiver drinkwater maken, maar alleen onze rijke droge landen kunnen een dure investering doen om water voor ons te zuiveren...

Toch is er geen reden om kwistig om te gaan met water, want als we meer water verbruiken, blijft er minder over voor de natuur.
En zo wordt de kringloop gesloten, om het fantastische stukje groen heen, dat onze aandacht meer dàn verdient.
Bent u het niet (volledig) eens met wat ze zeggen over de gevolgen van de opwarming van de aarde, doe het dan, gewoon, zonder verdere uitleg, omdat het op de een of andere manier (die ik niet nader kan verklaren) toch beter is om van de natuur te houden.

Met hartelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Remmen voor het leven.

2010-02-02T20:34:00.016Z

Beste natuurvriend,

Lang geleden..., maar lang niet vergeten.
Evenals nu was het februari, net geen drie- en- twintig jaar was ik.
De dag was nog pril, donker, vrij mistig, en kil. Weinig opgevend om je bed uit te komen, een zaterdag... als toen.
Plicht roept!
Bed uit!
De les begint! (Ik volgde Franse les aan het Provinciaal Handels- en Taalinstituut te Gent).

Om 7u30 zette ik m'n wagentje in gang.
Februari heeft rare kuren, het doet wat aan de natuur, zeker aan de dieren. Het is of ze gek geworden zijn, mannetjes jagen vrouwtjes achterna, ze vliegen samen weg, ze trekken elkaar aan, ze stoten elkaar dan weer af, ze zijn nog enkel met zichzelf bezig.

In het licht van mijn koplampen speelde zich zo'n tafereel af, en plots waren de merels uit het gezichtsveld verdwenen. Had ik hen aangereden? Bang als ik was zette ik de wagen aan de kant, ik stapte uit en stelde vast dat ik me vergist had.
De snoodaards!
Is dat liefde?...
Februari drijft dieren op de spits, geen ander woord als "gek" voor woorden.

Hoe voortvarend de tijd waarin zij en wij worden opgedweept,
in de snelheid die ons lijkt in te halen,
remmen is soms nodig,
hoedanook...
langzaam of bruusk als 't niet anders kan,
en hopelijk moeten we niet achterom kijken,
of we (per ongeluk)
op iemands hart zouden hebben getrapt.

Met beleefde groeten,
:0) Veerle Loriaux

Paradijselijk fijn...

2010-01-29T17:41:00.003Z

Beste natuurvriend,

Is er dan geen weerwerk..?
Zitten wij zo fijntjes in elkaar?
Mooi zo..., allemaal nette, volgzame, fijne mensen, die nooit eens een reactie plaatsen. Kan dit?

Natuurlijk kan dat niet, het leven produceert een grote dosis pro en contra's, disputen en discuties, acties en reacties. In deze stelling neemt de natuur het voortouw, schaamteloos, vrij egoïstisch, maar trouwvol om zich blijvend in te spannen voor dat ene leven: het hunne.

Fijn, om zo volgzaam te zijn. Fantastisch hoe zij zich gedragen, beschermen wat van hen is en hoe(!).
Zij trekken geen lange tijd uit om te beslissen, klinkt het niet dan botst het maar.

In zekere zin dan mogen we opgelucht zijn, om voor ons het verstand te laten spreken en beslissingen desnoods op de lange baan te schuiven óf ze te omzeilen als ons dat beter uitkomt.
Niettemin, hebben wij niet veel te danken aan die schepsels in de natuur, die ons hebben aangetoond wat we niet terugvinden ... in de boekjes?

En nu? Hoe wordt het weekend?
Met mijn paraplu bij de hand en blauwe regenlaarsjes aan ga ik een straatje om.
'k Weet voor het moment niets beters te verzinnen.
We zullen maar denken dat w'aan een driedaagse voettocht langs de Ijzer gaan beginnen...

Paradijselijk fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux

Als het weer wat tegen zit.

2010-01-27T11:33:00.008Z

Beste natuurvriend,

Als we (weer eens) niet in de mogelijkheid zijn om een stevige tocht te maken of een klautering met de fiets door Heuvelland, omdat het weer het laat afweten, dan kunnen we vogels spotten vanuit het vensterraam.
Gefascineerd als ik altijd al ben geweest om dieren te observeren, laat het me toe te zinspelen op wat de natuurwetten ons voorschrijven.
Wij leren het van onze ouders of op school, maar de natuur leert het (ons) uit aandrang tot overleven.
Niets is voorspelbaar, maar je gaat en maakt er gewoon het beste van.

Je moet maar eens door het raam kijken, je ogen de kost geven, en laat je verbeeldingskracht zijn werk maar doen. In de mate van fascinatie zullen vragen in je opkomen waarmee je je nooit eerder hebt geconfronteerd.
Wel stel ze gerust, pluis maar uit, maak desnoods gebruik van het internet, deze dingen zijn er ooit gekomen om ons bij onze zoektocht te ondersteunen, en - in een verantwoord relaas- contact te nemen met het hoé en het waaróm van zoveel moois.

Observeer, sluit je ogen en zeg wat je zonet allemaal zag... Wat heb je er nog allemaal van onthouden ( het is geheugentraining), en misschien zal je merken - wanneer je langzaam je ogen weer opent- dat de natuur zich opmaakt voor een nieuwe lente...
De wintervoorraden raken bijna op, maar aan de boom staat al een knop.

Met hartelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

GEZOCHT...

2010-01-24T22:25:00.008Z

Beste natuurvriend,

GEZOCHT: Beste zoenplekje aan zee.

Ik heb het artikeltje aan mijn prikbord geprikt.
Wéér iets om over na te denken.
Meestal is daar niet veel over-na-denken aan.
Maar geef toe, Westtoer: Wat u ons nu durft vragen is toch wel beetje speciaal, niet?

1. Snotneuzen zijn we niet meer...
2. Doorgewinterde koppels geven niet (of niet spontaan) hun geheime plaatske vrij.
3. En als ze dat dan doen..., dan is het niet meer 'hun' romantisch plaatske.

Ik zal er eens over nadenken in de komende dagen, 'k heb nog tijd tot 8 februari hé?
Maar... als het bvb in Gent zou geweest zijn,... is dat dan ook geldig?

Oeps, verklapt !
'k Vrees zelfs dat mijn deelname niet geldig zal zijn, ook?

Enfin beste natuurvriend, misschien heb je wat meer geluk?
En laat het ons weten als je gewonnen hebt!

:0) Veerle Loriaux

Puur geluk

2010-01-21T16:24:00.003Z

Beste natuurvriend,

Puur geluk, daarvoor moet je van je fiets stappen.
Puur geluk, daar moeten je ogen toevallig op vallen.
Puur geluk, daarvoor moet je in verwondering staan, pal aan onze parochiekerk, je hoofd iets naar boven gericht, naar dat nest in de boom...en afgaan op het geluid van kirrende tortelduiven.

Puur geluk
________
Hoog en droog
en zo zeker van geluk
zitten twee tortelduifjes
stoer te doen en dapper te wezen.

Hun nest is al klaar
vader, moeder, straks kindervreugd
de wereld mag nog kreunen
koude zullen zij niet vrezen.

Steek het maar op de natuur
op zijn temperament
op zijn wispelturigheid
wat ook van onbesproken duur.

Maar één ding weet ik zeker
al maakt liefde ons blind
zo nu en dan een kortsluiting
zo loopt het als een laaiend vuur.

Waar de één vandaag begint
dan weldra volgt de ander
voor je 't weet tikt ook jouw hart
snellertjes dan normaal.

Tot eenzelfde geest gesponnen
als zij tweeën hebben begrepen
zet er maar wat vaart achter
of je mist een half verhaal !

:0) Veerle Loriaux

Een kaft met een bestemming...

2010-01-17T20:52:00.009Z

Beste natuurvriend,

Er is een tijd geweest...
dat ik trein-,tram-,en buskaartjes verzamelde. Ik kleefde kaften vól met reiskaartjes.
Omdat ik zo'n dolle avonturier was?
Neen.
Gewoon om origineel uit de hoek te komen of omdat ik vond dat een cursus iets vlotter zou studeren als een speciale kaft er omheen gewerkt werd.
"Een kaft met een bestemming..." Zo werd het ...

Ik heb een oude prentkaart van Nieuwpoort in mijn handen. Vandaag wordt dit mijn bestemming.
Prentkaarten zeggen zo- veel. Ik kan uren geboeid naar prenten kijken, dit betekent gewoon het einde voor mij, waarbij een woord niet altijd hoeft te illustreren wat het veronderstelt te zijn, om mensen de kans te kunnen geven hun eigen verhaal aan het beeldmateriaal te geven.

Lang genoeg hebben we moeten binnen zitten. Hup, naar buiten nu het zo'n mooi weer is! Maar blijkbaar waren er wel meer mensen op dat idee gekomen.

Zul je het me kwalijk nemen als ik zeg dat ik niet genoten heb van de rust, terwijl we (als mieren) in processie langs de zeehaven slenterden?
Ook niet als ik je vertel hoe ik geschrokken ben over de wildgroei aan appartementen, die er sinds het laatste kwartaal bijgekomen zijn? Ik hield mijn adem even in...

Maar toch, mijn onweerstaanbaar voornemen om vandaag naar zee te gaan was mijn allergrootst genot. Ik liet de zeelucht maar met mijn haren spelen dat het een lieve lust was. Mijn longen heb ik volgetankt met jodium.
Je moet maar eens nagaan waar jodium goed voor is! Ik ga voor de goede stofwisseling en de goede regulator van het zenuwstelsel want de winter heeft me al lang genoeg getreiterd.
Het bevordert niet alleen de inkijk op de blokken dozen, maar even sterk het immuunsysteem, dat er geen beter antibiotica, geen beter antihistaminica, geen betere slaappil in de handel bestaat.
En ... straks neem ik een boterhammetje meer uit de broodzak.
Het zal smaken!

Met lieve groeten,
:0) Veerle Loriaux

Weersvoorspellingen.

2010-01-12T20:59:00.003Z

Beste natuurvriend,

Daar zitten ze weer: de vriezeganzen, oftewel de (witte) wilde ganzen, ergens ten westen van Diksmuide.
Een nieuwjaarsbezoekje aan vrienden bracht ons erheen.
Diksmuide.... polderstreek, dikke vette kleigrond, lichtglooiend landschap en wij... blij verrast dat ik mijn geluk niet op kon, toen ik ze -één na één- zag neerstrijken op een open veld.

Hàd ik ze niet opgemerkt, ze verraadden zichzelf door hun geschreeuw, schuw en oplettend, maar machtig in kolonie.
" De Hanen, de Hond en de Kat,
zo men heel vaak heeft gevonden,
vertellen het weer van dag tot dag,
nog beter dan de almanak. "
Zo las ik ergens... Maar elk dier is een verbeterde weerspreuk. Zelfs als de ganzen drukdoend door elkaar praten, zij er maar zeker van dat zij de winter bijlange nog niet zijn vergeten! Dàt laten ze je maar al te graag luidkeels weten!

Maar mijn hart verlangt naar warmte... Zou de weersvoorspeller (voortdurend met zijn hoofd in de boeken) het dan nooit aan den lijve ondervinden wanneer seizoenen gaan en komen?
Ik voel het anders wel aan mijn rechterbeen! Een beenbreuk maakte het tot mijn barometer voor het leven...

Er is hoop! Oh ja, we komen stilaan uit onze donkerste dagen.
Met hoeveel minuten de dagen lengen, ach ...De tijd is niet de belangrijkste uitrusting die we nodig hoeven, maar wel onze zintuigen.
Zij graven voor ons in de diepte van de weerswisselingen.

Dieren zijn de beste weersvoorspellers. Op enkele uitzonderingen na...De Kat!
Als katten zingen in koor, dan nadert snel de lente hoor!
Helaas ook... hun weerzinwekkend gehuil, hun niet te harden kattepis, hun driftbuien, hun dominante krauwen en krijsen tot de bedrukte genadeslag, en dan... is het lente!

" Le Carnaval des Animaux", van Camille Saint-Saënt, die er het grootste plezier in vond in een satirisch en humoristisch zwerfverhaal voor ons te laten spreken: een Kat (!), die - na zovele omzwervingen- eindelijk haar vaste stek vindt bij andere dieren, die onder een toevalstreffer zich allemaal aangetrokken voelen door ...
In een zekere dweepzucht met de seizoenen mocht ik u dit verhaal niet onthouden.

Hopende de tijd naar lente goed te kunnen doorstaan...
sluit ik inmiddels
met lieve groeten
van mijn wintervoeten.

:0) Veerle Loriaux

Koude heeft ook zijn charmes.

2010-01-07T11:28:00.008Z

Beste natuurvriend,

Ik hield mijn fiets stevig in de hand en wandelde langs het Wallemotebos, dat korte eindje waar de zoutman nooit komt.
Het is nog vroeg in de ochtend, de maan en de sterren hadden het gezien. Ik werd verblind door twee koplampen en doordrongen van het geschreeuw van meeuwen, waar m'n haren van rechtop kwamen.
Plots overviel me de gedachte aan een nieuwe lente, bij het vermorzelen van wat verdorde takjes en bladeren onder mijn voeten door.

Hoe vlug zullen we het toch allemaal vergeten zijn...dit mooie witte landschap...onze verhoogde waakzaamheid op de weg in deze dagen...de reiger wiens honger danig op de proef word gesteld dat hij aast op weerloze eendenjongen, die daar stil verdrongen dicht tegen elkaar aan zaten en probeerden de vrieskou te trotseren langs halfbevroren waterplassen...

Maar...
hoe vlug we het allemaal zullen vergeten zijn, even snel verplaatsen we ons in een nieuwe winter, waarin het hart opleeft en ons weet te brengen naar het moment van grote alertheid.
Dieren zijn ertoe aangespoord, maar wij (die het ogenschijnlijk beter hebben) ook wel.

We doen wat we moeten doen, het is een overgeleverde gewoonte in de beschikking van wat er is.
Dus ook al betrap ik er me op dat ik het graag zo snel mogelijk zou willen vergeten: een seizoen kan je niet overslaan, je sluit er maar best een compromis mee, en daarbij komt dat we- met bacteriën en virussen- een grotere weerstand opbouwen.
We worden er later wel voor beloond.
Koude heeft ook z'n charmes...We kruipen 's nachts gewoon wat dichter bij elkaar!

Met jeugdige groeten,
:0) Veerle Loriaux

Mijn tuin een voorschoot groot.

2010-01-05T20:49:00.006Z

Beste natuurvriend,

Koolmees, pimpelmees, goudhaantje, roodborstje, huismus, ringmus, Turkse tortel, spreeuw, merel,.. dat zijn mijn wintergasten.
Ik ben blij hun gastvrouw te mogen zijn.

Voor hen maak ik 's ochtend vroeg mijn pannetje warm, smelt wat boter, snijdt brood in fijne stukjes en roer alles goed dooreen.

Om 7 uur krijgt elk zijn ontbijt. En dat hebben ze geweten! Al is het nog donker, het uitlepelen uit de pan is voor hen een herkenbaar geluid.

Mijn tuin een voorschoot groot,
waarin ik met hart en ziel geniet.
hoe hulpeloos klein,
hoe afhankelijk ze zijn,
vergeet hen in deze dagen niet.

Dank!
:0) Veerle Loriaux

Een laatste bladzijde...

2009-12-18T20:44:00.010Z

Beste natuurvriend,

Een leeg wit blad.
Misschien wel het laatste blad voor dit jaar?
Terwijl niemand het in de gaten had dat bomen de kraantjes tussen hun takken en bladeren langzaam afsloten, om zich vanbinnen te kunnen bevoorraden voor de komende winter, moeten wij nog wat wennen aan de vrieskou...
In de kale takken hangen verlaten nesten. Nooit heb ik het begrepen dat kleine vogeltjes daar boven in " veiligheid " konden groot worden?

Ach, wie ben ik om de wetteksen uit te pluizen die de natuur zich voorschrijft? Immers, het verlangen naar een teken van leven is wel het meest scheppende waarover ik nadenk.
Seizoenen zijn prima geleiders om tussen rust en onrust een weg te vinden.
Het leven vraagt ons niet om onmogelijke offers te brengen, maar dat we zouden houden van elkaar als we houden van onszelf.

Beste natuurvriend / toevallige bezoeker,
Namens mijn gezin en mezelf wens ik je een hartverwarmend Kerstmis toe en een voorspoedig Nieuwjaar,
in vrede, vreugde, vriendschap, en hoop.

Fijne groeten,
:0) Veerle Loriaux / Izegem

Slamenietdood.

2009-12-15T21:05:00.005Z

Beste natuurvriend,

Een allochtoon moet van heel goede huize zijn, om hier een verblijfsvergunning te krijgen. Ze worden niet aanzien als fraai, eerder tot overlast bestempeld...
Ze zijn allemaal dakloos, hun hele hebben en houden dragen ze met zich mee van hot naar her, en wanneer ze dan in parken of bossen, velden of in jouw achtertuin neerstrijken, weet je even niet wat gezegd als ze met honderd tegelijk arriveren...

Kom je te dichtbij, dan vliegen ze op en nemen het hazenpad.
Je kan maar beter heel voorzichtig van hen houden... De immigratie maakt me al even nerveus als het voor henzelf betekent, wanneer het instinct hen vertelt dat het tijd is om te vertrekken. Onze tafeleend krijgt dra het gezelschap uit het hoge noorden!

Hoe desolaat ook het landschap van de afgelopen weken, in een oogwenk verandert alles.
Hou de lucht maar goed in de gaten, de wilde ganzen laten zich graag opmerken door hun gesnater, trouw aan elkaar én aan dezelfde overwinterings- en broedgebieden, trekken ze hier heel binnenkort weer de wacht op.
Ze trekken in V-vorm één lijn, maar vliegen om gelukkig te zijn !

In bewondering voor onze gasten, groet ik u
van harte.
:0) Veerle Loriaux

Heksen wandelpad (8,2km)

2009-12-13T17:14:00.011Z

Beste natuurvrienden,

Het is wel zonnig, maar de gure wind schuurt door onze kleren. Ik heb wat oud brood en worteltjes bij voor dieren, die nog niet op stal zijn gezet.
De realisatie van deze wandeltocht kwam mede tot stand door bereidwillige landbouwers, die een deel van hun private gronden ter beschikking hebben gesteld voor de recreatieve wandelgast.
Vanuit elk deugdzaam standpunt van een wandelfederatie is het logisch deze plaatsen met respect te betreden, niet van het pad af te wijken, alsook eigendommen niet te beschadigen. Blikjes en allerhande verpakking horen thuis in de vuilnisemmer.

Startplaats van onze wandelroute: kerkplein aan de St.-Martinuskerk te Beselare. Je kan hier met een gerust hart de wagen of fiets achterlaten.
Reeds eeuwen waren de mensen hier in de ban van duivels, geesten, solfer en salpeter. Hier woonden ooit Nele Krotte, Belle Fakke, Treze Belle, Sefa Bubbels, Tanneke Vanhulle, en samen teerden ze op één gemeenschappelijke belangstelling, nl.: brouwsels maken van kruidenmengsels en verdachte zalfjes, waarvan de inhoud nooit bekend mocht worden.
Tot op vandaag wordt deze legende levendig gehouden tijdens de tweejaarlijkse Heksenstoet.
Het bronzen Heksenmonument op de hoek van het kerkplein vraagt de bezoeker enige inleving in deze 'toveresseparochie' waarin we ons momenteel bevinden.

We staan met de rug naar de kerk en zoeken rechts van het plein de stijgende Kloosterlaan op, om even later via de Warden Oomlaan de geschiedenis in te duiken. Aan het eind ervan gaat een smal tegelpad over in een graspad. Mijn schoonouders hebben nog wel enkele sappige verhalen in vijl, door het feit dat ze hier jaren hebben gewoond...
Misschien lopen we straks wel recht in de armen van Kalle Blèters, als we een hete adem in onze nek voelen? Naar men zegt zou ze haar toverboek zelf hebben verbrandt in het smissevuur, om te beletten dat anderen het haar afhandig zouden maken...
De Oude Kortrijkstraat, die we een tijdje volgen, was een belangrijke maar drukke heerweg, sinds de tijd van de Romeinen. Opletten hier! Na overerving kwam het uiteindelijk in handen van Middeleeuwers, die één ding vergaten: het onderhoud ervan.
Plaveien werden aardewegen, en met enkele bussels rijshout werden de diepste putten gevuld. Meer moest dat niet zijn!

We naderen stilaan het Reutelbos ( steenhuylbusch): thuishave van Sefa Bubbels, een ferm vrouwmens, net als haar nicht Kalle Blèters. Ze was van alle markten thuis: op het land als in de huiskamer, van ongemanierde kinderen tot verlamde paarden.

Via de Oude Wervikstraat kronkelen we ons in dalende lijn recht op het Doelbos af.
Vandaag kan ik je goede laarzen aanbevelen, voor het geval dat...
Het Doelbos (ook Polygonebos genoemd), maakte vroeger deel uit van een lang uitgestrekt, niet aaneengesloten bosgebied met een oppervlakte van 330ha.
Na W.O.I werd het bosgebied, en de hele regio er rond herschapen tot een desolaat landschap.

Langs de brede Doeldreef, de Muizevelddreef, stappen we uit het bos en staan nu aan de Langedreve. Rechts ziet u het indrukwekkende Butten New British Cemetry, links het Polygoon Wood Cemetry.
De Plasstraat laten we links liggen en even verderop draaien we rechts de Kruisbierboomstraat in. Een pitoresk spits torentje, dat ik al van verre had opgemerkt, toont nu zijn ware gelaat. We staan hier voor een impossante mooie gerestaureerde hoeve uit de 19de eeuw. Let eens op het (wellicht even oude) devote Mariabeeld!

De laatste veldwegeltjes komen eraan, en met de Kloosterlaan staan we bijna aan het eind van onze tocht. Hou je hier alstublieft rechts van de weg, vóór je plots verrast wordt door een auto die om de hoek komt aangereden!!!

Inspiratie en hete adems in mijn nek, voeren me naar een eigen brouwsel:
een paar wortels / heerlijke vette moddertroep / een snottebel of vijf / een hele vitabis / 5 bibbersnokken van een half uur 't stuk.
Schudt maar alles dooreen en je krijgt na afloop:
een ferme drupneus / gloeiende kaken en half bevroren teentjes.
Lukt het niet?
Ik ben nog in opleiding.
Sorry!

Met welgemeende bibbergroeten,
:0) Veerle Loriaux

Zichtbaar onder ons.

2009-12-09T21:50:00.014Z

Beste natuurvriend,

Verlangen...
Het brengt je voortdurend in verandering, je dweept met goede voornemens, en dúrft zelfs te geloven dat je de lente al kan ruiken!

Uit schrik voor een natte, donkere winter die in aantocht is?
De grillen van de natuur die we kost wat kost moeten trotseren?
Een excuus zoekend om aan rust te ontsnappen?

Je krijgt mijn antwoord: Het laatste komt het dichtst bij mij in de buurt.
Volgend jaar onderneem ik de twee- of drie- of vierbergenroute. Niet alleen voor de kick, maar omdat ik het mezelf verschuldigd ben.
Ik heb er mijn redenen voor.
Het verlangen... kan alleen maar groeien.
Zichtbaar ben ik al bezig!

Met wintergroeten ( niet van 'mogen' maar van 'moeten'!)
:0) Veerle Loriaux

Aan de goede Sint... als het kan.

2009-12-06T12:57:00.003Z

Beste natuurvriend,

Een briefje aan de goede Sint, het is vast geen gedoe voor een volwassene.
Toch delen we vandaag in het feest van onze allerkleinsten.
Daarom heb ik mijn briefje klaar.

Als het kan...

* proberen niemand tot last te zijn...

* zwijgen, ook als men je iets verwijt wat je niet hebt gedaan...

* trachten er te zijn..., ook al heb je het antwoord niet bij om een ander te helpen...

* jezelf te onderrichten en geen persoonlijk standpunt in te nemen...

* houden van wat je hebt, niet rouwig om het brokje meer dat je (misschien?) had kunnen krijgen...

* praten, ook al gaat het moeilijk, omdat je bang bent dat een ander je toch niet zal horen...

* genieten van wat ons zomaar ongevraagd wordt gegeven: een langverwachte zonnestraal na zoveel wind en regen...

* wachten, tot het juiste moment van geluk jou heeft gekozen, en niet andersom...

Als je dat kan...
dan zijn we met jou
een ongelooflijk goeie vriend(in) rijker.

Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux / Izegem

Regenbogen bij lage zonnestand.

2009-12-03T17:48:00.002Z

Beste natuurvriend,

Ik heb een regenboog gezien!!!
Zo'n mooie, grote boog aan de hemel, minúten lang zag ik haar!
Het was alsof ik schuilde...onder haar wijde armen.

Ik ben altijd gefascineerd geweest voor regenbogen, en nu weer was ik zo in verwondering dat ik mijn man moest bellen om het hem te kunnen vertellen.

Enkele vraagjes had ik in vijl, en die stuurde ik naar de weerman. Maar de man heeft och arme wel wat beters te doen, en dus ging ik maar wat surfen op het internet.
Je treft een regenboog meestal aan bij laagstaande zon. Check!
De zonnestralen komen in duizenden waterdruppels terecht. Check!
Daar worden ze afgebogen en in diverse kleuren opgesplitst. Check!
En je kan pas een regenboog waarnemen als je naar een regenbui kijkt en de zon achter je staat. Check!

Maar het meest fascinerende dat ik heb gelezen: Dit hemelverschijnsel is in veel culturen een goddelijk verschijnsel, een gunstig voorteken, een symbool van hoop...
Stil wordt ik er van, en ben ik dan met de fiets of op wandel, dan hou ik even halt..., om het natuurverschijnsel te bekijken. Da's puur genieten!

Gegarandeerd dat we er dit weekend nog wel meer zullen zien. Je hoeft er echt niet voor naar buiten. Zo wordt een donkere regendag toch nog een beetje spannend.
Maak het dan maar wat stil om je heen, het duurt maar even, even simpelweg ... genieten.
Mooi, toch?

Met stille groet,
:0) Veerle Loriaux

3 december 2009/ Internationale dag voor mensen met een beperking

2009-12-02T21:08:00.009Z

Beste natuurvriend,

De Internationale dag voor mensen met een beperking, 03 december 2009,
werd in het leven geroepen door de VN als aanmoediging, om de discussie over mensenrechten en gelijke kansen voor mensen met een functiebeperking op de agenda te houden, op alle niveaus, lokaal, regionaal, nationaal en internationaal.
( gebaseerd en geïnspireerd op de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, 10 december 1948 ).

Fondsen, onderwijs op maat, begeleidingscentra, beschut wonen, beschutte werkplaatsen, en alle bronnen van vrijetijdsinvulling worden vaak gedragen door heel wat vrijwillige medewerkers.
Achter de schermen werken zij projecten uit om de integratie in onze samenleving voor mensen met een functiebeperking te bevorderen.

Creaturen die uitgewerkt worden met kleine bouwstenen: moed, hoop, geloof, doorzetting, en vertrouwen.
Ik durf de hoop uitspreken dat mensen, die zich buigen over (ver)nieuwe(nde) recreatieve wandel-/fiets-/mountainbike-/ruiter-/moto-/autoroutes, dat zij voldoende aandacht zouden willen schenken hoé aan de toegankelijkheid van mensen met beperkingen tegemoet te kunnen komen.

Dank, omdat je luisterde.
Ontzettend belangrijk zijn meestal de momenten waarbij men het even gezegd krijgt.

Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Bredene op het droge.

2009-11-29T20:53:00.004Z

Beste natuurvriend,

Van acclimatiseren na thuiskomst was helemaal geen sprake.
Wat de weersverwachtingen ook waren vandaag, we hebben het meer dan zes uren droog gehouden!

Rond het middaguur stopte het gedruppel en er kwamen brede opklaringen, we kregen de zon te zien en veel kwispelende honden ook.

Om 14u was het verzamelen geblazen op de markt te Bredene aan zee. Bijna 70 honden en hun baasjes waren op de uitnodiging ingegaan.
Een panoramisch uitzicht vanuit de watertoren was wellicht prachtig geweest, maar temidden het poldergebied was het minstens zo mooi.

Op weg naar huis keek ik meerdere keren naar de lichtende hemel boven de kust, en als ik me omdraaide richting huiswaarts was het net of we zaten gevangen onder een donkere stolp...
Een heel bijzonder gevoel was het. Maar bovenal om hier te zijn, samen met...
(mag ik ze even aan u voorstellen):
Berner Sennen, Border Colly, Golden Retriever, Labrador, Afgaanse windhond, Bouvier, Beagle, Franse en Engelse Bulldog, Cocker Spaniel, en kruisingen die een beetje alle rassen vertegenwoordigen.
Maar samen hebben ze één gemeenschappelijke eigenschap:
Je kan het krijgen en ook geven: oprechte genegenheid voor het leven.
Een dier aan je zijde brengt het beste in een mens naar boven.

Met vriendelijke groeten,
:0) Veerle Loriaux

Een schoen kan ik wel missen...

2009-11-27T20:23:00.006Z

Beste natuurvriend,

Geloof me, ik zit al heel de week op mijn ongemakken, volg de weersvoorspellingen angstvallig op de voet... , maar 't wordt er niet beter op: Het wordt een genadeloos weekend, met heel veel regen en wind.
Voor hondenclub De Natte Neus te Izegem maakt het alvast geen verschil.
Dus Basiel,
we mogen ons hier niet laten kennen hé.
Alvast tot zondag a.s. 14u / Kapelstraat, op de markt aan zee / Bredene / mét of zonder hond?

Basiel,
Je stembanden zijn best oké,
je maag precies ook,
en regels laat je over aan de mensen,
die zich geen hondenleven kunnen wensen.

Ik heb nog wel een reserve paar,
van Basiel ééntje maar,
al moet ik achter alles grissen,
zou ik jou nog kunnen missen?

Verwend in het kwadraat,
maar zuiver op de graat,
wanneer je langs de straat
weer eens met een schoen vandoor gaat!

Veerle Loriaux

Uitgewaaid.

2009-11-22T13:30:00.008Z

Beste natuurvriend,

Volgens de weersvoorspellingen zou het vandaag kermis in de hel zijn!...
't Zou van alles doen vandaag:... veel wind, en regenen met bakkén! Als die twee het tegen elkaar opnemen, hou ik me aan de kant.
Dan liever binnen... in een dekentje gedraaid, dan uitgewaaid.
Ziek? Ik?
't Is gewoon eens een andere manier van genieten.

"Genieten" ... is rust verdragen.
Vreemd toch dat de hedendaagse mens daar zo moeilijk kan aan wennen.
( Ik spreek wel voor mezelf)...

Op onze wandelingen komen we hooguit een handvol mensen tegen. Wat kan er (met uitzondering van het weer) al meer deugd doen je te laten uitwaaien en daarna een hartverwarmertje gaan halen in een buurtcafé...
Nietszeggend gaan we hand in hand met onze Vlaamse landschapsornamenten, die hun waardigheid hebben verdiend doorheen de geschiedenis.
We zijn er zodanig bij betrokken, dat we gewoonweg niet anders kúnnen dan ons te gedragen naar de wisselvalligheden van onze seizoenen: Een straaltje zon is al een inspanning waard om naar buiten te komen!

Toch mogen we blij zijn dat we vier seizoenen kennen, en niet -zoals in Afrika- enkel felle zon of felle regens?
Onze tussenliggende seizoenen zorgen ervoor dat we ons langzaam kunnen aanpassen.

Beste natuurvriend,

graag,

heel graag...

kom ik jou eens tegen,

nie bacht'n j'oen gordinne,

moar ievers te velde,

om een koetenanske te kun'n do-ên,

gedeeld in gedacht'n temidden 't gro-ên...

Fijne groeten, met een steekje los...
:0) Veerle Loriaux

Pompeschitters wandelroute (8,7km)

2009-11-21T16:01:00.014Z

Beste natuurvriend,

Het verwonderde me een beetje te horen dat het kasteelpark 't Torreke - gelegen net naast de Basiliek van Dadizele- al zoveel jaren staat te verkommeren... Een mooi verzorgd wandelpark kan toch een waardevolle invulling zijn voor bewoners als bezoekers?...
Ik had me nochtans graag in het ridderlijke domein gewaand, in één van de vertrekken van het kasteel, bewoond door Ridder Jan/ heer van Dadizele en raadsman van de Hertogen van Bourgondië. Als een frêle minnestreel, gezeten op een kruk in een met de hand geborduurd kleed, spelend op een harp.
Een middeleeuws schouwspel, dat enkel voorbehouden bleef voor rijke hofdames...

De ontnuchtering was groot toen ik voorbij 'de Pompeschitter' passeerde. Een bijzonder personage naar 't schijnt... Op een pompbak gezeten, broek tot onder de knieën laten zakken en pruimetaart etend, terwijl hij zat te k.....
De Pompeschitter echter, blijkt een spotnaam van de Daiselnaars te zijn en die ze met trots dragen.

Heel verdraaglijk zijn nu onze laarzen. We zullen het nog wel ondervinden.
Dadizele is een Mariaoord, getuige hiervan de vele kapellen langs de straten en Mariabeeldjes in de gevels van huizen en schuren.
Vanuit de Bakkershoekstraat hebt u een magnifiek zicht op de Basiliek! Een 50-tal meters stappen we langs de Oude Ieperstraat, om dan rechts de Kleinestraat in te slaan. Daar bevindt zich het virtuele driegemeentepunt van Dadizele (Moorslede), Geluwe (Wervik) en Moorsele (Wevelgem).De gemeentegrens daalt en nu hebben we 2 km in de benen.

We kiezen voor de boerenslag. Amai mijn botten! Ten volle zitten we nu in de velden, groot verliespunt voor fazanten: Nu al de maïs is binnengehaald, zijn woerhennen radeloos op zoek naar een veilig onderkomen.
Vreemd wanneer je 'brandweer'slangen op de putoevers ziet liggen. Ze worden ingezet om de openluchtgroenten te beregenen bij droge periodes.

We steken de (drukke!) Dadizelestraat over, en komen een eind verderop terug in een boerenslag. Mooi is het wel een bonte verzameling groene, rode, witte kool en spruitjes, dat het landbouwleven in West-Vlaanderen zo typeert...

De Basiliek is onze bakermat. We krijgen haar meerdere keren te zien over de rug van de drassige akkers.

We passeren langs drie begraafplaatsen, waarvan het Dadizeele New British Cemetry deel uitmaakt, en waar meer dan duizend Britse slachtoffers begraven liggen uit de Grooten Oorlog. We stevenen af op de Spaanse kapel, een mooie kapel dat opgetrokken werd in barokke stijl. Ze is achthoekig en gebouwd in baksteen en witsteen.
De laatste lootjes worden gelegd, hoe dichter we de Basiliek naderen hoe meer deugd de zonnewarmte ons doet! We worden nog even in de tuin van het Rosarium geleidt. Naar mijn gevoel is deze gebedsplaats de mooiste plaats van Dadizele. Hier vinden mensen kracht, in de grote omloop van het leven, bij verlies, in glorietijd, in begroeving, in blijheid, en in dankbaarheid om duizend- en één dingen.

Hier eindigt onze wandeling. We hebben nog wat tijd over om een drankje en een hapje bij De Klokke Brood- en banket / aan de Moorsledestraat 2 / aan de rechterkant. Een warme chocolademelk en een boterkoek van het huis zal ons deugd doen!!!

Fijne wandelgroeten,
:0) Veerle Loriaux

Wat een beestenboel!

2009-11-20T06:15:00.004Z

Beste natuurvriend,

Zondag 29 november e.k. ga ik uitwaaien aan zee,
met Basieltje,
met alle honden en hun baasjes.
en jij kan mee!

Nieuwsgierig? http://www.denatteneus.be/
VZW Doggy Center "De Natte Neus"
Krekelstraat 167
8870 Izegem
GSM: 0475/ 683848

Vooraf inschrijven is verplicht (deelname gratis), en er volgt tussenin een fijne verrassing...
Vertrek: Bredene
Afspraak: 14u / op de markt aan zee (Kapelstraat)
Na de wandeling zijn we welkom met onze viervoeters in Brasserie Hevetia (Kapelstraat 1).
Dan kunnen we nagenieten bij een drankje, of voor wie honger heeft een lekkere snack (vrijblijvend)

Het is echt een plezier om deel te nemen, zowel met hond(en) of zonder.

See you !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Het Koekuit-wandelpad (8,7km)

2009-11-15T19:13:00.010Z

Beste natuurvriend,

Moorslede...

We zullen ons vandaag à l'improvist moeten bezighouden, want we hebben geen wandelkaart bij, niet toe gekomen er eentje aan te schaffen...

We zetten onze tocht in aan de kerkhofstraat vlakbij het rustoord Maria-Middelares, en kijken even over het muurtje van het kerkhof, dat er bezaaid ligt met kleurige chrysanten.

Vrij snel stappen we het open landschap in. Geheel onze tocht sluit het ene lapje groen aan op het andere. Het is niet te denken hoe intensief hier nog aan landbouw wordt gedaan(!)

Recht voor ons uit ligt Izegem, waar ergens ons huisje staat, rechts piekt de toren van de Basiliek van Dadizele. Hoewel zo'n idylische plek, steekt Dadizele de pluimen op zijn hoed: de Basiliek, het Rosarium, de Spaanse kapel, de 'Pompeschitter' in het wandelpark (waarnaar de inwoners van Dadizele worden genoemd), zijn gekend tot over de landsgrenzen...

De wijk 'Koekuit' weliswaar 'Kouckuit' van oudsher opgetekend, brengt ons terug in de tijd van de jonge pater Constant Lievens, waar hij opgroeide. Dit gehucht telde zo'n 1.000 mensen, voornamelijk vlaszwingelaars.

We wandelen voorbij het oudste wijkschooltje 'De Kouckuit' van Moorslede. Het werd opgericht in 1875, verwoest tijdens W.O. I en heropgericht in 1928. De school kende een bloei in 1978-1980, maar werd eind juni van dit jaar gesloten, wegens het dalend leerlingenaantal...

We moeten niet overtuigd worden: dit traject, met vooràl rustige, landelijke wegen, familiale hoeven en tal van kapelletjes langs de weg, getuigt van de aloude Mariaverering. Vele gehuchten en dorpen in de omgeving waren vroeger belangrijke verzamelplaatsen voor pelgrims.

Voor het ogenblik liggen sommige karrewegels er erg drassig bij. Met een kinderwagen of rolstoel kom je hier momenteel niet door...

Zwarte kraaien domineren ons Vlaamse landschap.Gelezen dat zij best kunnen kruisen met bonte kraaien, delen zij hetzelfde voedsel, dezelfde biotoop en dezelfde manieren... van voortplanten.

Een statige Kasteeldreef leidt ons naar het kasteel 'Kouckuit', volop tussen de bossen, in een klein maar prachtig domein. Het kasteel werd heropgebouwd, in een weliswaar andere stijl, na de verwoesting tijdens W.O. I
Het was juffrouw de Meulenaere van dit kasteel, die pater Lievens hielp een deel van zijn studies te betalen.

Een verdwaalde regendruppel doet ons eraan herinneren dat we toch al in november zijn, hoewel we het soms vergeten als de zon zacht langs onze kaken streelt... Langs de rand van de akkers bereiken we stilaan Beitem -een gehucht op het grondgebied Rumbeke- deelgemeente van Roeselare.

De vroegste bronnen van Moorslede (dat we nu terug binnenwandelen) werden opgetekend omstreeks 1580, tijdens de Tachtigjarige Oorlog, voor onze gewesten een rampzalige tijd.
Onze wandeling eindigt op het Marktplein, even voorbij de St.-Martinuskerk, waar je ook het Ruiterstandbeeld van pater/ missionaris Lievens aantreft.
Aan de zijkant staat geschreven: ' Gaat en onderwijst alle volkeren .' Math. XX VIII, 19.

Met stille tred keren we huiswaarts.
Fijne groeten,

:0) Veerle Loriaux